Katalog opinii

• Wielkie zagraniczne sieci apteczne mogą reklamą wypchnąć z rynku indywidualnych polskich aptekarzy.
• Kara 100 tys. zł za złamanie zakazu reklamy aptek jest za niska: sieci wliczą ją w koszty kampanii wartych miliony.
• Projekty ustaw o rynku aptecznym bywają pisane przez lobbystów.
• +6 więcej

• Podnieść maksymalną karę za złamanie zakazu reklamy aptek do 10 mln zł na podmiot.
• O wysokości kary decyduje każdorazowo inspekcja farmaceutyczna, proporcjonalnie do skali naruszenia.
• Wariant wcześniejszy: maksymalna kara równa trzykrotności rocznego obrotu podmiotu.
• +2 więcej

• Ustawa o reklamie aptek realizuje życzenie ograniczonego lobby wielkich sieci aptecznych, a nie interes publiczny
• Polska jest w czołówce krajów europejskich pod względem spożycia leków bez recepty — to zagrożenie zdrowia publicznego
• Reklama nastawiona na zwiększenie sprzedaży asortymentu aptek pogłębi przemedykalizowanie społeczeństwa
• +7 więcej

• Wykreślić z definicji reklamy apteki cel „zwiększenie sprzedaży asortymentu” — jest zbędny i szkodliwy
• Odnieść ustawę do ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i zwiększyć kompetencje kontrolne prezesa UOKiK
• Dopisać „farmaceutycznego wykształcenia” do katalogu zakazanej reklamy białego fartucha, by ujednolicić oba przepisy
• +3 więcej

• Wyrok TSUE z 19 czerwca 2025 r. zniósł art. 94a — od ponad roku nie obowiązuje żaden zakaz reklamy aptek poza art. 57 Prawa farmaceutycznego.
• Całkowity zakaz reklamy był środkiem nadmiarowym i nieadekwatnym, a państwo nie potrafiło obronić jego zasadności przed TSUE.
• Mimo 14 lat zakazu reklamy Polska spożywa dwa razy więcej leków bez recepty niż Niemcy i pięć–sześć razy więcej niż Norwegowie i Duńczycy.
• +7 więcej

• Uregulować reklamę aptek zamiast całkowitego zakazu: ust. 1b zakazuje oferowania jakichkolwiek korzyści za nabycie asortymentu lub usługi.
• Usunąć programy lojalnościowe, promocje, rabaty i oferty typu pięć plus pięć gratis przez zakaz korzyści za nabycie.
• Zakazać reklamy porównawczej, choć TSUE jej nie zakazuje — inaczej pojawią się reklamy sieci dyskontów licytujących się ceną.
• +7 więcej

• Prawo farmaceutyczne nie definiowało reklamy apteki, co rodziło niejasności w orzecznictwie i postępowaniach administracyjnych.
• Polska była jedynym krajem UE z całkowitym zakazem reklamy aptek; TSUE uznał go za niezgodny z prawem unijnym.
• Sądy administracyjne uchylają kary za reklamę aptek, stosując wprost sentencję wyroku TSUE.
• +7 więcej

• Nowelizacja art. 94 Prawa farmaceutycznego: koniec bezwzględnego zakazu reklamy aptek, reklama dozwolona pod określonymi warunkami.
• Ustawowa definicja reklamy apteki i punktu aptecznego, odróżniająca reklamę od informacji.
• Zakaz oferowania korzyści w zamian za zakup asortymentu lub skorzystanie z usług apteki - koniec patelni i koców.
• +7 więcej

• Rodziny dysfunkcyjne — z alkoholem i przemocą — nie wypełniają swoich funkcji.
• Duże szkoły bywają opresyjne: liczą się wyniki, a nie opieka psychologiczna.
• Treści przemocowe i pornografia są dla dziecka na jedno kliknięcie.
• +2 więcej

• Zatrudnić psychologa i terapeutę w każdej szkole.
• Rozwijać psychiatrię środowiskową.
• Powoływać w gminach zespoły interdyscyplinarne zajmujące się także profilaktyką prób samobójczych.
• +1 więcej

• Nauczyciele, lekarze i pielęgniarki uczą się rozpoznawać symptomy presuicydalne, ale nie mają narzędzi reakcji.
• W Polsce jest 482 psychiatrów dziecięcych — jeden na 12 000 niepełnoletnich, przy unijnej średniej jeden na 4000.
• Wśród dziewcząt 13-18 lat liczba dokonanych samobójstw wzrosła w cztery lata o 150 proc.
• +2 więcej

• Nauczyć lekarzy, nauczycieli i pielęgniarki rozpoznawać symptomy i przekierowywać młodego człowieka do psychiatry.
• Rozszerzyć system wsparcia poza ośrodki medyczne — na pomoc społeczną i szkoły.
• Odczarować wśród młodych ludzi pójście do psychoterapeuty jako piętno.

• Na jednym leku bywa kilkadziesiąt albo kilkaset patentów, żeby utrudnić wejście odpowiedników.
• Zabezpieczenia sądowe opóźniają wejście generyków, a płatnik i pacjenci zostają bez tańszego leku.

• Utrzymać obowiązek wysłuchania drugiej strony przy wniosku o zabezpieczenie patentowe.
• Wzmacniać wyspecjalizowane sądy własności intelektualnej, bo konkurencja generyczna zbija cenę nawet o 80 proc.

• Ponad 80 proc. substancji czynnych powstaje w Azji, a w niektórych przypadkach cała produkcja jest poza Europą.
• Gdyby Chiny albo Indie zakręciły kurek z substancjami czynnymi, Europa zostałaby bez leków ratujących życie.

• Przyjąć Akt o Lekach Krytycznych i akt o biotechnologii jako uzupełnienie pakietu farmaceutycznego.
• Wpisać do regulacji zachęty finansowe, żeby firmom opłacało się odtwarzać produkcję substancji czynnych w Europie.

• Na początku programu „Moje zdrowie” tylko 19 proc. uczestników miało 50 lat i więcej.

• Rozwijać zapisy do badań profilaktycznych przez IKP i aplikację mojeIKP.
• Wciągać personel POZ do wypełniania ankiet programu, bo to podnosi wiek uczestników.

• Uchwała Rady Ministrów z 2019 r. ograniczyła liczbę specjalizacji pielęgniarskich, a po pandemii potrzeby się zmieniły.

• Przywrócić specjalizacje pielęgniarskie z neurologii, diabetologii i genetyki.

• Inne duże obszary medycyny klinicznej są lepiej zaadresowane finansowo i logistycznie niż neurologia.

• Uznać choroby mózgowo-naczyniowe i choroby neurodegeneracyjne za priorytet medycyny klinicznej.
• Zbudować opiekę koordynowaną w udarach: od prewencji pierwotnej, przez fazę ostrą i prewencję wtórną, po usprawnianie pacjenta.
• Postawić na wczesną detekcję i etiologizację zaburzeń poznawczych, bo pojawia się leczenie częściowo przyczynowe.

• Przy niedoszacowanym płaceniu za usługę zarządzający liczy przychody i koszty, a myślenie o zdrowieniu pacjenta schodzi na dalszy plan.

• Rozliczać centra zdrowia psychicznego budżetem powierzonym i ryczałtem zamiast płacenia za pojedyncze świadczenia.
• Powiązać odpowiedzialność terytorialną podmiotu za leczenie mieszkańców z budżetem powierzonym.

• Wiele wyrobów medycznych nie pasuje do żadnej z pięciu istniejących ścieżek refundacji.
• Droga wyrobu medycznego od opracowania do finansowania jest bardzo długa.
• Brakuje przepisów o compassionate use i o wczesnym dostępie do terapii.

• Utworzyć szóstą ścieżkę refundacji wyrobów medycznych, z negocjowaniem wniosków, i wpisać ją do ustawy refundacyjnej.
• Wprowadzić refundację na próbę — czasowy pomost między wprowadzeniem leku do obrotu a regularną refundacją.

• Programy naprawcze w ustawie biorą pod uwagę efekt leczniczy, ale nie na pierwszym miejscu.

• Premiować w NFZ podmioty dostarczające pacjentowi wyższą wartość, na przykład akredytowane.
• Dołożyć zachęty finansowe dla szpitali z zatwierdzonym programem naprawczym.

• Rezydenci jako lekarze w trakcie specjalizacji mają słabą pozycję negocjacyjną.

• Utrzymać ustawowe minimum wynagrodzeń — chroni grupy nieuprzywilejowane, a nie reguluje płac centralnie.

• Uczelnie z dwukrotnie negatywną oceną PKA dalej kształcą lekarzy.
• Miejsc na pierwszym roku kierunku lekarskiego jest 10,5 tys. i wciąż przybywa.

• Nie przyznawać limitów przyjęć uczelniom z negatywną oceną Polskiej Komisji Akredytacyjnej.
• Planować limity przyjęć z uwzględnieniem pięciu kolejnych lat kształcenia i zaplecza szpitalnego.

• O systemie ochrony zdrowia rozmawia się wyłącznie w gronie branży, a nie z decydentami.
• Nakłady liczy się od PKB sprzed dwóch lat.

• Podnieść nakłady na profilaktykę do 5 proc. wydatków na zdrowie.
• Powołać w KPRM pełnomocnika do spraw zdrowia publicznego w randze sekretarza stanu.
• Odejść od liczenia nakładów od PKB sprzed dwóch lat i dojść do PKB roku bieżącego.
• +1 więcej

• Wydatki na programy lekowe ocenia się w wąskiej podziałce budżetu NFZ, bez policzenia oszczędności po stronie hospitalizacji i powikłań.

• Liczyć zwrot z inwestycji w leki innowacyjne całym rachunkiem: mniej hospitalizacji, wizyt u specjalistów, zwolnień i rent.

• Medycy nie wiedzą, czy rządzący szykują likwidację, czy modyfikację ustawy płacowej.

• Utrzymać ustawę o najniższym wynagrodzeniu zasadniczym — bez niej wrócą protesty.

• Ponad 75 proc. lekarzy w szpitalach pracuje na kontraktach, więc ustawa o minimalnych wynagrodzeniach ich nie obejmuje.
• Stawek kontraktowych nigdzie nie opisano — ustala je popyt i podaż.
• Minimalne wynagrodzenie wyznacza dziś praktycznie przeciętną płacę pielęgniarek, położnych, ratowników i fizjoterapeutów.
• +1 więcej

• Narzucić obowiązkowe elementy umowy kontraktowej lekarza, w tym stawkę godzinową.
• Utworzyć rejestr danych o wynagrodzeniach lekarzy.
• Waloryzować minimalne wynagrodzenie według inflacji albo wskaźnika dla sfery budżetowej, a nie przeciętnej płacy w gospodarce.

—

• Zmienić rozporządzenie tak, by szczepienie przeciwko HPV stało się obowiązkowe.

• Na początku wojny Polska nie wystąpiła do UE o pieniądze na szpitale tymczasowe przy granicy z Ukrainą — przespaliśmy moment.

• Przenieść do Polski ukraińskie rozwiązania informatyczne: umawianie wizyt aplikacją i analizowanie zebranych danych.
• Organizować rotacyjne dyżury lekarzy i pielęgniarek z Europy Zachodniej, żeby uczyć się współdziałania przed kolejnym konfliktem.

• Rodzice nie wiedzą, co dzieje się w smartfonach ich dzieci.
• Spór dotyczy jednej jedenastej programu edukacji zdrowotnej, reszty nikt nie krytykuje.

• Wprowadzić obowiązkową edukację zdrowotną w szkole — zdrowie publiczne powinno się zaczynać właśnie tam.

• W ustawie o reformie szpitali nie ma zapisów o pomocy finansowej dla szpitali.

• Znowelizować ustawę o reformie szpitali po konsultacjach z samorządowcami i dyrektorami szpitali.
• Powiązać nowelizację ze zmianami w planach finansowych państwa.

—

• Wystawiać punkty profilaktyczne NFZ na masowych imprezach muzycznych i sportowych, żeby docierać do ludzi poza placówkami.

• Hematologię kojarzono wyłącznie z elitarnymi ośrodkami przy uniwersytetach i centrach onkologii.

• Leczyć chorych hematologicznie ambulatoryjnie, terapiami doustnymi i podskórnymi, bliżej domu.
• Prowadzić diagnostykę hematologiczną w AOS i odpowiednio ją rozliczyć.

• Brakuje całościowego planu transformacji systemu, zdefiniowanych celów strategicznych i wizji.
• Kancelaria Prezydenta była w sprawie ustawy o reformie szpitali mało aktywna.

• Zacząć transformację systemu od zdefiniowania celów strategicznych.
• Przedstawić propozycje zmian w podpisanej ustawie o reformie szpitali.

• Do otwarcia danych zdrowotnych dla firm brakuje woli politycznej.

• Udostępnić sektorowi prywatnemu dane o kondycji i potrzebach zdrowotnych Polaków.
• Wzmocnić polski przemysł farmaceutyczny przez inwestycje w cyfryzację podczas polskiej prezydencji w Radzie UE.

• Nakładów na zdrowie wciąż brakuje do średniej unijnej.
• Za tomografy, rezonanse i roboty płacimy według europejskiej, a nie polskiej siły nabywczej.
• Kontrakty NFZ odzwierciedlają historię, a nie potrzeby pacjentów w regionie.
• +3 więcej

• Budować mapy potrzeb zdrowotnych, a nie mapy wykonanych świadczeń, i wyjść od zera w kontraktowaniu.
• Ustalić rzeczywiste, całkowite koszty świadczeń z kosztami osobowymi każdego typu personelu, żeby wyceny były uczciwe i rentowne.
• Poprzedzać każdą zmianę w szpitalnictwie dyskusją w regionie.

• Pacjenci z chorobą Stilla nie mają dostępu do kanakinumabu — leczy się nim trzy osoby w ramach RDTL, a czeka kolejnych 50.
• Terapię genową w SMA dostało dotąd 45 pacjentów; dzieci z czterema kopiami genu SMN2 są poza refundacją.

• Rozszerzyć refundację terapii genowej w SMA na dzieci z czterema kopiami genu SMN2 — rodzi się ich 8-9 rocznie.
• Objąć refundacją kanakinumab w chorobie Stilla.
• Dopuścić podskórną postać terapii zamiast dożylnej, podawaną raz na cztery tygodnie.

• Lekarski egzamin końcowy nie ocenia rzetelnie wiedzy medycznej.
• Lekarze z różnych roczników zdawali zupełnie inne egzaminy, a na specjalizacje kwalifikują się na tych samych prawach.

• Zmniejszyć udział pytań z jawnej bazy w LEK i dodać nowe pytania spoza bazy.
• Zbudować trwałe zasady egzaminu zamiast zmieniać je co chwilę.

• System generuje niepotrzebne koszty i marnuje pieniądze.
• Wynagrodzenia to 65 proc. kosztów szpitala, a ustawa o najniższych wynagrodzeniach wymusza podwyżki bez pokrycia.
• Prywatna spółka z 18 łóżkami ma kontrakt 6 mln zł, a szpitalny oddział z 60 łóżkami 3-5 mln zł.
• +2 więcej

• Powiązać podwyżki wynagrodzeń z konkretnymi obowiązkami, po negocjacjach ze związkami.
• Zahamować strumień pieniędzy z NFZ do podmiotów prywatnych.
• Finansować prywatne placówki ze środków NFZ tylko tam, gdzie system publiczny sam nie da rady.

• Ludzie oczekują więcej od systemu, nie chcą płacić więcej i zdejmują z siebie odpowiedzialność za własne zdrowie.

• Obniżać składkę tym, którzy dbają o zdrowie — jak w Czechach za szczepienia dziecka albo za niepalenie.
• Finansować profilaktykę obligacjami: inwestor dostaje część oszczędności płatnika, gdy choroba się nie rozwinie.

• Nakłady rosną do 220 mld zł, a kolejki do świadczeń nie są krótsze.
• Pacjenci muszą ogłaszać zbiórki, żeby skorzystać z nowoczesnych terapii.

• Podnieść składkę zdrowotną, ale tylko razem z wymuszeniem efektywności na podmiotach.

• NFZ kontraktuje świadczenia według kryterium ceny, a nie jakości.

• Kontraktować świadczenia według wymogów jakościowych — wtedy placówki, których na jakość nie stać, same zrezygnują.
• Kierować składkę pacjenta do podmiotu, który zaoferuje mu najlepsze usługi.

• System nie ma strategii, więc dokładanie pieniędzy niczego nie zmienia.
• Szpitale przejmowano w złym stanie technicznym i finansowym; dyrektorzy do dziś odrabiają te zaległości.
• NFZ raz płaci za nadwykonania 30 proc., raz 50 proc., a raz wcale — szpitale nie mogą niczego zaplanować.

• Postawić na profilaktykę, żeby ludzie dłużej żyli w zdrowiu.

• Ustawowe podwyżki dla lekarzy zjadają pieniądze, które mogłyby iść na leczenie pacjentów.

• Zatrzymać dalsze podwyżki wynagrodzeń lekarzy i przekierować te pieniądze na świadczenia.
• Podnieść składkę zdrowotną powyżej 9 proc. PKB, docelowo do 10-11 proc.
• Dołożyć do systemu pieniądze z akcyzy i z dopłat w formie ubezpieczeń.
• +2 więcej

• Konsolidacja z projektu ustawy obejmuje tylko zespoły opieki zdrowotnej, pomija szpitale wojewódzkie, uniwersyteckie i prywatne.

• Dopuścić konsolidację pionową — szpitali wojewódzkich z prywatnymi, powiatowych ze specjalistycznymi.

—

• Wypłacać „babciowe” za zdrowe gotowanie dla wnuków, żeby pieniądze publiczne premiowały profilaktykę.

• Dyrektorzy szpitali dowiadywali się o reformie szpitalnictwa z plotek.
• W projekcie reformy nie ma nic o pieniądzach ani o Banku Gospodarstwa Krajowego, z którego miały pochodzić.
• NFZ zalega szpitalom 3 mld zł za nadwykonania świadczeń nielimitowanych za trzeci kwartał 2024 r.
• +2 więcej

• Zakończyć obowiązywanie ustawy podwyżkowej po 2025 roku.
• Utrzymać porodówki poniżej 400 porodów rocznie tam, gdzie pacjentki nie mają dokąd dojechać — w formule ryczałtowej albo z wyższą opłatą za poród.
• Prowadzić reformę szpitali dobrowolnie, po spotkaniach wiceministra z samorządami i szpitalami w każdym regionie.

• Klauzulę wyższego dobra przedstawia się w zniekształconej formie jako bezkarność lekarzy.

• Wpisać do Kodeksu karnego klauzulę wyższego dobra: zwolnienie od kary za niezawinione błędy medyczne.
• Zostawić pacjentowi drogę cywilną i odpowiedzialność zawodową lekarza, a karalność utrzymać przy działaniu pod wpływem alkoholu lub rażącym zaniedbaniu.

• Starzenie się społeczeństwa i skuteczniejsze leczenie kumulują pacjentów hematoonkologicznych — system musi temu sprostać.

• Prowadzić terapie hematoonkologiczne bliżej domu chorego: w AOS albo w jednodniowych pobytach w szpitalu.
• Preferować systemowo terapie ograniczone w czasie, jak w przewlekłej białaczce limfocytowej.

• Polski system jest wrażliwy na zakłócenia transportowe i napięcia geopolityczne — kilkudniowy przestój dostaw grozi brakiem leków krytycznych.

• Zdywersyfikować źródła substancji czynnych, rozwijając produkcję w Polsce i Europie.
• Zbudować strategiczne rezerwy leków.

• Nie ma systemu, który zbierałby informacje o zapasach leków w szpitalach.

• Zbudować centralny system zapasów leków w szpitalach, taki jak działa dla aptek.
• Przenieść możliwie dużą część produkcji leków do Polski i Europy.

• Żaden kraj Europy nie zapewni sobie bezpieczeństwa zdrowotnego sam.

• Utrzymać niezakłócony dostęp do międzynarodowych łańcuchów dostaw leków jako podstawę odpowiedzi na kryzys.

—

• Zbudować Krajowe Centrum Medycyny Taktycznej — sieć ośrodków szkolących kadrę medyczną każdego poziomu.
• Oprzeć szkolenie na 12-15 ośrodkach akademickich z zapasem mocy w medycynie symulacyjnej.
• Przygotować wskazane szpitale jako zaplecze wojska: kadry, infrastrukturę, leki i zabezpieczenia fizyczne.

• Nowotworów hematologicznych będzie przybywać, bo występują głównie po 60. roku życia.
• Na 120 tys. chorych i 10 tys. nowych rozpoznań rocznie przypada około 650 praktykujących hematologów.
• Pacjenci z trudem docierają do specjalistycznej diagnostyki genetycznej, od której zależy terapia celowana.
• +1 więcej

• Wykształcić więcej specjalistów hematologii.
• Poluzować kryteria włączenia i wyłączenia w programach lekowych.

• NFZ nie ma pieniędzy, więc w 2026 r. będą cięcia — najpierw tam, gdzie politycznie najmniejszy krzyk.
• Na oszczędnościach stracą najsłabsze grupy, które nie zdołają się postawić.
• Decydenci nie mówią jasno, co zamierzają zrobić z ustawą o minimalnych wynagrodzeniach.

• Utrzymać ustawę o minimalnym wynagrodzeniu w ochronie zdrowia — jej likwidacja przywróci protesty.

• Kwoty na zdrowie w ostatnich latach okazywały się za małe.
• Nie da się przedstawić założeń zmian w ustawie płacowej, bo nie wiadomo, czy przejdą — prezydent może je zawetować.

• Zwiększyć w 2026 r. dotację budżetową do NFZ, jeśli w trakcie roku okaże się, że nakładów brakuje.

• Wydatki NFZ przewyższają zaplanowany na zdrowie procent PKB, bo w systemie zaszyto sztywne wydatki i rosną nadwykonania.
• Trzy parametry — procent PKB, składka i sztywne wydatki płacowe — ciągną finanse w różne strony jak trzej kierowcy jedną kierownicę.
• Nawet jedna czwarta do jednej trzeciej wydatków na zdrowie będzie z dotacji budżetowej, więc zdrowie co roku będzie konkurować z armią i edukacją.
• +1 więcej

—