Katalog opinii

• Budżet państwa przestaje zabezpieczać świadczenia — potrzebne i zbędne.

• Podejmować decyzje o zdrowiu w perspektywie wieloletniej.
• Nie dokładać nowych świadczeń i technologii bez zabezpieczenia finansowego.
• Zapytać społeczeństwo, jaką chce mieć ochronę zdrowia i ile chce za nią płacić.

• Pisanie strategii i konsultacje trwają dłużej, niż przeciętny minister zdrowia utrzymuje się na stanowisku.

• Zmieniać system metodą start-upową: próbować, podejmować ryzyko i poprawiać, zamiast pisać długie strategie.

• Nie ma sensownego systemu wyceny świadczeń ani obiektywnych kosztów.
• Nie wiadomo, czy wydatki NFZ są potrzebne — nie ma systemu, który by to weryfikował.
• Porad udziela się chaotycznie.
• +3 więcej

—

• Pierwszy Plan dla Chorób Rzadkich przyjęto w Polsce dopiero w 2021 r., 11 lat po europejskich rekomendacjach.
• Pierwszy plan obejmował wyłącznie kwestie medyczne, pomijał opiekę socjalną, psychologiczną i edukację.

• Wdrożyć zapisy Planu dla Chorób Rzadkich obejmujące wszystkie obszary Europlanu — diagnostykę, terapię, rehabilitację, opiekę socjalną, psychologiczną i edukacj

• Pacjenci rywalizują o uwagę darczyńców w sponsorowanych postach, bo nowoczesne leczenie choroby rzadkiej nie jest refundowane.
• Świadomość chorób rzadkich buduje nie kampania informacyjna, tylko poruszająca historia konkretnego pacjenta.

• Po wejściu Planu dla Chorób Rzadkich w życie dotrzeć z informacją najpierw do chorych, ich bliskich i do medyków.

• Uprawnienia do mierzenia ciśnienia ma 1 na 30 farmaceutów, choć apteki obsługują 2 mln pacjentów dziennie.
• Farmaceuci przez 30 lat nie mogli uzyskać prawa do mierzenia ciśnienia.
• Farmaceuci mogą szczepić, ale nie mogą wystawić recepty refundowanej na szczepionkę.

• Dać aptekom prawo do prowadzenia programów profilaktycznych.
• Dać farmaceutom proste badania przesiewowe dla pacjentów z grup ryzyka, np. z otyłością.

• Nie ma systemu, który pozwala się zdrowo starzeć.
• Polska jest wśród krajów o najniższych nakładach na profilaktykę.
• System jest nastawiony na ciężką chorobę: większość pieniędzy idzie do szpitali.
• +1 więcej

• Wydłużyć długość życia w zdrowiu jako cel polityki państwa.

• W pomiarze skuteczności systemu wobec wyzwań zdrowotnych Polska dostała w 2022 r. 52 punkty na 100 — jest na dole stawki.

• Ustalić priorytety napraw systemu zamiast próbować naprawiać wszystko naraz.
• Wymieniać się z innymi krajami rozwiązaniami dla opieki nad starzejącym się społeczeństwem.

• Klinicystów niepokoi starzenie się społeczeństw i wyzwania systemowe.

• Oceniać każdą innowację czterema miarami: wynik kliniczny, stan pacjenta, doświadczenie personelu, koszt.
• Ustalić priorytety i wdrażać technologie, żeby opieka w Polsce była efektywniejsza.

• Ponad 80 proc. nowych szczepionek jest dla osób po 65. roku życia, a seniorzy przyjmują je gorzej niż dzieci.

—

• Dostęp do dwóch z trzech refundowanych terapii SMA jest węższy niż ich wskazania rejestracyjne.

• Utrzymać obecny dostęp do wszystkich trzech terapii SMA.
• Dać lekarzowi możliwość dopasowania terapii do konkretnego pacjenta.

• Brak współpracy pacjenta z lekarzem uderza we wszystkich: pacjenta, lekarza i płatnika.
• Nieleczone nadciśnienie kończy się udarem — karetką, hospitalizacją i niezdolnością do pracy.

• Nagradzać lekarza za to, że jego pacjenci przestrzegają zaleceń — np. gdy 70 proc. z nich ma kontrolowane ciśnienie, jak w Wielkiej Brytanii i Niemczech.

• Pacjenci nie rozumieją zaleceń, gdy nie dostają ich na piśmie.
• Pacjenci, którzy przerwali leczenie w pandemii, wypadli z systemu i nikt się nimi nie interesuje.

• Dodać do e-recepty alert dla lekarza, gdy przepisywany lek dubluje się z lekiem innego specjalisty.
• Przypominać pacjentowi w Moim IKP o kończącej się ważności recepty i o kończącym się zapasie leku.
• Rozbudować samoopiekę, koordynację i edukację pacjentów.

• Nieprzestrzeganie zaleceń jest główną przyczyną braku kontroli ciśnienia — częstszą niż nadciśnienie oporne czy błąd lekarza.
• Zmiana stylu życia udaje się pacjentom jeszcze rzadziej niż przyjmowanie leków.

—

• Tylko 60 proc. chorych na cukrzycę typu 2 podejmuje leczenie; przy hipercholesterolemii nie podejmuje go ponad 70 proc.
• Przy lekach nierefundowanych po roku na leczeniu zostaje około 30 proc. pacjentów.

• Podpiąć prognozę zużycia leku do systemu SMS i przypominać pacjentom o niezrealizowanych receptach.
• Powierzyć wysyłkę takich alertów Ministerstwu Zdrowia, zamiast zostawiać ją firmom prywatnym.
• Informować lekarza, że jego pacjent nie realizuje recept.

• NFZ zarządza kryzysem zamiast racjonalnie wykorzystywać zasoby.

• Doprowadzić do porozumienia stron w sprawie ochrony zdrowia.

—

• Przygotować konkretne wnioski z raportu FOZ dla koalicji i dla opozycji, niezależnie od tego, kto rządzi.

—

• Uznać zdrowie za priorytet strategiczny państwa na równi z gospodarką i obronnością.

• W ochronie zdrowia brakuje 50 mld zł i ta luka prawdopodobnie się powiększy.

—

• Luka w finansowaniu ochrony zdrowia będzie rosła do 2040 r. i sama się nie zamknie.
• Zasypywanie luki oznacza dalsze zadłużanie państwa i większy deficyt.

• Znaleźć mechanizm finansowania, który zamknie lukę w wydatkach na zdrowie.

• W systemie ochrony zdrowia narasta kryzys finansowy, organizacyjny i kadrowy.

• Wyjąć naprawę ochrony zdrowia z bieżącego sporu politycznego.

• Państwo nie wyznaczyło celu, do którego ma dążyć system ochrony zdrowia.

• Zacząć reformę od ustalenia, jaką wartość publiczną ma tworzyć ochrona zdrowia.

• Oddziały położnicze zamykają się z powodu demografii, a nie polityki samorządów.

• Dopasować profil szpitala do potrzeb regionu.
• Przekształcać oddziały porodowe w oddziały opieki długoterminowej.

• Dostępność leków jest dziś zapewniona, ale kryzys geopolityczny lub militarny może to zmienić.

—

—

• Przejść na model z większą liczbą świadczeń ambulatoryjnych, prewencji i szczepień.

• System skupia się na odtwarzaniu zdrowia w najdroższej, szpitalnej formie.
• Na profilaktykę i podtrzymanie efektu leczenia idzie niewiele pieniędzy.

—

• Gwałtowne przeniesienie leczenia poza szpitale zabrałoby szpitalom cały budżet.

• Wdrażać odwróconą piramidę świadczeń stopniowo, żeby szpitalnictwo nie zbankrutowało.

• Zapasy leków w Polsce wystarczą na trzy do sześciu miesięcy.

• Przygotować plan kryzysowy na wypadek wyczerpania zapasów leków.

—

• Kontynuować opiekę koordynowaną w POZ w kardiologii, diabetologii, nefrologii i pulmonologii.

• Otyłość, palenie tytoniu i inne używki niszczą zdrowie i podnoszą koszty leczenia.
• Wydatki na profilaktykę nie są skoordynowane.

• Koordynować wydatki na profilaktykę wspólnie z samorządami i prowadzić celowane programy.

• Nie ma jednego dokumentu, który określałby docelowy kształt systemu ochrony zdrowia.

• Opisać docelowy kształt systemu ochrony zdrowia w jednym dokumencie.

—

• Utworzyć Krajowe Centrum Medycyny Taktycznej jako sieć ośrodków szkolących kadrę medyczną.
• Wykorzystać 12 do 15 istniejących ośrodków akademickich z zapleczem medycyny symulacyjnej.
• Przygotować wskazane szpitale jako zaplecze wojska: kadry, infrastruktura, leki, zabezpieczenia fizyczne.

• Nie ma systemu, który pokazywałby, ile i jakich leków ma w zapasie dany szpital.

• Zbudować centralny system zapasów leków w szpitalach, taki jak działa dla aptek.
• Przenieść jak największą część produkcji leków do Polski i Europy.

• Kilkudniowy przestój w dostawach z Azji wystarczy, by wzrosło ryzyko braku leków krytycznych.
• Dla wielu substancji czynnych istnieje na świecie tylko kilku producentów, a czasem jeden.

• Zróżnicować źródła substancji czynnych przez rozwój produkcji w Polsce i Europie.
• Zbudować strategiczne rezerwy leków.

—

• Budować bezpieczeństwo lekowe przez współpracę międzynarodową w Europie, bo żaden kraj nie zapewni go sam.

• Kwoty planowane na ochronę zdrowia w ostatnich latach okazywały się za małe.
• Dyrektorzy szpitali uważają koszty ustawy o minimalnych wynagrodzeniach za zbyt duże obciążenie.

• Zwiększyć dotacje budżetowe dla NFZ w 2026 r., jeśli zaplanowane 247,8 mld zł nie wystarczy.

• NFZ nie ma pieniędzy, więc oszczędności zostaną zabrane tam, gdzie opór będzie najsłabszy.
• Każda grupa zawodowa w systemie broni własnego interesu zamiast całości.
• Środowisko medyczne nie wie, co decydenci planują zrobić z ustawą o minimalnych wynagrodzeniach.

• Utrzymać ustawę o minimalnych wynagrodzeniach w ochronie zdrowia.
• Jasno komunikować środowisku plany zmian w przepisach płacowych.

• Plan finansowy szpitala na programy lekowe jest co roku taki sam i nie uwzględnia leczonej populacji.
• Szpital czeka na zapłatę za nadwykonania z drugiego kwartału, czyli około 20 mln zł.
• Włączanie nowych chorych do programów odbywa się przez wydłużanie pracy poradni na koszt szpitala.

• Ustalać plan finansowy programów lekowych na podstawie wykonania z roku poprzedniego i leczonej populacji.

• Co piąty pacjent jedzie do innego województwa po lek z programu lekowego.
• Leki w programach podaje się średnio sześć razy w roku, a w części programów na 10-20 wizytach.

• Pozwolić stabilnemu pacjentowi kontynuować terapię bliżej domu, w placówce ambulatoryjnej.

—

• Dopuścić do wydawania leków z programów lekowych także przychodnie AOS i apteki.
• Zacząć od rozwiązań testowych w wybranych programach i u wybranych świadczeniodawców.

• O dostępie do leczenia w programie lekowym decyduje kod pocztowy pacjenta.
• Ośrodek bez programu lekowego często nie wie, że sąsiednia placówka go prowadzi.

—

—

• Przenieść 15-20 proc. leków z programów lekowych całkowicie do lecznictwa ambulatoryjnego.
• Zobowiązać każdego lekarza danej specjalności do kwalifikowania pacjentów do programów lekowych.

• Braki kadrowe ograniczają przesuwanie opieki ze szpitala do poradni przyszpitalnej.
• Nie wiadomo, kto odpowiada za pacjenta, gdy opiekę dzieli kilku świadczeniodawców.

• Dodać bodziec finansowy dla placówek przenoszących opiekę do poradni.

• Wielu lekarzy nie wie, jakie leczenie jest dostępne w programach lekowych i kogo można do nich zgłosić.

• Szkolić lekarzy POZ i AOS z programów lekowych i kryteriów włączenia do nich.

• Pacjent z ciężką, rzadką chorobą chce rozmawiać ze specjalistą, a nie z lekarzem POZ.

—

• Ustawy, rozporządzenia i zarządzenia wchodzą w życie w różnym czasie, więc reforma nie daje efektu.

• Skoordynować wejście w życie ustaw, rozporządzeń i zarządzeń wdrażających Flexcare.

• NFZ płaci szpitalom za leki nieregularnie, więc szpitale kredytują fundusz.
• Szpitale zajmują się pacjentami od lat będącymi w programie i nie mają miejsca dla nowych.

• Płacić szpitalom za leki co miesiąc, a nie co pół roku.

—

• Przenosić poza szpital nie tylko wydanie leku, ale i badania kontrolne.
• Zastąpić część wizyt kontrolnych teleporadą i włączyć POZ zamiast AOS.

• Mniejsze ośrodki nie podejmują się prowadzenia programów lekowych.

• Zbudować sieć wsparcia dla mniejszych ośrodków prowadzących programy lekowe.

• Pacjenci onkologiczni chodzą do onkologa po 5-10 lat, choć mogliby być pod opieką POZ.
• Chorzy rezygnują z leczenia z powodu kosztów dojazdu do odległej placówki specjalistycznej.

—