Katalog opinii

• przy zmianie taryf mówi się wyłącznie o obniżkach, resort nie pokazuje, które wyceny mają iść w górę

• urealnienie wycen punktowo, w obie strony, wraz z jawnym wskazaniem podwyżek

• Fundusz pomoże przy drobnych szkodach, za które sąd zasądziłby do 100 tys. zł, i tylko gdy pacjent nie stracił zdolności zarobkowania.
• Kwoty świadczenia są sztywne, zależne od wieku uprawnionego i wieku zmarłego; RPP nie bierze pod uwagę rodzaju relacji ze zmarłym.
• Tabela rozporządzenia wylicza uszczerbki spotykane wyjątkowo (całkowita utrata ręki, nosa), a pomija te częste.

—

• Kwoty świadczenia kompensacyjnego są za niskie — za uszczerbek na zdrowiu w niektórych sytuacjach wyższe niż za utratę życia pacjenta.
• Rozporządzenie przewiduje tę samą maksymalną kwotę za oparzenie II i III stopnia, choć to nieporównywalne szkody.

• Podnieść kwoty świadczenia kompensacyjnego, żeby pozasądowa ścieżka realnie konkurowała z sądem.

• Lekarze pracują w strachu przed prokuratorem, choć skazań za błędy medyczne są pojedyncze przypadki.
• W Polsce prawie nikt nie korzysta z mediacji, a wojewódzkie komisje ds. orzekania o zdarzeniach medycznych się nie sprawdziły.

• Budować kulturę płacenia za błędy: lekarze mają kierować pacjentów do Rzecznika Praw Pacjenta, a nie do prawników.

• Sprawy o błędy medyczne ciągną się w sądach latami; w 2022 r. do RPP wpłynęło 717 zgłoszeń zdarzeń niepożądanych.

• Wprowadzić fundusz kompensacyjny na wzór duński: wniosek, ocena zespołu ekspertów, decyzja w kilka miesięcy, bez orzekania o winie.
• Finansować rekompensaty z odpisu ze składki zdrowotnej, bez obciążania budżetu szpitala.

• Prawa do świadczenia kompensacyjnego nie mają pacjenci leczeni komercyjnie ani ambulatoryjnie ze środków publicznych, co autorka uznaje za sprzeczne z art. 32 i
• Sztywna maksymalna kwota kompensacji, zwłaszcza w przypadku śmierci pacjenta, jest nieadekwatna do straty.
• Różnicowanie kwot według wieku wprowadza element dyskryminacji.
• +1 więcej

• Ograniczyć Fundusz do spraw drobnych i mniej skomplikowanych, a poważne szkody zostawić drodze sądowej.

• Pacjent może brać całodobowy punkt pomocy za odpowiednik SOR, choć katalog świadczeń PCZ jest węższy.
• „Krótkotrwała obserwacja" nie ma określonego maksymalnego czasu, minimalnej obsady ani przesłanek zakończenia.
• Kryterium 30 km jest administracyjne i nie oddaje rzeczywistego czasu dotarcia do świadczenia.
• +1 więcej

• Jednoznacznie nazwać kompetencje PCZ i przypadki, które centrum ma przyjąć, a następnie niezwłocznie przekazać do szpitala.
• Opisać w przepisach ciągłość odpowiedzialności: kto organizuje transport, w jakim czasie i kiedy odpowiedzialność przechodzi na kolejny podmiot.
• Kwalifikować powiat do PCZ według rzeczywistego czasu dojazdu, demografii i obciążenia najbliższych szpitali, nie samej odległości.

• To, czy centra powstaną, zależy od skali ich finansowania przez NFZ.
• Odbudowa opieki tam, gdzie zamknięto szpital, jest bardzo trudna głównie z powodu pozyskania kadry lekarskiej.

• Utworzyć PCZ w kształcie proponowanym przez MZ, bo ułatwi powiatom bez szpitala organizację opieki specjalistycznej.

• Bez zaplecza diagnostycznego i anestezjologicznego PCZ nie zapewni bezpieczeństwa pacjentowi w stanie zagrożenia.
• Obsadzenie PCZ lekarzami będzie bardzo trudne, a wręcz niemożliwe, bo brakuje chętnych do pracy na oddziałach internistycznych.
• Lekarz w trakcie specjalizacji nie ma wiedzy internistycznej wystarczającej do samodzielnych dyżurów i konsultacji.

• Najpierw doposażyć przychodnie i zapewnić realną nocną i świąteczną pomoc lekarską zamiast tworzyć PCZ w proponowanym kształcie.

• Dopuszczenie do pracy w PCZ lekarzy na pierwszym lub drugim roku szkolenia specjalizacyjnego zagraża bezpieczeństwu pacjentów.

• Wprowadzić próg minimum dwóch ukończonych lat szkolenia specjalizacyjnego dla lekarzy PCZ.

—

• Poprzeć model PCZ, bo nie wymaga zatrudniania brakujących anestezjologów i zabezpieczy dostęp do pomocy po likwidacji oddziałów chirurgicznych.

• Kryterium 30 km liczone od świadczeniodawcy sprawia, że nowa obwodnica albo decyzja NFZ może odebrać PCZ prawo do udzielania świadczeń.
• Przy takim ryzyku samorządy nie będą zainteresowane przekształcaniem mniejszych szpitali w PCZ.
• Nieostre pojęcie „innego funkcjonującego podmiotu" może wymusić likwidację działającego już PCZ.

• Mierzyć odległość od miejsca, w którym ma działać PCZ, a nie od świadczeniodawcy.
• Wprost określić w przepisach, że chodzi o przychodnię lub szpital faktycznie udzielający świadczeń rodzajowo takich jak PCZ.

• Powiatowe centra zdrowia zderzą się z brakiem kadry — chirurgów i pediatrów praktycznie nie ma na rynku pracy.
• Starosta szpitala rentownego nie zechce konsolidować go z placówką generującą straty.
• Nie wiadomo, jak centra będą finansowane i ile powiatów ich potrzebuje.

—

• Konsolidacji szpitali może przeszkodzić antypatia między samorządowcami i ambicja zamiast racjonalnej decyzji.
• Zapewnienie kadry lekarskiej powiatowym centrom zdrowia nie będzie łatwe.

• W ośmiu powiatach bez szpitala tworzyć powiatowe centrum zdrowia z RTG, chirurgiem, internistą i stołem zabiegowym.
• Rozliczać centra ryczałtem zapisanym w zarządzeniu, żeby starosta nie musiał dopłacać.

• Główną wadą reformy jest jej nieobowiązkowy charakter i brak dodatkowego finansowania.
• Konsolidacja szpitala zadłużonego z będącym w lepszej sytuacji może przenosić problemy finansowe z miejsca na miejsce.
• Reforma nie uregulowała koordynacji opieki po likwidacji lub przekształceniu oddziału.
• +1 więcej

—

• Główną wadą reformy jest jej nieobowiązkowy charakter i brak dodatkowego finansowania.
• Konsolidacja szpitala zadłużonego z będącym w lepszej sytuacji może przenosić problemy finansowe z miejsca na miejsce.
• Reforma nie uregulowała koordynacji opieki po likwidacji lub przekształceniu oddziału.
• +1 więcej

—

• MZ nie rozwiązało kwestii lipcowych podwyżek pensji minimalnych, na które szpitale nie mają finansowania.
• Nie powstał zapowiadany w lipcu 2024 r. mechanizm finansowy z BGK wspierający programy naprawcze i transformację.
• Szpitale dostają na 2026 r. kontrakty o niższych wartościach niż w 2025 r., więc przyjmą mniej pacjentów.

—

• Zapowiadane oszczędności i obniżanie wycen świadczeń zamiast stabilizacji dają destabilizację.
• MZ chce zlikwidować współczynniki korygujące, w tym dla szpitali powiatowych, które rekompensowały nisko wycenione świadczenia i podwyżki.
• Reforma szpitalnictwa idzie bez planu, czego przykładem są likwidowane porodówki.

—

• Strategii w ochronie zdrowia praktycznie nigdy nie było — co wybory, to nowe pomysły i gaszenie pożarów finansowych.
• Po wyborach rozwiązania systemowe nie pojawiły się nie z powodu sprzeciwu opozycji, tylko braku zgody w koalicji.

• Jedna ustawa regulująca zależności między POZ, AOS i szpitalem.
• Ponadpartyjna, nietykalna strategia z 10-12 podstawowych punktów.

• Projekt nie naprawia fundamentów systemu i promuje minimalizację nakładów kosztem dostępności usług publicznych.
• Szpital może zrezygnować z oddziałów zabiegowych, zachowując część finansowania.

—

• Komisja Zdrowia rozpatrzyła projekt w pośpiechu, który uniemożliwił rzetelną analizę skutków.
• Brak opinii Biura Ekspertyz i oceny skutków regulacji.
• Przepisy przerzucają odpowiedzialność finansową na samorządy bez systemowego wsparcia.

—

—

• Przenieść ciężar realizacji świadczeń z lecznictwa szpitalnego do AOS i POZ.

• Reforma mierzy korzyść pacjenta dostępnością i liczbą wykonanych świadczeń, a powinna mierzyć ją wartością zdrowotną.

• Przyjąć wartość zdrowotną jako główne kryterium oceny zmian w szpitalnictwie.

• Z ustawy wycięto część o pomocy finansowej dla restrukturyzowanych szpitali, więc samorządy mają reformować placówki z własnych pieniędzy.
• Sposób finansowania świadczeń nie uwzględnia kosztu gotowości małego szpitala powiatowego, przez co program naprawczy w takiej placówce nie może się udać.
• Rezydentury kierowane centralnie do dużych ośrodków zostawiły szpitale powiatowe bez rezydentów w chirurgii, pediatrii, położnictwie i chorobach wewnętrznych.

• Uzupełnić finansowanie świadczeń o ryczałt za gotowość do ich udzielania.
• Skierować rezydentury do szpitali powiatowych — szpital sam zgłasza, ilu lekarzy i w jakich specjalnościach potrzebuje.
• AOTMiT powinna zbadać rzeczywiste przyczyny zadłużania się szpitali powiatowych i zaproponować zmianę sposobu rozliczania.

• zapotrzebowanie na wizyty domowe zależy od struktury populacji pacjentów, a nie od jakości pracy przychodni
• w praktykach obejmujących duży teren dwie wizyty domowe na przeciwległych krańcach obszaru mogą oznaczać kilka godzin poza gabinetem

• o wizycie domowej mają decydować wskazania medyczne, nie statystyka

• część wskaźników nie zależy od pracy POZ, tylko od decyzji pacjentów, dostępności badań poza przychodnią i struktury populacji
• pacjentka może odmówić badania przesiewowego albo wykonać je prywatnie — jeśli informacja nie trafi do danych, wskaźnik pokaże, że badania nie było
• dostępność kolonoskopii różni się między regionami, a lekarz rodzinny nie ma na to wpływu
• +1 więcej

• wycofanie mechanizmu sankcji finansowych opartych na parametrach, na które POZ nie ma wpływu, i ponowna analiza samych wskaźników
• premiowanie placówek rozwijających opiekę koordynowaną, diagnostykę i profilaktykę
• mierzenie jakości POZ przez obszary, na które przychodnia ma realny wpływ: opieka koordynowana, bilanse zdrowia, szczepienia

• narzędzia oceny jakości wyniku i procesu nie są w Polsce publicznie dostępne
• dopiero Krajowa Sieć Onkologiczna i Krajowa Sieć Kardiologiczna wytworzyły podstawę do poznawania własnych wyników leczenia przez szpitale

• ogólnokrajowe utransparentnienie wyników klinicznych w wybranych grupach chorób i procedur

• publikowane w Polsce są tylko wskaźniki jakości struktury; jakość wyniku i procesu pozostaje niejawna
• brak wewnętrznej potrzeby poznania i ujawnienia własnych wyników leczenia po stronie szpitali

• ogólnokrajowe utransparentnienie wyników klinicznych
• publikowanie wyników klinicznych przez szpitale na własnych stronach internetowych

• w Polsce publicznie dostępne są tylko wskaźniki jakości struktury (liczba zabiegów, certyfikat akredytacyjny), a narzędzia oceny jakości wyniku i procesu (KROK,
• rejestry szczegółowe są prowadzone, ale nie są upubliczniane i brakuje otwartej debaty nad ich znaczeniem
• na wielu oddziałach brakuje nawet metodologii zbierania informacji o liczbie wykonanych procedur
• +1 więcej

• ogólnokrajowe utransparentnienie wyników klinicznych, choćby w wybranych grupach chorób i procedur
• samodzielne publikowanie wyników klinicznych przez czołowe jednostki na własnych stronach
• automatyczne zbieranie danych niezależne od woli podmiotu leczniczego, np. z platformy P1
• +1 więcej

• dodatnie współczynniki korygujące bywają ignorowane przez świadczeniodawców, ujemne mobilizują mocniej
• nie wiadomo, jaki poziom danego wskaźnika jest akceptowalny — brak odpowiedzi ze strony towarzystw naukowych i konsultantów
• część wskaźników z listy może wymagać modyfikacji albo wykreślenia, co znaczy zmianę rozporządzenia ministra

• odroczenie powiązania wskaźników z płatnością o rok, by szpitale zdążyły zareagować na pierwszą publikację
• premiowanie poprawy wskaźnika (zmiany), a nie samego jego poziomu
• dodefiniowanie wartości referencyjnych wspólnie z konsultantami krajowymi i towarzystwami naukowymi

• surowy wskaźnik myli: najwyższą wartość wskaźnika zatorów płucnych na 1000 hospitalizacji planowych ma ośrodek specjalizujący się w zatorowości płucnej
• wysoki odsetek sepsy może wynikać z rzetelniejszej sprawozdawczości, a nie z gorszej opieki
• brak uzgodnionych wartości referencyjnych — środowisko nie wie, jaki poziom wskaźnika jest akceptowalny
• +1 więcej

• interaktywny raport na platformie Zdrowe Dane obok surowych wskaźników w BIP: porównanie do podobnych placówek i liczba przypadków
• korektor uwzględniający strukturę wiekową i płciową pacjentów
• dyskusja środowiska o tym, które wskaźniki są kluczowe przy kolejnej publikacji i jakie mają być wartości referencyjne

• przy konstruowaniu rozporządzenia trzeba było wyważyć między użytecznością pomiaru a dodatkową sprawozdawczością nakładaną na podmioty

• publikacja „punktu wyjścia” 30 kwietnia, tak by każda placówka mogła porównać się z innymi

• w ciągu pierwszych sześciu miesięcy obowiązywania ustawy niewiele miało szansę się zmienić, bo poszczególne przepisy mają różne terminy wejścia w życie

• wskaźniki liczone z surowych danych sprawozdawanych przez szpitale, zasysanych z istniejących kanałów (GUS, NFZ), bez dodatkowej sprawozdawczości
• ankieta doświadczeń pacjenta osadzona w Internetowym Koncie Pacjenta jako podstawowy kanał wskaźników konsumenckich
• ponad 50 rekomendowanych wskaźników, wdrażanych etapami, nie wszystkie od razu

• ustawa o jakości powstawała bez dialogu, „w zaciszu gabinetów Ministerstwa Zdrowia”
• pół roku po wejściu ustawy w życie brakuje rozporządzeń wykonawczych, w tym tego o wskaźnikach jakości
• największe zagrożenie widzi w braku narzędzi wsparcia dla placówek, którym wdrożenie zmian przyjdzie najtrudniej

• zdefiniować standardy (akredytacyjne, diagnostyczne, terapeutyczne, obsługi pacjenta) i benchmarkować placówki względem nich
• wytyczne i narzędzia wsparcia od Ministerstwa Zdrowia osobno dla POZ i szpitali powiatowych

• autoryzacja prowadzona przez NFZ może w praktyce oznaczać likwidację oddziałów, a nawet całych szpitali powiatowych
• mniejsze lecznice w starych zasobach lokalowych, bez środków na inwestycje, mogą nie zdążyć spełnić wymogów w wyznaczonym czasie
• dodatkowy okres na wdrożenie zaleceń (3 lub 12 miesięcy) bywa dla szpitali powiatowych za krótki, co grozi odcięciem od finansowania publicznego

—

• akredytacja w projekcie jest całkowicie podporządkowana ministrowi zdrowia: ośrodek zależny od ministra, standardy zatwierdzane przez ministra
• w radzie akredytacyjnej przeważają delegaci ministerialni, brak fachowców zarządzania jakością
• niskie wymagania wobec wizytatorów autoryzacji i członków rady akredytacyjnej

• powołanie Krajowej Rady do spraw Akredytacji w Ochronie Zdrowia, która autoryzowałaby instytucje akredytujące — krajowe i międzynarodowe
• akredytację powinny prowadzić niezależne, autoryzowane instytucje, a jej posiadanie powinno być wynagradzane przez płatnika publicznego

• rząd ignorował poprawki organizacji, w tym samorządu lekarskiego, zwłaszcza korektę art. 62 dotyczącą no-fault
• ustawa w tym kształcie, jego zdaniem, nie poprawi ani jakości, ani bezpieczeństwa leczenia

• projekt ustawy przygotowany przez samorząd lekarski jako alternatywa dla projektu rządowego
• realny system no-fault
• rejestr zdarzeń niepożądanych i sprawny system rekompensat

• świadczenia rozlicza się bez analizy ich jakości
• pacjent nie ma danych, którymi mógłby porównać placówki przed wyborem miejsca leczenia
• brak usystematyzowanego monitorowania zdarzeń niepożądanych i błędów medycznych

• monitorowanie i rejestrowanie zdarzeń niepożądanych według określonych standardów — jego zdaniem pozwoliłoby uniknąć do 50 proc. zdarzeń niepożądanych i błędów
• system no-fault: szybka analiza zdarzenia i szybka rekompensata dla pacjenta bez szukania winnego

• Harmonogram wdrażania KSK jest napięty — Krajowa Rada Kardiologiczna obraduje co dwa tygodnie, m.in. z powodu konkursów z Krajowego Planu Odbudowy
• Jeden z twardych wniosków z pilotażu dotyczy braku zainteresowania ośrodków POZ przejmowaniem ustabilizowanych pacjentów „sieciowych”

• Ośrodki spełniające cele jakościowe wyznaczone przez Ministerstwo Zdrowia mają dostawać premię finansową do 25 proc. ponad zakontraktowaną wartość punktu, a te
• Krajowa Rada Kardiologiczna wybiera ok. dziesięciu z kilkudziesięciu możliwych parametrów — obiektywnych i niemożliwych do „koloryzowania” — do kompleksowej oce

• Pilotaż KSK jasno pokazał, czego robić nie należy — sam wzrost budżetu i liczby wykonywanych procedur nie poprawia opieki

• Przy tworzeniu ustawy o Krajowej Sieci Kardiologicznej uwzględniono wnioski z niedociągnięć pilotażu, a efekt przesunięcia ciężaru opieki ze szpitali do opieki

• Ministerstwo nie skonsultowało projektu pilotażu KSK ze środowiskiem kardiologicznym — ani PTK, ani konsultant krajowy w dziedzinie kardiologii nie zostali uprz
• W poprzednim roku odnotowano blisko 17-procentowy wzrost liczby zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych

—

• Pacjenci onkologiczni bywają pozostawieni sami sobie, gdy szpital sieciowy uzna, że wyczerpał możliwości leczenia, i każe im samodzielnie szukać innych placówek
• W przypadku rzadkich nowotworów, np. raka dróg żółciowych, brakuje dostępnych badań klinicznych

—

• W działaniach wdrażających Krajową Sieć Onkologiczną brakuje konsekwencji — mimo wyznaczenia kryteriów wejścia do sieci znalazły się w niej szpitale, które ich

—

• Brak pełnego sprawozdania z realizacji pilotażu KSO — dostępne są tylko cząstkowe dane, trudne do zweryfikowania

—

• Projekt ustawy o KSO nie zawiera konkretnych narzędzi do jednoznacznej oceny bezpieczeństwa i jakości leczenia onkologicznego
• Ustawa pomija uczelnie medyczne, mimo że w Polsce działa kilkanaście katedr i klinik onkologicznych
• Dane z pilotażu nie dowodzą skuteczności wprowadzenia trzystopniowej struktury organizacyjnej ośrodków

—

• Onkologia boryka się z wieloma problemami, które bez zmian będą się pogłębiać
• Szereg zarzutów wobec projektu ustawy padło podczas debaty, mimo że jako przedstawiciel Polskiego Towarzystwa Onkologicznego sam złożył do niej swoje uwagi

• Bronił koncepcji sieci onkologicznej, wskazując, że w tym samym kierunku idą też rozwiązania Komisji Europejskiej
• Pełne sprawozdanie z pilotażu zostało złożone do Ministerstwa Zdrowia już w grudniu poprzedniego roku — zamiast dalej czekać i nic nie zmieniać

• Przed planowanym wejściem KSO w życie brakowało rozporządzeń wykonawczych i systemu informatycznego do zbierania danych
• Brak elektronicznej karty DiLO potrzebnej do stworzenia ogólnopolskiej bazy danych onkologicznych
• Ministerstwo obliczyło, że ok. 7,5 tys. pacjentów leczonych w szpitalach spoza sieci straciłoby refundację, gdyby ustawa weszła w życie bez przesunięcia terminu

• Stopniowe przenoszenie pacjentów do jednostek KSO przy równoczesnym zwiększaniu ich infrastruktury, zamiast wdrożenia z dnia na dzień

• Mimo dostępności bezpłatnych badań, z programu profilaktyki raka szyjki macicy (test HPV HR) korzysta tylko 15,22 proc. uprawnionych pacjentek, a z mammografii
• W mojeIKP jest ponad 300 tys. wolnych terminów na test HPV HR w ciągu 90 dni — infrastruktura nie jest ograniczeniem, zgłaszalność jest.

• Kampania 'Profilaktyka – podaj dalej': porozumienie MZ z resortami sportu i edukacji, zaangażowanie spółek Skarbu Państwa, szkół i infrastruktury publicznej, po
• Dotarcie do pacjenta 'we właściwym momencie i z właściwą komunikacją', wychodząc poza sam resort zdrowia.

• Klasyczną cytologię pozostawiono w programie na okres przejściowy, bo dostępność testu HPV HR i LBC jest nierówna geograficznie (np. Warszawa vs inne miejsca).

• W przyszłości resort planuje wprowadzić w programie przesiewowym raka szyjki macicy tzw. self-sampling (samodzielne pobranie materiału przez pacjentkę).

• Zdrowi dorośli 20-45 lat rzadko odwiedzają lekarzy i rzadko poddają się badaniom bez dolegliwości — programy adresowane do tej grupy na całym świecie nie przyno
• Włączenie dzieci do programu (diagnostyka hipercholesterolemii rodzinnej) jest jego zdaniem chybione — dzieci mają już własne bilanse, więc to dublowanie badań
• Wskaźnik lat przeżytych w dobrym zdrowiu nie rośnie w Polsce od lat mimo kolejnych programów profilaktycznych.

• Badania przesiewowe dla młodych dorosłych powinny być organizowane w miejscach, gdzie ta grupa faktycznie bywa (np. uczelnie, wydarzenia/koncerty), a nie czekać
• Programy przesiewowe kierowane do konkretnych grup ryzyka (np. kolonoskopia, mammografia) dają lepsze rezultaty niż uniwersalny bilans dla całej populacji doros