Katalog opinii

• Po 3 latach programu Profilaktyka 40 plus wiadomo tylko, ilu pacjentów wykonało badania — nie wiadomo, u ilu z nich wykryto chorobę i rozpoczęto leczenie.
• Nie da się ocenić, czy 4 miliony osób, które zgłosiły się na badania w ramach programu (PSA, test FIT, cholesterol, cukrzyca), to dużo czy mało, bo brak danych

• Nowy program 'Moje Zdrowie' powinien być tak wskaźnikowany, żeby dało się liczyć wykrywalność chorób u osób bezobjawowych, a nie tylko liczbę wykonanych badań.

• Cel pokrycia populacji (ok. 70 proc.) nie jest nigdzie w dokumentach NFZ jednoznacznie zapisany ani rozliczalny, więc zadania profilaktyczne pozostają deklaracj
• System dodatków motywacyjnych działa wybiórczo: obejmuje ChUK, ale nie obejmuje np. profilaktyki raka szyjki macicy nawet przy wysokiej realizacji (ponad 60 pro
• Ok. 90 proc. podmiotów ochrony zdrowia nie ma w ogóle podpisanych umów na realizację programów profilaktycznych.

• Rozszerzyć mechanizm motywacyjny (na wzór tego z ChUK) na profilaktykę raka piersi, program 'Moje zdrowie' i identyfikację depresji.
• Każde wykonane badanie laboratoryjne (prywatne lub ze skierowania) powinno trafiać do centralnej bazy danych, jak w Szwecji, Finlandii, Norwegii, Holandii, Izra
• Lekarze, przychodnie POZ i dyrektorzy szpitali powinni regularnie dostawać czytelne raporty poziomu realizacji zadań profilaktycznych — analogicznie jak rachune

• Pacjenci zgłaszają duże trudności już na etapie wypełniania ankiety preselekcyjnej programu.
• Dostępność placówek realizujących program jest skomasowana wokół dużych miast, a w małych gminach, gdzie profilaktyka kuleje od lat, dostępności praktycznie nie

—

• Do opracowania i wdrożenia programu Profilaktyka 40 Plus nie zaproszono specjalistów zdrowia publicznego, mimo że to ich domena kompetencyjna.
• Dobrowolne zgłaszanie się świadczeniodawców do programu skutkuje nierówną dostępnością geograficzną (duże miasta vs mniejsze miejscowości).
• Tylko ok. 15 proc. pytanych pacjentów w jego poradni przyklinicznej potwierdziło, że słyszało o programie Profilaktyka 40 Plus.

• Specjaliści zdrowia publicznego powinni od początku współdecydować, jakie badania, w jakim wieku i w jakiej kolejności ważności wykonywać w programach przesiewo
• Sieć placówek realizujących program powinna być obligatoryjna, powiązana z innymi usługami finansowanymi przez NFZ, a nie wolontarystyczna.

• Dobrowolność programu 40 PLUS oznacza, że osoby już świadome zdrowotnie powtórzą badania, a nowych, młodszych pacjentów trudno 'złapać'.
• Punkty pobrań (laboratoria, POZ) mogą nie udźwignąć nagłego napływu pacjentów w jeden dzień, bo pracują też z pacjentami chorymi i szczepiącymi się na COVID-19.

• Obowiązkowy 'bilans zdrowego człowieka' w miejscu pracy dla pracujących 30/40/50-latków, prowadzony przez lekarzy rodzinnych dla osób niepracujących.
• Badania przesiewowe powiązane z konsekwencją finansową (wyższa składka zdrowotna) dla osób, które się nie badają.

• Wszystkie pięć ścieżek opieki koordynowanej realizuje około 40 proc. POZ-ów, przynajmniej jedną — 62 proc.; odsetek Polaków objętych opieką koordynowaną pozosta

• Opieka koordynowana w POZ powinna stać się fundamentem całego systemu, w którym POZ pełni rolę wiodącą, a lekarz rodzinny jest lekarzem prowadzącym pacjenta, ni

• Stawka 49 gr za pacjenta dorosłego po 24. roku życia jest niewystarczająca wobec zadań, jakie NFZ przypisał koordynatorowi.

—

• Przy stawce kapitacyjnej obejmującej całą populację jej pacjentów koordynatorowi może zaproponować 1240 zł brutto — to stawka nierealna.

• Koordynacja uda się pod warunkiem, że obejmie wszystkich pacjentów, głównie ludzi starszych, niesamodzielnych i młode matki z dziećmi dysfunkcyjnymi.
• Stworzyć osobny etat dla osoby z wykształceniem medycznym, dedykowanej wyłącznie obowiązkom koordynatora i obecnej w godzinach pracy poradni.

• W zarządzeniu 160/2021 znalazło się niewielkie finansowanie.
• W małych ośrodkach i niewielkich miejscowościach pielęgniarki nie są dobrze wykorzystywane.
• Grożenie, że POZ nie podpiszą umów z NFZ w razie wprowadzania opieki koordynowanej, jest bronią obosieczną — SPZOZ-y chętnie przejmą te umowy.

• Nie zawężać oceny opieki koordynowanej do jej struktury — analizować efektywność procesów i wyniki, jakie generuje.
• Wizyta kompleksowa jako węzeł logiczny opieki koordynowanej: zamiast czterech czy sześciu słabych wizyt lepiej zrobić jedną lub dwie dobre i napisać plan uzgodn
• Umówić się już dziś na korektę wdrażania opieki koordynowanej, ale systematyczną i planową.
• +1 więcej

• 132 gminy w Polsce nie mają placówek POZ — nie ma komu realizować opieki koordynowanej.
• Wiek lekarzy rodzinnych: niewielu z obecnej kadry POZ jest w stanie wziąć na siebie dodatkowe obowiązki.
• Koordynacja wymaga kadr po obu stronach systemu — po stronie POZ i po stronie specjalistyki — a nie ma ich po żadnej.
• +2 więcej

• Planując reformę, najpierw zabezpieczyć środki na jej realizację; wdrażać koordynację z ludźmi, dla ludzi i z pieniędzmi.
• Zacząć od analizy pilnych potrzeb w podstawowej opiece zdrowotnej.

• Doświadczenie 40 podmiotów z pilotażu POZ Plus to kropla w morzu wobec ponad 6 200 kontraktów i świadczeniodawców oraz około 10 tys. miejsc udzielania świadczeń
• Zarządzenie 160/2021 prezesa NFZ jest oceniane niepozytywnie, zwłaszcza w części o wycenie pracy koordynatora.
• Nie wszystkie placówki mogą robić to, co te zaangażowane w POZ Plus — mniejsze jednostki mają słabsze przygotowanie infrastrukturalne.
• +1 więcej

• Wdrażać opiekę koordynowaną etapowo i fakultatywnie, dopiero gdy placówki będą kadrowo przygotowane.
• Tworzyć i pilotować także modele koordynacji kierowane do mniejszych jednostek.
• Prowadzić edukację w zakresie koordynacji.

• Kwoty, które NFZ proponuje w zarządzeniu na koordynatora, to kilkaset złotych na podmiot POZ — za takie środki nie da się utrzymać człowieka, niezależnie od jeg
• Obowiązują ustawowe minimalne wynagrodzenia zasadnicze w ochronie zdrowia, więc pewien poziom finansowania musi być osiągnięty.
• Zarządzenie 160/2021 prezesa NFZ nie odzwierciedliło tego, co jednomyślnie zarekomendował ministerialny zespół ds. POZ w sprawie koordynatora.
• +1 więcej

• Sfinansować pełny etat koordynatora, żeby przez pierwsze miesiące mógł się wyuczyć zadań i poznać populację, a na wejście budżetu powierzonego był już gotowy cz
• W mniejszych podmiotach położonych blisko siebie — wspólny koordynator; tę rolę mógłby pełnić asystent zdrowia publicznego, bo asystenci są kształceni, a nie ma
• Skorygować zarządzenie prezesa NFZ, póki jest czas, żeby nie zmarnować entuzjazmu wejścia w opiekę koordynowaną.

• Płatnik zbiera dane przez 20 lat i nie dzieli się nimi z nikim — nie ma benchmarków, do których można by porównać placówkę.
• Brakuje narzędzi IT do prowadzenia koordynacji, mimo że ustawa je zapowiadała, a obowiązek koordynacji przerzucono na przychodnie.
• Decyzję o wdrażaniu pierwszych elementów opieki koordynowanej podjęto, zanim pojawiły się wnioski z pilotażu POZ Plus — pilotaż jeszcze trwał.

• Premiować wyłącznie to, co mierzalne — premiowanie rzeczy niemierzalnych jest najgorszym rozwiązaniem.

• W kardiologii lekarz rodzinny może w opiece koordynowanej skierować pacjenta tylko z czterema jednostkami chorobowymi: nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością s
• Ścieżka jest krótka i łatwa tylko wtedy, gdy specjaliści są dostępni.

• Koordynator jako asystent lekarza rodzinnego, ustalający pacjentowi badania zlecone przez lekarza — bez wymogu wykształcenia medycznego.
• Dietetyk i edukator w indywidualnym planie opieki medycznej — czego w AOS nie ma.

• Przed opieką koordynowaną pacjent dostawał skierowanie, sam szukał lekarza w AOS i ginął w systemie — często wracał do lekarza POZ dopiero po wielu miesiącach.
• Część placówek powstrzymywała obawa, czy sprostają obowiązkom biurokratycznym wynikającym z szerszej sprawozdawczości.
• Większość placówek POZ szukała specjalistów do współpracy przez kontakty własne — to nie jest model systemowy.

• Budżet powierzony rozliczany fee for service — NFZ płaci regularnie za wykonane i sprawozdane świadczenia, także za nadwykonania.
• Do dobrego funkcjonowania modelu potrzebne jest jeszcze zaangażowanie farmaceutów, także po to, by farmaceuta dostrzegający polipragmazję kontaktował się z leka
• Model konsultacji lekarz-lekarz oparty na rozwiązaniach teleinformatycznych — rozwiązanie dla małych placówek oddalonych od ośrodków specjalistycznych.

• Z perspektywy szpitala powiatowego największą barierą wejścia do KOS-zawał jest znalezienie personelu medycznego — obok kardiologa i specjalisty rehabilitacji p
• Wymogi lokalowe i sprzętowe rehabilitacji kardiologicznej (dwie sale do zajęć ruchowych, cykloergometr, bieżnia, stanowisko intensywnego nadzoru, holter, echoka

• Złagodzić kryteria dla świadczeniodawców, tak aby dzienne oddziały rehabilitacji kardiologicznej mogły powstawać przy lokalnych ośrodkach kardiologii.

• W KOS-zawał nie zostały osiągnięte cele lipidowe, kluczowe dla rokowania odległego.
• Rok po zawale tylko około 18 proc. chorych przyjmuje terapię, która powinna być u nich stosowana, a cele terapeutyczne osiąga jedynie 20 proc. pacjentów po zawa

• Modyfikacja programu KOS-zawał — Polskie Towarzystwo Kardiologiczne złożyło w tej sprawie wniosek.
• Docelowy poziom cholesterolu LDL rok po zawale to nie więcej niż 55 mg/dl.

• Część ośrodków leczących interwencyjnie zawał serca nie ma dostępu do rehabilitacji kardiologicznej.

• Zobowiązać wszystkie ośrodki leczące interwencyjnie zawał serca do realizowania KOS-Zawał od 2024 r., dając tym bez rehabilitacji czas na zorganizowanie się.

• KOS-Zawał jest standardem postępowania zgodnym z wiedzą medyczną, a mimo to wiele ośrodków leczących ostrą chorobę wieńcową nie obejmuje nim pacjentów — to sukc
• Napisanie rozporządzenia, które uczyniłoby standard obowiązkowym, wymusiłoby opisanie rodzaju placówki, parametrów i wymagań wobec lekarzy — i może się okazać,

• Nie tworzyć odrębnych umów na KOS-Zawał — uczynić go fragmentem normalnej opieki kardiologicznej w sieci ośrodków prowadzących angioplastykę i wymusić realizacj

• Część ośrodków kardiologii inwazyjnej działa poza siecią szpitali, więc nie uczestniczy w postępowaniach konkursowych NFZ, także na KOS-Zawał.
• Program jest niezwykle wymagający administracyjnie i wiąże się z dużym nakładem dodatkowej pracy, co w mniejszych ośrodkach może stanowić problem.

—

• Do KOS-Zawał przystąpiła dopiero połowa ośrodków i to jest główny powód, dla którego z programu korzysta niespełna 20 proc. osób wymagających kompleksowej opiek

• Apel do placówek leczących zawał serca, by dołączyły do programu KOS-Zawał.

• Powodem nieprzystąpienia wielu ośrodków do KOS-Zawał mogą być braki kadrowe albo brak przychodni przyszpitalnej z poradnią kardiologiczną — to należałoby dokład

• Poważnie rozważyć, czy KOS-Zawał nie powinien być obowiązkowy w ośrodkach leczących zawał serca.

• Znowelizowane zarządzenie prezesa NFZ z 2018 r. usunęło z KOS-Zawał ocenę jakości opieki medycznej dokonywaną rok po zawale.
• Ponad półtora roku po wejściu opieki pozawałowej do koszyka świadczeń gwarantowanych jest ona dostępna tylko w co czwartym szpitalu kardiologicznym.
• Duże ośrodki uniwersyteckie nie podpisały umów, wskazując na niższy poziom finansowania niż w małych ośrodkach kardiologicznych.

• Przywrócić obligatoryjność sprawozdawania parametrów pozwalających ocenić jakość leczenia.
• Wyrównać finansowanie opieki pozawałowej między szpitalami uniwersyteckimi a małymi ośrodkami kardiologicznymi — postulat uwzględniony w nowelizacji zarządzenia

• Pakiet zakłada maksymalnie 9 tygodni od podejrzenia nowotworu do rozpoczęcia leczenia, a z badania 638 chorych w czterech ośrodkach wynika średnia 11 tygodni; w
• Co trzeci pacjent (34 proc.) płaci w czasie diagnostyki za prywatne gabinety, żeby ją przyspieszyć — przed 2015 r. takich pacjentów było mniej niż 20 proc.
• Dane raportowane z kart DiLO zaniżają rzeczywisty czas ścieżki: ośrodki wykazują czas trwania samych badań, a nie przerw między nimi.

• Ścieżkę diagnostyczną da się poprawić bez większych reform w organizacji opieki onkologicznej — karty DiLO są potrzebne, bo powstały dzięki nim konsylia lekarsk

• Bariery biurokratyczne w pakiecie onkologicznym utrudniały dostęp do kompleksowego leczenia pacjenta z rozpoznaniem raka — zgłaszali to eksperci od dawna.

• Rozszerzyć model opieki kompleksowej z onkologii, opieki nad kobietą w ciąży i kardiologii na ortopedię, a później na kolejne dziedziny medycyny.

• Pacjent onkologiczny dostaje pojedynczą procedurę i „gdzieś” idzie dalej — nikt nie odpowiada za jego losy w regionie.

• Skoordynowana opieka onkologiczna ma polegać na tym, że losami pacjenta w danym regionie ktoś rzeczywiście się zajmuje.

• Pakiet onkologiczny pogłębił stratę finansową ośrodków onkologicznych: dane z 20 szpitali za lata 2014–2016 pokazują ok. 200 mln zł straty w 2014 r. i blisko 0,
• Tuż przed wprowadzeniem pakietu przeceniono hospitalizacje przy radioterapii, obniżono wycenę hospitalizacji przy chemioterapii i nie poprawiono wyceny zabiegów
• Kontrakt na pakiet onkologiczny dostali wszyscy chętni — na Dolnym Śląsku chirurgią onkologiczną zajmują się 52 podmioty przy znacznie mniejszej liczbie specjal
• +1 więcej

• Wprowadzić wycenę kompleksowej usługi onkologicznej zamiast wyceny pojedynczych procedur — próbę podjęto z AOTMiT dla raka piersi.
• Powołać w każdym regionie jednostkę koordynacyjną, która nie nadzoruje innych placówek, tylko służy im informacją o tym, jak prowadzona jest diagnostyka, leczen

• Wystawianie karty DiLO zabiera lekarzowi rodzinnemu czas kosztem innych pacjentów, a obowiązki nałożone na POZ nie idą w parze ze wzrostem kadry.
• Ponad rok po wprowadzeniu pakietu lekarze rodzinni nadal nie wiedzą, co oznacza „stała opieka” po zakończeniu leczenia onkologicznego — pacjent do nich nie wrac

• Uprościć procedurę wystawiania karty DiLO albo przenieść jej wystawianie na poziom specjalistyczny — do onkologa, po rozpoznaniu.
• Główną rolą POZ ma być profilaktyka i zapobieganie, a dopiero w dalszej kolejności leczenie.

• obniżka pogłębia uzależnienie NFZ od budżetu państwa i każe zdrowiu rywalizować z innymi obszarami o ograniczone środki
• plan finansowy NFZ na 2025 r. wciąż niezatwierdzony, bo wydatki są większe niż planowane przychody
• bez dodatkowych 15 mld zł w drugim półroczu system czekają perturbacje

• przeprowadzić w Senacie szeroką debatę o faktycznych potrzebach i przyszłym finansowaniu ochrony zdrowia

• obniżka daje oszczędności najlepiej zarabiającym przedsiębiorcom, a groszowe najmniej zarabiającym
• w budżecie państwa nie będzie pieniędzy na zrekompensowanie NFZ blisko 5 mld zł ubytku
• upadające szpitale będą potem prywatyzowane

• zmienić sposób rozliczania składki wyłącznie dla drobnych, jednoosobowych działalności o dochodzie rzędu kilku tysięcy złotych
• składać poprawki do ustawy w Senacie

• salowa z płacą minimalną zapłaci wyższą składkę niż informatyk zarabiający 14 tysięcy albo lekarz
• dziura w budżecie NFZ szacowana na co najmniej 20 miliardów złotych
• niedofinansowanie publicznej usługi prowadzi do jej prywatyzacji

• nie obniżać składki i zasypać lukę w NFZ przed lipcem
• znieść uprzywilejowane grupy: jednakowa składka dla pracowników, pracodawców, rolników i księży

• w budżecie NFZ brakuje środków, a ustawa zabiera kolejne

• uzależnić akceptację obniżki od tego, czy ubytek faktycznie pokryje budżet państwa

• obniżenie składki przy istniejących już niedoborach finansowych może uderzyć w jakość i dostępność świadczeń
• politycy deklarują troskę o system, a podejmują decyzje, które go osłabiają

• natychmiast wskazać źródła finansowania zapewniające bezpieczeństwo zdrowotne pacjentów
• zwiększać, a nie zmniejszać pulę środków publicznych na ochronę zdrowia

• wyjmowanie kolejnych miliardów z systemu, w którym brakuje ponad 20 mld zł
• kolejki najdłuższe od kilkunastu lat i nakłady w procencie PKB niższe niż w innych państwach UE
• obniżka popycha Polskę w stronę prywatyzacji ochrony zdrowia i odcięcia milionów ludzi od publicznego leczenia

• zwrócić się do prezydenta o zawetowanie ustawy obniżającej składkę

—

• obniżyć składkę zdrowotną przedsiębiorcom, a ubytek wpływów pokryć w całości z budżetu państwa na 2026 r.

• obniżka dotyczy tylko przedsiębiorców, a etatowcom składki nie obniża
• po zmianie osoba zarabiająca do półtorej średniej krajowej zapłaci 381 zł zamiast 1000–1100 zł, co popchnie wielu ludzi na samozatrudnienie i dodatkowo zmniejsz
• kierunek zmiany jest odwrotny do reszty polityki państwa, która szykuje kraj na trudne czasy

• nie obniżać składki zdrowotnej w obecnej sytuacji finansowej systemu

• NFZ nie udźwignie ubytku wpływów ze składki
• potrzeby systemu rosną wraz ze starzeniem się społeczeństwa i kosztem nowych technologii medycznych

• nie obniżać składki zdrowotnej; jeżeli ubytek powstanie, w całości pokryć go z budżetu państwa

• obniżenie minimalnej podstawy do 75 proc. płacy minimalnej pomaga głównie najmniej zarabiającym przedsiębiorcom, a dla najlepiej zarabiających zmienia niewiele
• propozycja trzech sztywnych progów składki jest najmniej korzystna dla najmniej zarabiających ubezpieczonych i najbardziej korzystna dla najlepiej zarabiających
• zastąpienie składki podatkiem zdrowotnym oznaczałoby porzucenie ubezpieczeniowego modelu finansowania ochrony zdrowia

• ubytek składki rekompensować zwiększoną dotacją budżetową do NFZ, żeby pula środków na leczenie została nienaruszona

• obecne przepisy tworzą dla przedsiębiorców nieefektywny mechanizm zwiększający koszty prowadzenia działalności
• przedsiębiorca na skali lub podatku liniowym musi prowadzić odrębną ewidencję księgową tylko po to, by ustalić podstawę składki
• składka od przychodu ze sprzedaży środka trwałego jest oderwana od wyniku podstawowej działalności operacyjnej

• wprowadzić dla rozliczających się skalą niską składkę ryczałtową: 9 proc. od 75 proc. minimalnego wynagrodzenia, niezależnie od rzeczywistych dochodów
• znieść obowiązek comiesięcznego wyliczania podstawy wymiaru i rozliczenia rocznego
• przeprowadzić zmianę ustawą, z wejściem w życie 1 stycznia 2025 r.

• dochód z działalności liczony na potrzeby składki jest określany inaczej niż dla celów podatkowych
• brak możliwości uwzględnienia poniesionej straty przez osoby, które z przyczyn losowych nie osiągały dochodów
• brak górnego limitu podstawy wymiaru składki zdrowotnej
• +1 więcej

• wymusić na MZ i MF konkretną propozycję reformy rozliczania składki wraz z harmonogramem prac legislacyjnych

—

• utrzymać rozwiązanie z Polskiego Ładu: art. 68 Konstytucji nie rozstrzyga o formie finansowania ochrony zdrowia, więc ustawodawca ma tu swobodę

• podatnik ponosi podwójną konsekwencję: składki nie można odliczyć od podatku, a dodatkowo powiększa ona podstawę opodatkowania
• kwota wolna od podatku (30 tys. zł) nie jest wolna od obciążeń, bo obciąża ją 9 proc. składki zdrowotnej
• zmianę najmocniej odczują pracujący na etacie i emeryci

• uzyskać od premiera stanowisko, czy mechanizm naliczania składki od 1 stycznia 2022 r. jest celowy, czy wynika z przeoczenia — a jeśli z przeoczenia, czy rozważ

• wzrost nakładów na zdrowie w ostatnich latach nie przełożył się na działanie systemu
• rządzący przypisują sobie wzrost nakładów, który wynika z automatycznego wzrostu składki

• nie podnosić danin bez wcześniejszej, przemyślanej reformy systemu
• zachować oderwanie składki zdrowotnej od decyzji politycznych i budżetowych

• nieodreformowana służba zdrowia pochłania nakłady bez efektu

• cel 7 proc. PKB na zdrowie osiągnąć inaczej niż przez likwidację odliczenia składki: przekierować do NFZ część składki rentowej
• przeznaczyć na zdrowie część wpływów z akcyzy na papierosy, ewentualnie podnieść akcyzę i znaczyć te wpływy
• wzrostowi nakładów muszą towarzyszyć reformy uzgodnione ze środowiskiem medycznym

• najlepiej zarabiający korzystają z drogich terapii w publicznym systemie, a łożą na niego relatywnie mniej niż osoby o średnich zarobkach
• możliwość odliczenia składki zdrowotnej od podatku przez prawie każdego

• zlikwidować odliczenie składki zdrowotnej od podatku, żeby sfinansować wzrost nakładów na zdrowie

• osoby mało zarabiające, zatrudnione na etacie, oddają na zdrowie proporcjonalnie większą część dochodu niż przedsiębiorcy

• obciążyć składką wszystkich w podobnej proporcji do dochodu, niezależnie od formy zatrudnienia

• składka liczona proporcjonalnie od dochodu przestaje być składką ubezpieczeniową i staje się podatkiem
• zwiększenie kwoty wolnej i progu podatkowego w dużej części sfinansują samorządy, które nie mają udziału w składce zdrowotnej

• nie łączyć opodatkowania ze składkami na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne

• Likwidacja NFZ i zastąpienie go Wojewódzkimi Urzędami Zdrowia kontrolowanymi przez wojewodę i ministra to dalsze upolitycznienie ochrony zdrowia i powrót do nie
• Sam wzrost nakładów do ok. 6,5 proc. PKB nie wystarczy do osiągnięcia wystarczającego poziomu finansowania.
• W Polsce jeden szpital przypada na ok. 50 tys. mieszkańców, a wedle wyliczeń krajów zachodnioeuropejskich jeden wieloprofilowy szpital powinien przypadać na ok.
• +1 więcej

• Stworzyć kilka niezależnych publicznych funduszy zdrowia konkurujących o pacjenta i świadczeniodawców oraz otworzyć rynek prywatnych ubezpieczeń.
• Zawęzić koszyk gwarantowany do procedur najważniejszych dla bezpieczeństwa zdrowotnego i możliwych do sfinansowania, a resztę pokryć prywatnymi ubezpieczeniami.
• Przekształcić szpitale powiatowe w „Szpitale Pierwszego Kontaktu" z opieką długoterminową, geriatryczną i paliatywną.
• +1 więcej

• Niepokój wzbudza likwidacja NFZ: przejście z systemu quasi-konkurencyjnego na centralnie zarządzany wymaga sprawnego i silnego aparatu państwowego, bo znikają z
• Nie są znane założenia proponowanych zmian — nazywanie opublikowanego dokumentu założeniami jest nadużyciem.
• Jest zapowiedź zwiększenia finansowania, ale nie wiadomo, w jaki sposób ma być sfinansowane.

• Przedstawić szczegółowy plan zmian, zanim oceni się reformę.

—

• Przejść z systemu ubezpieczeniowego na budżetowy, tak by system obsługiwała administracja państwowa, a nie NFZ — likwidacja NFZ jest skutkiem tej zmiany, a nie
• Utrzymać styczeń 2018 jako datę początku likwidacji, z rocznym okresem przejściowym, w którym Fundusz w likwidacji nadal pełni rolę płatnika.
• Zapisać całość w Ustawie o Narodowej Służbie Zdrowia.