Katalog opinii

• Szpitale traktują żywienie jako dodatek, a nie część leczenia
• Żywienie kliniczne nie istnieje w edukacji medycznej jako spójna dziedzina, więc lekarze nie znają jego znaczenia
• Niedożywienie zwiększa ryzyko powikłań, wydłuża pobyt w szpitalu i podnosi koszty
• +5 więcej

• Traktować leczenie żywieniowe jako pełnoprawną część terapii
• Po wykryciu ryzyka niedożywienia ocenić potrzeby, dobrać metodę żywienia, rozpocząć terapię i monitorować jej skutek
• Powołać w szpitalach interdyscyplinarne zespoły leczenia żywieniowego (lekarze, pielęgniarki, dietetycy, farmaceuci)
• +4 więcej

• Wiele placówek nie przesyła danych o wizytach i badaniach na platformę P1, choć mają taki obowiązek prawny
• Placówki nie są organizacyjnie gotowe do pracy na wspólnych danych, choć technologia już istnieje
• Rozwiązanie dla całego kraju nigdy nie pasuje wszystkim; trudno ustawić poprzeczkę
• +1 więcej

• Rozszerzyć centralną e-rejestrację na całą opiekę ambulatoryjną, a docelowo na wybór szpitala
• Wyegzekwować od placówek przesyłanie danych do P1, żeby pacjent widział wyniki w IKP
• Dodawać cyfrowe kanały obok dotychczasowych, tak żeby pacjent nie stracił żadnej dotychczasowej możliwości
• +2 więcej

• Szpitalnictwo pochłania najwięcej pieniędzy i kryje największe rezerwy oszczędności i efektywności
• E-rejestracja może zablokować dostęp pacjentom, którzy naprawdę potrzebują pomocy
• Nie wiadomo, jak zasada Most-Favored-Nation USA wpłynie na ceny i dostęp do leków w Polsce
• +2 więcej

• Wprowadzać pakiety szpitalne ostrożnie, żeby nie wylać dziecka z kąpielą
• Wdrożyć e-rejestrację umiejętnie i sprawdzić danymi, czy kolejki się skracają
• Powołać rządowy zespół, nie tylko z MZ, który przygotuje Polskę na zmiany na rynku leków

• System dzieli pacjenta między specjalności, oddziały i kliniki zamiast skupiać się na nim
• Brakuje internistów, bo inne specjalności dostały krótkie ścieżki specjalizacji
• Brakuje lekarza, który obejmie pacjenta holistycznie
• +5 więcej

• Opisać ścieżki pacjentów i sposób przekazywania ich między POZ, AOS i szpitalem (onkologia, kardiologia)
• Wdrażać zalecenia kliniczne i jasno określić rolę poszczególnych lekarzy na ścieżce
• Zapisywać ścieżkę pacjenta w elektronicznej karcie i decydować na podstawie danych
• +3 więcej

• Na lekarzy trwa nagonka, choć to zawód elitarny, a czarne owce nie są reprezentatywne
• Szpitale płacą z publicznych pieniędzy za fikcyjne dyżury
• Procedury są bardzo źle wycenione, a polityka płacowa była latami zaniedbana
• +7 więcej

• Zostawić publiczne tylko szpitale kliniczne, pozostałe mogą być prywatne
• NFZ ma określać i egzekwować wymagania jakości i dostępności zamiast patrzeć na formę własności
• Określić koszyk świadczeń gwarantowanych, czerpiąc z modelu holenderskiego, norweskiego lub czeskiego
• +5 więcej

• brak terminów i zasad dalszej pracy lekarzy z Ukrainy z warunkowym PWZ

• doprecyzowanie statusu lekarzy z warunkowym PWZ

• propozycja obniżenia waloryzacji płac w ochronie zdrowia do poziomu sfery budżetowej

• utrzymanie wzrostu płac minimalnych powiązanego ze średnią krajową

—

• konsolidacja szpitali na jasnych zasadach i z realnym wsparciem państwa

• brak pieniędzy i demografia wymuszają zmiany w szpitalach
• nie ma co liczyć na duże dodatkowe środki na zdrowie

• dobrowolna, oddolna konsolidacja szpitali
• mechanizmy dla porodówek uwzględniające położenie geograficzne szpitali

—

• wsparcie NFZ z budżetu państwa w razie potrzeby zwiększenia nakładów

• krytyczna sytuacja finansowa szpitali powiatowych
• przepisy zestawione z realnymi kosztami podmiotów leczniczych prowadzą do dysfunkcji systemu
• rząd nie wykorzystuje propozycji samorządów

—

—

• utrzymanie preferencyjnej składki zdrowotnej rolników w KRUS

• prawo nie ogranicza preskrypcji antybiotyków, a nie wszyscy lekarze stosują wytyczne
• serwisy internetowe wystawiają recepty poza systemem, bez badania pacjenta

—

• cięcie finansowania programu in vitro uniemożliwia rozwój publicznego ośrodka
• redukcja finansowania grozi zwolnieniami zespołu

—

• zachwiana płynność finansowa szpitali powiatowych przez brak zapłaty za świadczenia

—

• niska zgłaszalność na bezpłatne programy profilaktyczne

—

• zobowiązania polityków bez pokrycia w środkach NFZ
• wydłużanie się kolejek
• sieć onkologiczna bez profilaktyki przyjmuje już tylko interwencje

• politycy realizują podjęte zobowiązania finansowe

—

• konsolidacja szpitali przy wsparciu organu założycielskiego i płatnika

• NFZ ogłasza zasady zapłaty za nadwykonania dopiero po zakończeniu roku
• mapa potrzeb za mało mówi szpitalom, co robić

• ministerstwo wskazuje, gdzie w województwie jest za dużo, a gdzie za mało łóżek
• jasna deklaracja NFZ z góry, czy płaci za nadwykonania

• nieprzewidywalność wydatków NFZ na świadczenia wykonane ponad limity
• łatwiejsza ścieżka do publicznego systemu przez gabinet prywatny

• degresywna stawka za świadczenia ponad wartość umowy
• zapanowanie nad kontraktami

• zmiana zasad płatności za świadczenia nielimitowane z mocą wsteczną
• niepewność co do ustawy podwyżkowej i wycen uniemożliwia rzetelne programy naprawcze szpitali

• rządzący jasno ogłaszają zasady działania szpitali

• ograniczenie przez NFZ zapłaty za świadczenia AOS ponad kontrakt przerzuci pacjentów do szpitali i na SOR

—

• coraz mniej urodzeń i zamykanie kolejnych oddziałów położniczych

• poród w szpitalu z oddziałem położniczym, nie na SOR-ze

—

• samodzielna opieka położnych nad kobietą, także od etapu przedkoncepcyjnego

—

• centralna e-rejestracja

• agresja pacjentów wobec ratowników medycznych
• sądy często stosują nadzwyczajne złagodzenie kary za ataki na ratowników
• ratownicy nie byli szkoleni z deeskalacji i psychologii

• nagłaśnianie przypadków ataków na ratowników
• ochrona ratowników przez system

• oszczędności MZ (wycena diagnostyki obrazowej, współczynniki korygujące) uderzają w szpitale powiatowe
• w niektórych szpitalach wynagrodzenia to ok. 80 proc. kosztów

• sfinansować podwyżki personelu z budżetu państwa
• utrzymać współczynniki korygujące dla szpitali powiatowych

• szpitale powiatowe zamykane z braku środków z NFZ
• oddziały zamykane przypadkowo

• podwyżki płac minimalnych finansowane poza NFZ

• opinia publiczna dostaje nieprawdziwe, zawyżone dane o zarobkach pielęgniarek i położnych
• brak chętnych do zawodu pielęgniarki i położnej

—

• wysokie wynagrodzenia lekarzy to problem zastępczy — prawdziwe przyczyny kryzysu finansowego leżą gdzie indziej

—

—

• limit udziału kosztów osobowych w przychodzie szpitala z NFZ

• tzw. medycyna walizkowa poza wąskimi specjalizacjami

—

• samo „odskładkowanie” rolników i grup uprzywilejowanych da tylko ok. 5 mld zł

• podatek zdrowotny zamiast składki, płacony przez wszystkich z dochodem, także przedsiębiorstwa
• zwiększyć finansowanie ochrony zdrowia o 127 mld zł w ciągu kilku lat

• budżet na ochronę zdrowia jest co roku łatany przez ministra finansów

• podatek zdrowotny zamiast składki jako stabilne źródło finansowania NFZ

—

• zabezpieczyć środki na ustawę podwyżkową, jeżeli ustawa się nie zmieni

• rozmowy o wynagrodzeniach medyków w zespole trójstronnym odbywają się zbyt rzadko

• utrzymać mechanizm corocznej waloryzacji minimalnych wynagrodzeń w ochronie zdrowia

• system w zapaści, a jedynym pomysłem decydentów jest obniżenie pensji — odpowiedzialność za deficyt przerzuca się na personel

—

• składka zdrowotna nie wystarcza na utrzymanie NFZ
• psychiatrzy dziecięcy po rezydenturze odchodzą do sektora prywatnego

• model bezpiecznych porodów tam, gdzie porodówki są likwidowane
• zachęcać do rezydentur z psychiatrii dzieci i rozwijać opiekę środowiskową we współpracy ze szkołami

—

• częściowe uwolnienie trybu pozarezydenckiego — placówka sama zarządza częścią miejsc szkoleniowych

• brak koordynacji pacjenta na wszystkich poziomach: od POZ przez AOS po szpital

• Centrum Obsługi Pacjenta łączące centralną rejestrację, cyfryzację dokumentacji i koordynację

• wydatki systemu rosną szybciej niż przychody

—

• ustawa o najniższym wynagrodzeniu waloryzuje płace wg przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce — dynamika wyższa niż inflacja
• udział wynagrodzeń w kosztach niektórych podmiotów sięga nawet 110 proc.
• zarobki na procent od procedur tworzą zjawisko „walizkowych lekarzy”

• waloryzacja płac w ochronie zdrowia wg wzrostu płac w sferze budżetowej
• dookreślić poziomy kompetencyjne wszystkich zawodów medycznych, by dyrektorzy wiedzieli, za co i jak płacić

• dokładanie kolejnych elementów do systemu powoduje chaos

• uproszczenie i deregulacja systemu ochrony zdrowia

—

• przeprofilowanie podmiotów leczniczych we współpracy z samorządami i dyrektorami placówek

• szpitale liczą, że organ założycielski spłaci długi
• instytuty badawcze nie mają właściciela — ministerstwo jest tylko organem nadzoru i nie ratuje instytutu
• płatność za osobodzień w psychiatrii jest mało elastyczna
• +1 więcej

—

• koszty podmiotów leczniczych przewyższające przychody grożą niekontrolowanym zamykaniem oddziałów i szpitali
• nadmiernie rosnące koszty zdrowia odbierają pieniądze innym usługom publicznym

• racjonalizacja bazy szpitalnej w sposób planowy i kontrolowany, nie determinowany kosztami
• przesunięcie podwyżek od 2027 r. z lipca na styczeń, by lepiej planować roczne rozliczenia szpitali z NFZ

• bezprecedensowy kryzys finansowy w systemie ochrony zdrowia

—

—

• redukcja otyłości koordynowana na poziomie państwa pod zwierzchnictwem ministra zdrowia (Narodowa Strategia Redukcji Otyłości)

• nadmiar przepisów sprawia, że dyrektorzy szpitali administrują zamiast zarządzać

—