Katalog opinii

• niski odsetek Polek objętych mammografią, wyraźnie poniżej średniej unijnej
• kobieta uprawniona do badania przesiewowego nie dostaje żadnego sygnału z systemu i nie wie, że może się zbadać

—

• blokowane włączanie nowych pacjentów do programów lekowych
• rosnący dług zdrowotny

—

—

• jawna kolejka 10 najbardziej pożądanych cząsteczek do refundacji

• ocena technologii medycznych jest jednorazowa, tylko przy obejmowaniu finansowaniem

• ponowna ocena finansowanych terapii na danych rzeczywistych i mechanizm korekty lub zastąpienia lepszą innowacją

• wydatki na programy lekowe rosną szybciej niż jakakolwiek inna pozycja kosztowa NFZ

—

—

• systematyczna analiza i modyfikacja programów lekowych
• przeniesienie części terapii z programów lekowych do refundacji aptecznej

• bariery administracyjne zniechęcają poradnie do prowadzenia programu lekowego
• limit czasu leczenia w programie niezgodny z wiedzą medyczną
• program lekowy obejmuje znikomą część chorych na migrenę

• otwarta (apteczna) refundacja leków na migrenę zamiast programu lekowego

• nierówne obłożenie ośrodków realizujących program lekowy
• przeciążenie lekarzy w programach lekowych bez gratyfikacji
• niedoszacowane kontrakty — niepewna zapłata za świadczenia gwarantowane ponad limit

—

—

• traktowanie programów lekowych jako elementu organizacji procesu diagnostyczno-terapeutycznego, nie tylko finansowania leków
• instrumenty podziału ryzyka w negocjacjach MZ dla poprawy dostępu do terapii

• niska wycena świadczenia zniechęca szpitale do programu lekowego
• szpital kredytuje zakup leków do czasu zwrotu z NFZ — bariera dla mniejszych placówek

• uwolnienie limitów w programach lekowych w niektórych jednostkach chorobowych
• NFZ promujący ośrodki, które obejmują opieką dużą liczbę chorych

• nowoczesne terapie traktowane jako koszt, nie inwestycja

• zmiana paradygmatu: cel leczenia to także utrzymanie lub odzyskanie aktywności

• składki nie pokrywają świadczeń przeniesionych z budżetu państwa ani corocznych podwyżek minimalnych wynagrodzeń
• cięcia w AOS przesuną pacjentów do szpitali i sektora komercyjnego, podnosząc ceny
• poradni nie stać na przyjmowanie pacjentów ponad kontrakt

• wyższa dotacja z budżetu państwa dla NFZ

• plan finansowy NFZ przyjmowany bez znajomości pełnych kosztów bieżącego roku
• brak decyzji MZ o podniesieniu wycen świadczeń po podwyżkach wynagrodzeń

—

• szpital kredytuje system, czekając na zapłatę od NFZ

—

• system nie wychwytuje pacjentów z hipercholesterolemią rodzinną przed zawałem
• brak instytucjonalnych ścieżek postępowania — szkolenia to za mało
• nierówne zaangażowanie lekarzy POZ w bilans sześciolatka
• +2 więcej

• włączenie gotowego modelu opieki nad hipercholesterolemią rodzinną do koszyka świadczeń gwarantowanych
• powiązanie przyjęcia do szkoły podstawowej z zaświadczeniem o bilansie sześciolatka
• systemowe, jak najszybsze diagnozowanie pacjentów z FH w całym kraju

—

• krótka rozmowa lekarza rodzinnego o badaniu przesiewowym
• opierać działania profilaktyczne na wynikach badań naukowych

• dotychczasowe zachęty nie skłaniają Polaków do badań profilaktycznych

• obowiązkowe skierowania na badania przesiewowe w POZ
• różnicowanie stawki kapitacyjnej POZ za skuteczne zlecanie badań profilaktycznych
• różnicowanie składki zdrowotnej wg udziału w profilaktyce

• koszt ustawowych podwyżek dla NFZ: ponad 70 mld zł w tym roku, 80 mld zł w przyszłym, ponad 100 mld zł do 2030 r.
• dodatkowe zobowiązania NFZ nie mają pokrycia w przychodach
• dalsze przesuwanie rozliczeń świadczeń ponad limit
• +1 więcej

—

• system rozliczeń uruchamia badania molekularne dopiero przy kwalifikacji do programu lekowego
• diagnostykę niezbędną do rozpoznania traktuje się jako „poszerzoną”

• odwrócić kolejność: badanie molekularne jako przesłanka decyzji terapeutycznej, a nie jej skutek

• diagnostyka raka płuca trwa 2–3 miesiące
• rozczłonkowanie i brak komunikacji jednostek diagnozujących

—

• finansowane jest badanie pod spersonalizowane leczenie, a nie to samo badanie do rozpoznania choroby

—

• pacjenci z mniejszych ośrodków muszą szukać diagnostyki molekularnej po całej Polsce
• braki w dostępie do diagnostyki odbierają szansę na terapie z programów lekowych

—

• o niskich płacach lekarzy na etatach mówi się znacznie rzadziej niż o rekordowych kontraktach
• pacjentów jest więcej niż miejsc, leżą na korytarzach

—

• proponowane zmiany to ruchy pozorne, które niczego nie zmienią

• radykalne reformy zamiast obniżania wynagrodzeń lekarzy

—

• limit wynagrodzeń medyków: 8-krotność minimalnego wynagrodzenia, do 12-krotności dla wąskich specjalistów i kierowników
• nowe umowy zawierane od razu na zasadach ustawy

• współczynniki jakości w POZ mogą obniżać stawkę za prawidłowo udzieloną opiekę
• badania wykonane poza publicznym systemem nie są widoczne w danych NFZ i zaniżają wskaźniki
• rozbieżności między danymi NFZ a systemem SIMP

• premiować jakość zamiast obniżać finansowanie
• usunąć z zarządzenia współczynniki obniżające stawkę
• wyjaśnić z NFZ sposób liczenia wskaźników przed wpływem na rozliczenia

• waloryzacja płac powiązana z przeciętnym wynagrodzeniem w gospodarce tworzy większość luki NFZ
• ryczałt sieci szpitali oparty na danych historycznych usuwa presję na dostosowanie do potrzeb
• niedoinwestowana POZ nie zatrzymuje pacjentów, którzy trafiają do szpitala
• +4 więcej

• indeksacja płac minimalnych do dynamiki płac w sferze budżetowej albo średniej z CPI i wzrostu składki
• odniesienie celu 7% PKB do PKB prognozowanego lub średniej kroczącej
• obowiązkowy rachunek kosztów na poziomie procedury i taryfikacja referencyjna
• +6 więcej

• szpitale zgłaszają tylko ułamek zdarzeń niepożądanych — w 83 proc. szpitali odsetek zgłoszeń nie przekracza 2 proc. hospitalizacji
• wzrost liczby zgłoszeń wynika z tego, że więcej szpitali wypełnia ankiety, a nie z lepszego wykrywania błędów
• w Polsce trudno o bezpieczne środowisko raportowania błędów oparte na zaufaniu

• system raportowania zdarzeń niepożądanych oparty na zaufaniu i uczeniu się na błędach

• NFZ kontraktuje świadczenia na podstawie danych historycznych, a nie realnych potrzeb
• brak rejestrów pacjentów wg chorób — nie wiadomo, ilu jest chorych
• dane NFZ (JGP) pokazują liczbę świadczeń, a nie liczbę pacjentów
• +2 więcej

• rejestry pacjentów wg jednostek chorobowych analizowane po numerze PESEL
• kontrola po PESEL liczby wizyt u lekarzy w tym samym celu
• kolejne wizyty w tym samym celu na własny koszt pacjenta
• +1 więcej

• rozdział kompetencji Ministerstwa Zdrowia i NFZ się nie sprawdził

• powoływanie dyrektorów oddziałów wojewódzkich NFZ przez prezesa NFZ

• jednoosobowe dyżury pielęgniarskie — 20–30 pacjentów pod opieką jednej pielęgniarki
• zgłoszenia o pojedynczych dyżurach zostają bez reakcji przełożonych

—

—

• ustawa wprost przeznaczająca 100 proc. wpływów z podwyżki na zdrowie

—

• ponowny projekt podwyżki opłaty cukrowej, której wpływy trafiają do NFZ

• powiaty są strukturalnie i finansowo zbyt słabe, by utrzymać i zarządzać szpitalami
• szpitale powiatowe wykonują procedury wysokospecjalistyczne, żeby przetrwać i poprawić bilans
• system był projektowany na inne warunki demograficzne i finansowe

• przeniesienie własności i zarządzania szpitalami na poziom wojewódzki (marszałek albo wojewoda)
• konsorcja i klastry łączące POZ, AOS, szpitale ogólne i wysokospecjalistyczne, wymuszone kryteriami finansowania NFZ
• precyzyjny profil i zakres zadań każdego szpitala
• +2 więcej

• konsolidacja szpitali w Danii podniosła produktywność, ale nie obniżyła ogólnej śmiertelności populacyjnej
• współfinansowanie hospitalizacji przez duńskie gminy nie zmniejszyło liczby hospitalizacji
• polskie instytucje planowania (plany transformacji, mapa potrzeb) działają bez właściwych uprawnień

• planowanie i kontraktowanie w jednym ręku — oddział wojewódzki NFZ związany ramami planu transformacji

• NFZ nie płaci za rzeczywiście wykonaną diagnostykę i leczenie w POZ
• obniżanie finansowania POZ za zdarzenia, na które przychodnie nie mają wpływu
• przerzucanie na POZ kosztów i ryzyka niewydolności całego systemu

—

• samorząd lekarski nie udziela Sejmowi informacji o odpowiedzialności zawodowej

• poddanie odpowiedzialności zawodowej lekarzy kontroli sądownictwa powszechnego lub włączenie niezależnych sędziów
• silniejszy nadzór ministerstwa i regularne, ustawowe raportowanie samorządu

• lekarze nadużywający stanowiska nie są jednoznacznie rozliczani

—

• system odpowiedzialności zawodowej lekarzy nie działa
• na prawomocny wyrok sądu lekarskiego czeka się pięć lat

• ustawowe uregulowanie odpowiedzialności zawodowej lekarzy z pominięciem izby

• brak reakcji izb lekarskich na szkodzenie pacjentom toksycznymi środkami

• nowe przepisy, dzięki którym winni naprawdę poniosą odpowiedzialność

• samorząd lekarski nie egzekwuje odpowiedzialności zawodowej lekarzy

• odebranie samorządowi lekarskiemu części kompetencji
• sprawy receptomatów kierowane do prokuratury i sądu zamiast izby lekarskiej

• zakaz reklamy aptek (art. 94a Prawa farmaceutycznego) stał się zakazem informowania pacjentów
• pacjent nie miał legalnej drogi, by dowiedzieć się, która apteka wykonuje szczepienia, przeglądy lekowe i badania
• w mniejszych miejscowościach aptek systematycznie ubywa

• dopuszczenie reklamy aptek w zamkniętym katalogu praktyk zakazanych i z wyższą karą
• apteka jako lokalne centrum ochrony zdrowia (szczepienia, opieka farmaceutyczna)
• informacja o dostępności leków i usług w aptekach

• pacjenci bez karty DiLO, którzy dopiero próbują uzyskać diagnozę, nie są objęci pełnym finansowaniem diagnostyki
• ograniczenie finansowania badań wydłużyło czas oczekiwania

• rozwiązania gwarantujące szybki dostęp do diagnostyki wszystkim pacjentom, którzy jej potrzebują

• zmiana zasad finansowania badań diagnostycznych podważa stabilność i przewidywalność systemu oraz zasadę zaufania do państwa

—

• limity kontraktów AOS ustalono na historycznie niskich poziomach i przez lata ich nie urealniono
• nadwykonania pojawiają się w systemie bardzo szybko

• urealnienie wysokości kontraktów

• część placówek z powodu ograniczeń finansowania zamknęła zapisy na badania obrazowe i endoskopowe na 2026 r.
• zapisy na bardzo odległe terminy, nawet na 2029–2031 r.
• długie oczekiwanie na endoskopię opóźnia cały proces diagnostyczny

—

• ustawa o lecznictwie uzdrowiskowym nie odzwierciedla samodzielności zawodowej fizjoterapeuty
• rozwiązania systemowe nie nadążyły za zmianami w zawodzie fizjoterapeuty
• brakuje kursów kwalifikacyjnych dla fizjoterapeutów w systemie CMKP

• nowy standard kształcenia fizjoterapeutów z większym udziałem zajęć w podmiotach leczniczych
• wspólne kształcenie zawodów medycznych w pracy zespołowej już na studiach
• kursy kwalifikacyjne dla fizjoterapeutów

—

• prywatne ubezpieczenia zdrowotne jako narzędzie wspierające profilaktykę i odciążające system ochrony zdrowia

• do szpitali trafiają pacjenci, którzy nie wymagają hospitalizacji

• kompleksowa opieka interdyscyplinarnego zespołu na każdym etapie leczenia

—

• współpraca zawodów medycznych bez podporządkowania jednego zawodu drugiemu — wykorzystanie kompetencji każdego członka zespołu