Katalog opinii

• Zgłaszanie zdarzeń niepożądanych powierzono personelowi, a nie poszkodowanemu ani jego rodzinie
• W składzie organu odwoławczego zasiadają instytucje oceniane, więc sądzą we własnej sprawie

• Odrzucenie projektu w pierwszym czytaniu

• Model odpowiedzialności za zdarzenia niepożądane przesądza winę lekarza, więc nie jest systemem no-fault
• Karne podejście do medyków da efekt mrożący i uniemożliwi dojście do prawdziwych przyczyn zdarzeń
• model odpowiedzialności za niepożądane zdarzenia medyczne zaproponowany przez ministerstwo nie jest systemem no-fault, bo kwestia winy pozostaje przesądzona i s
• +1 więcej

• Usunięcie z ustawy przepisów opartych na domniemaniu winy lekarza
• Oparcie systemu na analizie przyczyn źródłowych (RCA) zamiast na ustalaniu winnego
• wyeliminowanie w toku prac nad ustawą przepisów opartych na domniemaniu winy lekarza, żeby faktycznie zbudować system no-fault, jakiego od lat domagają się sami

• Placówki, które nie wykazują świadczeń na odpowiednim poziomie, nie są weryfikowane centralnie, na czym tracą pacjenci
• Tematem jakości parlament zajmuje się zbyt późno

• Rejestrowanie i monitorowanie zdarzeń niepożądanych
• Publikowanie wyników oceny jakości świadczeń finansowanych ze środków publicznych
• Finansowe motywowanie podmiotów do podnoszenia jakości
• +1 więcej

• Ochrona przed represjami za zgłoszenie zdarzenia zależy od zgody całego personelu, co przy zdarzeniach złożonych blokuje zgłoszenie
• Terminy na zgłoszenie zdarzenia niepożądanego są bardzo krótkie, a skutki zdarzeń ujawniają się później
• Katalog wskaźników jest wąski: brak odniesienia do akredytacji, brak monitoringu procedur, powikłania liczone tylko przy powtórnej hospitalizacji
• +5 więcej

• Wydłużenie terminu na zgłoszenie zdarzenia niepożądanego (w Danii 30 dni)
• Dostęp do zanonimizowanych danych o zdarzeniach dla naukowców i organizacji pacjenckich
• Uwzględnienie w ocenie jakości powikłań niezakończonych rehospitalizacją oraz opinii personelu
• +2 więcej

• Autoryzacja i akredytacja są przedstawiane jako nowość, choć wymogi sprzętowe, kadrowe i jakościowe warunkowały kontrakt z NFZ już wcześniej
• Projekt milczy o tym, jak system jakości ma objąć POZ i ambulatoryjną opiekę specjalistyczną
• klub zaskoczony nagłym wprowadzeniem ustawy pod obrady
• +2 więcej

• Przeniesienie do ustawy standardów wypracowanych przez krakowskie Centrum Monitorowania Jakości
• Świadczenia kompensacyjne jako ochrona także dla pracownika, który zgłasza zdarzenie

• 16 wojewódzkich komisji do spraw zdarzeń medycznych nie mogło orzekać o rekompensacie, więc nie dawały pacjentom korzyści
• dotychczasowe 16 wojewódzkich komisji ds. zdarzeń medycznych nie przynosiło korzyści pacjentom, bo mogło tylko stwierdzać zdarzenie, a nie orzekać o rekompensac

• Obligatoryjna autoryzacja dla podmiotów startujących w konkursie NFZ jako warunek dostępu do publicznych pieniędzy
• Likwidacja wojewódzkich komisji do spraw zdarzeń medycznych z okresem przejściowym na dokończenie wniosków pacjentów
• likwidacja 16 wojewódzkich komisji ds. zdarzeń medycznych i zastąpienie ich systemem no-fault przy Rzeczniku Praw Pacjenta, poza Kodeksem karnym

• Pacjent dochodzący odszkodowania za błąd medyczny musi iść do sądu i opłacić pełnomocnika

• Pozasądowa kompensacja zdarzeń medycznych u Rzecznika Praw Pacjenta: wniosek za 300 zł, decyzja w 3 miesiące, kwoty od 2 tys. do 200 tys. zł
• Połączenie trzech funduszy kompensacyjnych (szczepienia, badania kliniczne, zdarzenia medyczne) w jeden spójny system
• wzorowanie polskiego funduszu kompensacyjnego zdarzeń medycznych na systemach no-fault ze Skandynawii, Belgii i Francji
• +1 więcej

• Wzrost nakładów na ochronę zdrowia nie przekłada się na efekt odczuwany przez pacjenta
• Akredytacja prowadzona dobrowolnie działa na obrzeżach systemu, a nie w jego centrum

• Obligatoryjna autoryzacja podmiotu przez NFZ przed każdym kontraktem, powtarzana raz na 5 lat
• Przeniesienie akredytacji do NFZ i powiązanie jakości z wyższą zapłatą oraz z brakiem limitów w kontrakcie
• Rejestr zdarzeń niepożądanych jako obowiązkowy element wewnętrznego systemu zarządzania jakością

• W 2024 r. pacjenci nie odwołali 1 358 537 wizyt, badań i zabiegów w NFZ — o ponad 75 tys. więcej niż rok wcześniej
• Wielominutowe i nieskuteczne próby dodzwonienia się do placówki, żeby odwołać albo przełożyć wizytę
• Obowiązek obejmuje na początku tylko kardiologię oraz profilaktykę raka piersi i raka szyjki macicy

• Umożliwić odwoływanie i przekładanie wizyt wprost z IKP, bez kary przesunięcia na koniec kolejki, żeby pacjentom opłacało się zgłaszać rezygnację
• Wdrożyć asystenta głosowego ze środków KPO, żeby automatyzacja obniżyła koszty obsługi systemu
• Rozszerzać system o kolejne świadczenia na podstawie tych przepisów

• System rejestracji jest rozproszony — każda poradnia i szpital prowadzą własne zapisy i listy oczekujących, a pacjent musiałby obdzwaniać placówki
• Nierówności w dostępie do ochrony zdrowia między regionami

• Jedna centralna lista oczekujących widoczna w całym kraju, z harmonogramami przyjęć wszystkich placówek w jednym systemie i informacją o terminach na pacjent.go
• Zachować rejestrację telefoniczną i osobistą, żeby osoba starsza nie korzystająca z internetu nic nie traciła
• Użyć centralnej e-rejestracji jako narzędzia kontroli: nienaturalnie długi średni czas oczekiwania w jednej placówce to sygnał do przyjrzenia się organizacji je

• Zakres obowiązku pomija endokrynologię, neurologię, pulmonologię i diabetologię, a w profilaktyce raka prostaty, płuc, czerniaka skóry i choroby rzadkie — to „j
• Kolejki nie znikną po wprowadzeniu systemu
• Nie wiadomo, co z osobami uprawnionymi do świadczeń poza kolejnością (inwalidzi wojenni, zasłużeni krwiodawcy, osoby z niepełnosprawnościami, kobiety w ciąży)
• +1 więcej

• Rozszerzyć centralną e-rejestrację na kolejne specjalności i programy profilaktyczne
• Rozstrzygnąć w systemie los uprawnień do świadczeń poza kolejnością

• Obietnica z „100 konkretów” dotyczyła e-rejestracji w całym kraju i wszystkich rodzajów świadczeń, a ustawa obejmuje tylko kardiologię i dwa programy profilakty
• Pilotaż wprowadzony przez poprzedni rząd został prolongowany do końca roku, a teraz staje się pilotażem obowiązującym w całym kraju

• Objąć centralną e-rejestracją wszystkie rodzaje świadczeń, zgodnie z zapowiedzią rządu

• Obowiązek obejmuje tylko kardiologię i dwa programy profilaktyczne
• Wątpliwość, czy infrastruktura techniczna jest gotowa na dołożenie nowej funkcjonalności do już obciążonego i niewydolnego systemu, zwłaszcza że systemy lokalne
• Czytelność i dostępność rejestracji dla pacjentów starszych — część obywateli nie ma telefonu komórkowego, więc powiadomienia SMS do nich nie dotrą

• Rozszerzyć zakres świadczeń objętych centralną e-rejestracją
• Zapewnić kanał powiadomień dla osób bez telefonu komórkowego

• Ustawa zostawia podmioty lecznicze z wdrożeniem systemu bez wsparcia finansowego — 5-10 tys. zł nie wystarczy mniejszym podmiotom
• Nie wiadomo, kto ostatecznie zapłaci za wdrożenie: szpital, lekarze czy pacjenci
• Ustawa nie przewiduje żadnych zachęt dla lekarzy, którzy muszą poświęcić czas na wprowadzanie danych
• +5 więcej

• Zapewnić podmiotom leczniczym realne finansowanie wdrożenia
• Wprowadzić zachęty dla lekarzy za wprowadzanie danych do systemu
• Doprecyzować przepisy o ochronie danych zgodnie z uwagami prezesa UODO
• +1 więcej

• Ustawa wchodzi, choć pilotaż jeszcze się nie zakończył i nie ma z niego raportu
• Przytłaczająca większość pilotażu to „pilotaż bezobjawowy”, o którym pacjent nie wiedział — realną ścieżką rejestracji przeszło bardzo mało pacjentów
• Ustawa nie daje placówkom ani złotówki na przygotowanie się i zakup systemów informatycznych, choć przy e-recepcie, e-skierowaniu i pilotażu takie pieniądze był
• +2 więcej

• Wpisać do ustawy pieniądze na wdrożenie dla placówek
• Wykorzystać centralną e-rejestrację do wykrywania skierowań wystawianych w prywatnych gabinetach i wpychających pacjentów do publicznej kolejki
• Umieścić informacje o programach profilaktycznych w aplikacji mObywatel (poprawka klubu odrzucona w komisji, ponowiona w drugim czytaniu)
• +1 więcej

• Nie zbadano, co się dzieje, gdy pacjent zapisany przez e-rejestrację do obleganego specjalisty nie przyjdzie — w POZ problemu nie ma, bo wchodzi następna osoba,
• Nie wiadomo, czy osoby z niepełnosprawnościami poradzą sobie z aplikacją do e-rejestracji

• Zbadać przed wdrożeniem skutki nieodwołanych wizyt u obleganych specjalistów oraz dostępność aplikacji dla osób z niepełnosprawnościami

• Zgłaszalność na mammografię i cytologię jest dramatycznie niska, a e-rejestracja sama z siebie może jej nie podnieść
• Szpitale pracują na systemach teleinformatycznych o bardzo różnych możliwościach, więc spięcie ich w jeden system będzie olbrzymim wyzwaniem

• Wrócić do imiennych zaproszeń na badania przesiewowe wysyłanych bezpośrednio przez NFZ, bo dawały wyższą zgłaszalność niż samo udostępnienie rejestracji
• Objąć e-rejestracją kardiologię, gdzie poradnie są najbardziej oblegane, bo tam widać efekt skali

• Harmonogram jest wewnętrznie sprzeczny: pilotaż kończy się 31 marca, a od 1 kwietnia ma obowiązywać rozwiązanie ogólnokrajowe, więc wnioski z pilotażu nie zdążą
• Pilotaż obejmuje trzy zakresy świadczeń (kardiologia, mammografia, cytologia) i niewielką liczbę podmiotów, co nie daje przesłanek do projektowania rozwiązania
• Posłowie nie dostali projektu rozporządzenia i są odsyłani na strony rządowe
• +2 więcej

• Zakończyć pilotaż i wyciągnąć z niego konkretne wnioski przed projektowaniem systemu obowiązującego w całym kraju
• Przedstawić posłom projekt rozporządzenia oraz zasady i skalę naboru do pilotażu

• Pilotaż centralnej e-rejestracji z lat 2022-2023 był klapą: z 29 zakwalifikowanych placówek realizację rozpoczęło 11, a 18 zrezygnowało m.in. z powodu konieczno
• Z budżetu zachęt 4 992 250 zł wypłacono 51 000 zł
• Przez 10 miesięcy pilotażu przez IKP odnotowano 14 rejestracji, więc nie dało się na tej podstawie stwierdzić gotowości do wdrożenia systemowego
• +1 więcej

• Nowy pilotaż od przełomu czerwca i lipca 2024 do kwietnia 2025 r. obejmujący kardiologię, mammografię i cytologię, z budżetem zachęt 56 mln zł i kosztem osobowy
• Udostępnienie dokumentacji interfejsu P1 i regularne spotkania z dostawcami systemów szpitalnych HIS, żeby placówki mogły się podłączyć
• Objęcie systemem zachęt także fazy przygotowawczej, na której poprzednio zrezygnowały niemal dwie trzecie realizatorów
• +1 więcej

• Wątpliwość, czy resort zdąży z terminami uruchomienia kolejnych funkcji IKP (1 stycznia 2019 r. i 30 września 2019 r.)
• Pacjenci tracą czas i niepotrzebnie rezerwują wizyty u lekarzy tylko po to, żeby dostać lek

• Dopuścić wystawianie recept kontynuacyjnych przez pielęgniarki i położne bez osobistego badania, gdy uzasadnia to dokumentacja medyczna

• Mimo wydania około 800 mln zł od 2009 r. z systemu informatycznego poza e-receptą i e-zwolnieniem nic nie wynikło
• Kluczowe ryzyko IKP to zabezpieczenie danych wrażliwych — z własnej praktyki zna przypadki, w których ubezpieczyciele uzyskiwali od lekarzy informacje objęte ta
• Zdarza się, że pacjentowi przypisuje się świadczenia, których nie otrzymał

• Traktować IKP jako narzędzie kontroli pacjenta nad systemem — możliwość sprawdzenia, czy pacjent rzeczywiście otrzymał zalecone świadczenie

• Ustawa nakłada obowiązek dostosowania systemów teleinformatycznych bez żadnej analizy kosztowej ze strony ministerstwa
• Rezygnacja z dotychczasowego nieodpłatnego udostępniania oprogramowania przez Ministerstwo Zdrowia (uchylenie art. 71 i wprowadzenie art. 8b)
• Przeniesienie minimalnych wymogów technicznych z rozporządzenia do Biuletynu Informacji Publicznej obniża ich rangę
• +2 więcej

• Minimalne wymogi techniczne i funkcjonalne dla systemów usługodawców powinny zostać w rozporządzeniu, a nie w BIP

• Ułatwienia w dostępie do informacji nie pomogą, jeżeli pacjent nie ma dostępu do samych świadczeń — konta pacjentów będą puste
• Seniorzy, najliczniejsza grupa pacjentów, mogą nie poradzić sobie z IKP przy pierwszym kontakcie
• Wcześniejsze próby informatyzacji nie dały rezultatu (elektroniczne karty ubezpieczenia zdrowotnego działały tylko w jednym województwie)
• +1 więcej

• Za informatyzacją systemu powinien iść strumień środków, który pozwoli wykorzystać nowe możliwości
• Wyłączyć ochronę zdrowia z bieżącego konfliktu politycznego, żeby pacjent miał poczucie stabilności systemu

• Obywatel nie wie, dokąd trafiają pieniądze ze składki zdrowotnej

• Pokazywać każdemu pacjentowi w IKP kwotę wydaną na jego świadczenia i zapłaconą składkę jako „mapę wydatków dla każdego”
• Projektować serwisy IKP według standardu WCAG 2.0 (kontrast, powiększanie czcionek) i nie czynić ich obowiązkowymi, żeby nie wykluczyć seniorów

• Pokazywanie w IKP kwoty wydanej na leczenie pacjenta i wysokości jego składki kłóci się według niej z solidaryzmem i bezpłatnością opieki z punktu widzenia chor
• Brak odpowiedzi resortu, jak system będzie zabezpieczony przed awarią
• 13 poprawek dostarczonych posłom w ostatniej chwili
• +1 więcej

• Utrzymać IKP jako narzędzie wiedzy klinicznej o pacjencie, ale rozważyć usunięcie z niego informacji o koszcie leczenia i wysokości składki

—

• Broni ustawy: po przyjętej poprawce (konsultowanej z GIODO) przepisy mają gwarantować bezpieczeństwo wrażliwych danych medycznych; niespójność dzisiejszych syst

• System informatyczny funkcjonujący dziś w NFZ jest niewydolny i niespójny; programy obsługujące lekarzy i przychodnie trafiły w prywatne, komercyjne ręce, co bu

—

• Krytykuje tryb uchwalania ustawy (podkomisja obradowała niespełna 2 godziny, a rząd i komisja zgłosiły łącznie kilkadziesiąt poprawek na kilkudziesięciu stronac

—

—

• Projekt ustawy ma stworzyć ramy prawne dla systemu informacji w ochronie zdrowia, w tym e-recepty, e-skierowania, e-zlecenia, internetowego konta pacjenta oraz

• Na e-receptach zdarzają się błędy (błędny kod EAN, brak numeru NFZ lub regonu świadczeniodawcy), a programy gabinetowe do wystawiania e-recept wymagają poprawy;

—

—

• Wskazuje, że dane z e-recept pomagają NFZ/MZ typować apteki do kontroli pod kątem obsady (tzw. „farmaceuci-skoczkowie” realizujący recepty w aptekach oddalonych

—

• Resort zdrowia prowadzi prace, by odciążyć lekarzy z administracyjnego wypisywania e-ZLA, przenosząc tę czynność na asystentów medycznych i sekretarki medyczne

• Termin wejścia w życie obowiązku wystawiania zwolnień wyłącznie elektronicznie (1 lipca 2018) jest niemożliwy do dotrzymania — brakuje odpowiedniego zabezpiecze

• Wnioskuje do minister rodziny, pracy i polityki społecznej o pilną inicjatywę legislacyjną odraczającą obowiązek; do czasu pełnego zinformatyzowania placówek po

• Od 1 grudnia, gdy e-zwolnienia stały się obowiązkowe, nie zniknęły bariery infrastrukturalne — awarie systemu, wolne działanie, kolejki pacjentów, stres lekarzy

—

—

• Wprowadzenie e-zwolnień od 1 lipca 2018 r. ma zdyscyplinować system i dać ZUS dostęp do informacji o zwolnieniu od razu, a nie po 7 dniach jak dotąd, co ma dzia

• Infrastruktura informatyczna, szczególnie na wsi i w małych miastach, nie gwarantuje bezawaryjnego działania e-zwolnień; prace nad środowiskiem testowym ruszyły

• Postuluje, żeby e-zwolnienia po 1 lipca 2018 r. były fakultatywne dla lekarzy, a nie obligatoryjne, oraz żeby biurokracją związaną z wypisywaniem e-ZLA zajmował

• Aptekarze z miast dopisywanych do pilotażu e-recepty (np. Pleszew) nie otrzymali żadnej informacji od resortu o tym, jak system ma działać, ani odpowiedzi na py

—

• Połowa lekarzy dotąd nie wystawia recept w formie drukowanej i nie zauważyła korzyści z informatyzacji; na terenach wiejskich może brakować dostępu do internetu

• Sugeruje rozszerzenie pilotażu poza dwa miasta i wydłużenie go w czasie, zamiast szybkiego wdrożenia obowiązku w całym kraju.

• Część starszych lekarzy (ok. 1/4 spośród 150 tys., wykonujących 20 proc. świadczeń) może mieć problem z przejściem na system informatyczny e-recepty.

• Proponuje utrzymanie równoległego rozwiązania papierowego obok e-recepty, żeby nie wykluczać cyfrowo lekarzy, którzy nie chcą wejść w system elektroniczny.

• W razie braku prądu lub dostępu do internetu apteka nie będzie mogła zrealizować e-recepty.

—

• Dokumentacja medyczna w szpitalach zajmuje bardzo dużo fizycznego miejsca ("kilometrowa"), a przepisy nie precyzowały dotąd, czy po zdigitalizowaniu dokumentacj

—

• W trakcie pandemii wiele placówek nie mogło prawidłowo tworzyć danych do pilotaży wymiany dokumentacji medycznej, co uzasadnia przesunięcie ustawowych terminów

• Zgłoszona poprawka do art. 56 ustawy o SIOZ, dodająca konkretne, nowe daty wejścia w życie pełnego, sprawnego funkcjonowania systemu informacji medycznej.

• Pilotaże najtrudniejszych elementów systemu - wdrożenia wymiany dokumentacji medycznej i zdarzeń medycznych - nie mogły zostać przeprowadzone na czas, bo przez

• Rząd wnosi o przyjęcie poprawki przesuwającej ustawowy termin wdrożenia wymiany EDM i raportowania zdarzeń medycznych (pierwotnie na przełom 2020/2021), argumen

—

• Minister zapowiada, że realizacja obowiązku wymiany EDM i raportowania zdarzeń medycznych będzie podlegać kontroli ze strony resortu zdrowia, i wzywa placówki,

• Resort zdrowia sam przyznaje, że część świadczeniodawców zgłasza potrzebę co najmniej 12 miesięcy na wdrożenie systemu wymiany EDM - czyli znacznie więcej niż z

—

• Nawet gdy szpitalny system informatyczny jest już gotowy do indeksowania danych na platformie P1, pozostaje problem czysto fizyczny: brak miejsca na rozwój infr

—

• Rosnąca liczba danych gromadzonych w szpitalnym systemie informacyjnym w związku z EDM komplikuje jego obsługę i obniża wydajność pracy lekarzy, co w jego szpit

• Dostawcy systemów informatycznych powinni nie tylko dostosowywać oprogramowanie do wymogów MZ i Centrum e-Zdrowia, ale też wdrażać narzędzia ułatwiające sprawne

• Choć obowiązek tworzenia pierwszych trzech grup dokumentów EDM wprowadzono już 2,5 roku wcześniej, wiele placówek nadal nie sporządza opisów badań diagnostyczny

—

• Z wewnętrznych analiz Comarch Healthcare wynika, że najwyżej 40 proc. placówek ochrony zdrowia w Polsce będzie w pełni przygotowanych do prowadzenia, wymiany i

—

• Centralizacja/rozproszenie repozytoriów EDM u każdego usługodawcy z osobna jest nieracjonalne z punktu widzenia bezpieczeństwa danych - w systemie "naczyń połąc
• MZ argumentuje gotowością tych placówek, które już wdrożyły autorskie rozwiązania IT (duże podmioty), pomijając, że większość placówek będzie korzystać z typowy

• NRL proponuje, by MZ wywiązało się z ustaleń ze Strategii dla e-Zdrowia 2021-2025 i umożliwiło usługodawcom korzystanie z repozytoriów regionalnych, oraz by nie