Katalog opinii

• ustawa o jakości pomija najważniejsze elementy — organizację systemu ochrony zdrowia i jego finansowanie
• ustawa nie wprowadza systemu no-fault, który był zakładany w ustawie pierwotnej

—

• ustawa o jakości nie zmienia odpowiedzialności karnej personelu medycznego za zdarzenia niepożądane — przewiduje tylko nadzwyczajne złagodzenie kary już po wyro
• zgłoszenie zdarzenia niepożądanego do rejestru wymaga podania danych osoby zgłaszającej, pacjenta i uczestników, zamiast anonimowości zalecanej w dokumencie Rad
• ochrona przed represjami pracodawcy obejmuje tylko osoby formalnie poinformowane o ujęciu w zgłoszeniu

• odrzucenie ustawy o jakości w całości / weto prezydenckie
• budowa systemu zgodnego z rekomendacjami Rady Europejskiej z 2007 r.: anonimowe zgłoszenia, minimum sankcji, informacja zwrotna dla zgłaszającego

• obowiązujące przepisy karne i praktyka ścigania nieumyślnych błędów medycznych zwiększają ryzyko wypalenia zawodowego, samobójstw i uzależnień wśród lekarzy i p
• 'medycyna asekuracyjna' — lekarze pracują pod presją unikania odpowiedzialności karnej zamiast skupienia się na pacjencie

• wprowadzenie do Kodeksu karnego tzw. klauzuli wyższego dobra, by personel medyczny nie bał się nieumyślnych błędów przy ratowaniu pacjentów

• projekt rozporządzenia poza nielicznymi wyjątkami nie przewiduje rekompensat za zakażenie szpitalne, a to bardzo częsty błąd
• brak przepisów wykonawczych blokuje wypłatę pierwszych rekompensat mimo upływu terminu ustawowego

—

• system wojewódzkich komisji ds. orzekania o zdarzeniach medycznych opiera się na właściwych założeniach, ale efekty są rozczarowujące — winni są głównie ubezpie
• centralizacja i oderwanie wypłaty odszkodowań od ubezpieczenia OC jest złym pomysłem

• zamiast likwidować wojewódzkie komisje ds. zdarzeń medycznych, należy je usprawnić
• uszczegółowić zasady przyznawania odszkodowań i zadośćuczynień, np. przez tabelę z ich ramową wysokością

• przesłanka odwołania członka zespołu eksperckiego ds. świadczeń z Funduszu Kompensacyjnego ('okoliczności wpływające na niezależne sprawowanie funkcji') jest ni

• wykreślenie tej przesłanki, skoro przepisy już przewidują możliwość odsunięcia członka zespołu od rozpatrywania konkretnej sprawy
• wpisanie na sztywno wymogu, by 75 proc. grona eksperckiego stanowili lekarze, niezależnie od liczebności całego grona

• przykład Belgii pokazuje, że objęcie funduszem kompensacyjnym od razu całego systemu opieki zdrowotnej może sprawić, że fundusz działa niewydolnie

• stopniowe rozszerzanie funduszu kompensacyjnego zdarzeń medycznych, zaczynając od szpitali z kontraktem NFZ, docelowo obejmując cały system

—

• połączenie funduszu ds. szczepień ochronnych, badań klinicznych i zdarzeń medycznych w jeden kompletny system rekompensat dla pacjentów

• Projekt nie zawiera zasad funkcjonowania systemu bezpieczeństwa pacjenta — zawiera jeden element, czyli rejestrację zdarzeń niepożądanych
• Pojęcie jakości w opiece zdrowia nie jest w projekcie jednoznacznie zdefiniowane, a wskaźniki mierzą je bez pełnej definicji
• Definicje zdarzenia niepożądanego i zdarzenia medycznego są w projekcie rozbieżne, co przy pojęciu zdarzenia medycznego z EDM jest dodatkowym utrudnieniem
• +1 więcej

• Rozszerzenie projektu o system bezpieczeństwa pacjenta w oparciu o kompleksowe rozwiązania dostępne na świecie albo zmiana tytułu ustawy na „Ustawa o jakości w
• Zdefiniowanie jakości przez sześć wymiarów (skuteczna, bezpieczna, skoncentrowana na człowieku, terminowa, sprawiedliwa, zintegrowana, wydajna) przed mierzeniem
• Dopuszczenie w rozporządzeniu innych metod analizy przyczyn niż RCA — na przykład HFACS i AcciMap
• +2 więcej

• Brakuje zmian systemowych w raportowaniu zakłuć i zranień personelu medycznego
• Bez centralnego rejestru nie da się monitorować bezpieczeństwa stosowania konkretnych wyrobów medycznych

• Centralny, elektroniczny rejestr zranień i zakłuć personelu medycznego

• Wykorzystanie kompetencji farmaceutów szpitalnych ogranicza się niemal wyłącznie do dystrybucji, a kluczowe procesy szpitalne zostają bez zdefiniowanego nadzoru
• Obecny system akredytacji nie jest szczelnym sitem dla niezgodności: wśród szpitali objętych kontrolą NIK w 2018 r. żadna z 24 placówek nie zapewniała bezpiecze
• Wiele zdarzeń niepożądanych ma przyczynę w błędnej, pozbawionej realnego nadzoru farmakoterapii

• Włączenie farmaceutów szpitalnych i klinicznych do kontroli wewnętrznej, autoryzacji i akredytacji
• Obowiązek analizy interakcji lekowych, gdy politerapia przekracza 7 produktów
• Farmaceuta szpitalny lub kliniczny w Radzie Akredytacyjnej i w interdyscyplinarnym zespole wizytatorów

• Autoryzacja jest węższa niż akredytacja, ale wynika z obowiązującego prawa
• Najtrudniejszy moment wdrażania systemu jakości to przekonanie personelu do procedur
• Na początku wdrażania zmian entuzjazmu w placówce nie było

• Przygotowanie do autoryzacji od wejścia obowiązku wewnętrznego systemu zarządzania jakością
• Zaczynanie wdrożenia od komórek, które same zgłaszają akces do zmiany

• Akredytacji nie da się zrobić pod samą wizytę — szpital musi nią żyć
• Bez procedur personel przychodzący na jeden dyżur nie wie, jak postępować z pacjentem

• Osadzenie akredytacji w codziennej pracy zespołu i zarządzanie szpitalem przez wskaźniki z akredytacji i norm jakości

• Po wprowadzeniu sieci szpitali placówki nie startują w konkursach, więc zniknęła bieżąca weryfikacja ich przygotowania
• Globalnego systemu sprawdzania wszystkich jednostek dotychczas nie było
• Łóżka intensywnej terapii i łóżka intensywnej opieki medycznej różnią się wyposażeniem, co jest najczęstszą niespodzianką w czasie wizyty

• Autoryzacja jako obowiązkowa, globalna weryfikacja warunków w każdej jednostce
• Niewprowadzanie reorganizacji między złożeniem wniosku a wizytą autoryzacyjną
• Wykazywanie we wniosku minimalnego niezbędnego potencjału, nie całego

• Wewnętrzny system zarządzania jakością jest z przyczyn naturalnych bardzo trudny do weryfikacji przez NFZ
• Obowiązek dotyczy nie tylko podmiotów sieciowych, ale wszystkich mających umowę z NFZ
• Wewnętrznego systemu zarządzania jakością nie da się wdrożyć z dnia na dzień

• Weryfikacja procesów jakościowych przez CMJ w formule akredytacyjnej, a nie przez płatnika

• Rok po wprowadzeniu całej legislacji o jakości nie ma z niej żadnych wniosków zarządczych
• Jakość sprowadzona do papieru i zrobionej akredytacji jest nic nie warta
• W krótkim terminie jakość się nie opłaca: trzeba przeszkolić zespół, zmienić procedury i dołożyć pieniędzy

• Traktowanie jakości jako części kultury organizacyjnej, którą widzi pacjent i rozumieją wszyscy uczestnicy

• Przygotowanie akredytacji to ciężka praca nad procedurami

• Poddawanie się akredytacji, mimo że nie jest obowiązkowa, bo dobrze napisane procedury poprawiają zarządzanie szpitalem
• Traktowanie premii za jakość jako środków na dalsze podwyższanie jakości

• Papierowa karta DiLO nie jest wystawiana wszystkim pacjentom w momencie podejrzenia nowotworu
• Terminowość realizacji badań pozostaje wyzwaniem dla ośrodków

• Elektroniczna karta e-DiLO jako podstawa zbierania danych do oceny jakości świadczeń onkologicznych
• Premiowanie finansowe ośrodków osiągających najlepsze parametry jakościowe

• System budowano latami jako ilościowy
• Mimo zwiększenia nakładów na kolonoskopię przesiewową ich liczba spadła o 15 proc., a rośnie liczba kolonoskopii diagnostycznych

• Stawka degresywna w ASDK: pełne finansowanie tam, gdzie badanie daje konkretny efekt zdrowotny i szybszą diagnozę

• Zbyt mało uwagi poświęca się bezpieczeństwu personelu medycznego, które jest równie ważne jak bezpieczeństwo pacjentów
• Wzrost urazów ostrymi narzędziami i ekspozycji na patogeny wynika z niewystarczających środków ochrony i zbyt dużego obciążenia pracą

—

• Ponad 60 wskaźników jakości nie obejmuje bezpieczeństwa personelu medycznego
• Bez odpowiednich standardów i wskaźników nie da się realnie ocenić funkcjonowania placówek

• Uwzględnienie wskaźnika bezpieczeństwa personelu medycznego w rozporządzeniu o wskaźnikach jakości

• Kwestii no-fault nie udało się rozwiązać, bo nie doszło do porozumienia z resortem sprawiedliwości
• Propozycji wskaźników było bardzo dużo i trzeba było wybrać ograniczoną liczbę
• Włączenie do ustawy o jakości centralnego monitorowania kosztów i jakości wymaga też zmiany ustawy o systemie informacji w ochronie zdrowia

• Zarządzenie prezesa NFZ definiujące stopień spełnienia wskaźników i finansowanie ich spełnienia
• Etapowe wprowadzanie ustawy o jakości: najpierw kultura jakości, potem tematy trudne, czyli no-fault
• Nowelizacja ustawy o jakości nie jest wykluczona

• Wskaźników w ustawie jest za mało, a w psychiatrii rehospitalizacja mierzona jest zbyt ogólnie
• Horyzont 30 dni dla powikłań i rehospitalizacji jest za krótki, by zobaczyć skutki późniejsze
• Monitoring jakości nie widzi świata poza szpitalem: po wyjściu pacjent znika
• +1 więcej

• Zmierzenie punktu wyjścia przed włączeniem wskaźników do praktyki NFZ
• Dodanie punktów kontrolnych dalszych niż miesiąc, w konsultacji z ekspertami
• Rozszerzenie monitoringu jakości na POZ, opiekę specjalistyczną i apteki

• Trzeba było wyważyć między tym, co przydatne do mierzenia jakości, a dodatkowymi obowiązkami sprawozdawczymi placówek
• Punktu wyjścia dla oceny jakości nie da się wskazać przed pierwszą publikacją wskaźników

• Publikacja wskaźników 30 kwietnia jako benchmark, zanim NFZ zacznie na tej podstawie płacić lub obniżać płatność
• Wyliczanie wskaźników z zasobów NFZ, bez dodatkowych obowiązków sprawozdawczych dla podmiotów
• Ścieżka dojścia do oczekiwanej wartości wskaźnika określona przez prezesa NFZ

—

• Przywrócenie bieżącej publikacji statystyk liczby porodów
• Utrzymanie Centrum Monitorowania Jakości w Krakowie bez zmian lokalizacji i sposobu działania

• Rozporządzenie o wskaźnikach jest bardzo ogólne
• Zaprzestano publikowania na bieżąco statystyk dotyczących porodów — dane kończą się na 2023 r.
• Wiele danych, które dałoby się wyciągnąć, nie jest wyciąganych

• Publikowanie danych rozliczeniowych na bieżąco, gdy NFZ zamknie rozliczenia
• Jawność jako warunek włączenia społeczeństwa obywatelskiego w monitorowanie jakości

• Rok po wejściu ustawy w życie nie ma konkretów o zdarzeniach niepożądanych
• Mimo 350 tys. zebranych ankiet nie wiadomo, czy pacjenci są zadowoleni ani jakie zgłaszają uwagi

• Wniosek, by Komisja Zdrowia wyznaczyła termin za 2–3 miesiące na przedstawienie wstępnego raportu o zdarzeniach niepożądanych

• Firmy informatyczne nie nadążają za zmianami wymaganymi przez MZ i NFZ
• Dane dla AOTMiT są nieuporządkowane: przy każdej wycenie potrzebne są inne dane, a zbierają je szpitale
• Opieka koordynowana w POZ dokłada nowe wskaźniki i nowy obowiązek sprawozdawczy

• Wyliczanie wskaźników przez NFZ z jego własnych danych, a nie przez pojedyncze szpitale
• Uporządkowanie tego, co placówki faktycznie mają sprawozdawać

• System ma problem ze zgłaszaniem zdarzeń niepożądanych, bo personel boi się konsekwencji
• Obecne regulacje antagonizują grupy zawodowe: jedna grupa zgłasza na drugą

• Wprowadzenie klauzuli wyższego dobra (no-fault), żeby zgłaszalność zdarzeń wzrosła
• Wznowienie pracy zespołu do spraw no-fault przy ministrze zdrowia

• Ocena konsumencka prowadzona wewnątrz szpitali nie jest wiarygodna
• Przy pilotażu Krajowej Sieci Onkologicznej podawano, że 97 proc. pacjentów jest zachwyconych jakością opieki — takiego wyniku nie da się przyjąć za dobrą monetę

• Zewnętrzna, niezależna instytucja prowadząca ocenę konsumencką jakości
• Sprawdzenie i kontrola tego, jak realizowane są ankiety konsumenckie

• Wskaźniki kliniczne są tak ogólne, że system będzie wykonywał wskaźniki zamiast jakości
• Nie ma punktu wejściowego, od którego mierzy się zmianę
• Wskaźniki nie uwzględniają specyfiki placówki ani profilu pacjenta, także geograficznie
• +1 więcej

• Ocena stanu wejściowego przed oceną stanu wyjściowego
• Uwzględnienie w ocenie jakości bezpieczeństwa i jakości pracy personelu

• System ma dwa sprzeczne problemy: nadmierną biurokrację i jednoczesny brak danych, z których cokolwiek się wyciąga
• Rozporządzenie z 63 miernikami utrudni budowanie kultury jakości, bo szpital nie wie, jak się porównuje i co ma poprawiać
• Nigdy nie określono wprost, jakie cele system ma osiągnąć, a potem dobierano dane

• Kwerenda i uporządkowanie tego, co trzeba raportować, żeby placówki nie były obciążone biurokracją
• Informacja zwrotna dla szpitala pokazująca, jak wypada na każdym mierniku wobec swojej grupy porównawczej
• Określenie poziomów docelowych i akceptowalnego minimum dla każdego miernika

—

• Pozostawienie sposobu wdrożenia wewnętrznego systemu jakości w gestii dyrektora szpitala i wypracowanie standardów później, na bazie porównania
• Autoryzacja szpitali w sieci jako już działający mechanizm

• Do poselskiego projektu nie ma żadnych projektów rozporządzeń, a to w nich mają być regulacje
• Zadłużenie szpitali wynosi ok. 18 mld zł, a zapowiadane podwyżki nie mają pokrycia

• Zobowiązanie ministra do przedstawienia projektów rozporządzeń wraz z ustawą

• To czwarte podejście do ustawy, tym razem jako projekt poselski, więc bez konsultacji
• NFZ ma podwójną rolę: wykonuje świadczenia i ocenia ich jakość
• W systemie pojawia się asekuracja medyczna: uciekanie od trudnych pacjentów i wybieranie specjalizacji niezabiegowych
• +1 więcej

• Ocena jakości przez niezależne organizacje, także pozarządowe, jak w krajach z ustabilizowanym systemem akredytacji
• Wprowadzenie norm zatrudnienia, a nie norm kontraktowania

• Nie ma jednolitego systemu raportowania zdarzeń niepożądanych ani instytucji, która je analizuje
• Bez wytycznych powtórzy się historia pilotażu sieci onkologicznej: masa danych, z których nie da się wyciągnąć wniosków
• Ustawa pomija monitorowanie bezpieczeństwa personelu oraz jakości zatrudnienia i organizacji pracy
• +1 więcej

• Zmierzenie stanu faktycznego i danie czasu na poprawę przed powiązaniem jakości z pieniędzmi
• Ujednolicony system raportowania zdarzeń niepożądanych i jedna instytucja je analizująca
• Szerszy dostęp do zanonimizowanych zdarzeń niepożądanych, w tym dla towarzystw naukowych

• Wskaźniki w obszarze zarządczym nie mają wpływu na jakość
• Na bazie tej ustawy nie da się porównać jednostek, bo nie są porównywalne
• Funkcje płatnika i oceniającego nie są do końca rozdzielone
• +1 więcej

• Badanie obszaru zarządczego w inny sposób niż przez wskaźniki jakości
• Wymóg wykształcenia medycznego dla wizytatorów akredytacyjnych

• Część podmiotów świadczy usługi na dużo niższym poziomie jakościowym
• Problemy z bieżącą realizacją wniosków o odnowienie akredytacji

• Obligatoryjna autoryzacja przez prezesa NFZ na 5 lat dla podmiotów w sieci PSZ
• Wydłużenie ważności akredytacji do 4 lat i wizyty kontrolne
• Weryfikacja standardów akredytacyjnych co najmniej raz na 5 lat
• +1 więcej

• Rozszerzanie ustawy na POZ i AOS odłożyłoby jej wejście w życie na długo
• Do projektu zgłoszono blisko 1500 uwag

• Zgłaszanie konkretnych uwag do projektu zamiast odrzucania go
• Analiza zdarzeń niepożądanych i zadośćuczynienie dla pacjentów, którzy ich doświadczyli

• Do projektu nie dołączono rozporządzeń wykonawczych, bez których ustawa pozostanie aktem tylko ogłoszonym
• Ustawa przyjęta w niepełnym kształcie może nigdy nie zostać uzupełniona

• Poprawienie ustawy przed głosowaniem i opisanie chociaż w zarysie kierunków rozwiązań na przyszłość

• Projekt to przepisane fragmenty projektu z 2016 r. plus nowe założenia, wdrażane w rok zamiast w dziesięć lat
• Przepisy o Funduszu Kompensacyjnym wpisano do ustawy o jakości, a nie do ustawy o Rzeczniku Praw Pacjenta

• Rozłożenie wdrożenia poszczególnych elementów systemu jakości na lata, jak zakładał projekt z 2016 r.

• Projekt nie mówi o budowaniu kultury bezpieczeństwa, a to błąd podstawowy
• Centrum Monitorowania Jakości jest za słabe kadrowo i finansowo, by wykonać zadania w terminie

• Zostawienie CMJ jako niezależnej instytucji oraz jego wzmocnienie finansowe i kadrowe
• Całościowy program rozwoju bezpieczeństwa pacjenta: od edukacji medycznej po akredytację placówek

• Ustawa nieprecyzyjnie określa, kiedy mówimy o zdarzeniu niepożądanym — "rozstrój zdrowia" czy "zakażenie biologicznym czynnikiem chorobotwórczym" to pojemne okr
• Tak szeroka podstawa rekompensat przeniesie konflikt z pacjentem ze szpitala na Rzecznika Praw Pacjenta
• Jakość jest pojęciem szerokim i różnie rozumianym przez uczestników systemu

• Katalog zdarzeń niepożądanych zbudowany jak katalog chorób zawodowych
• Podział ról: warunki bezpieczeństwa organizacji świadczeń ocenia NFZ, jakość procesu diagnostyczno-terapeutycznego CMJ, efektywność leczenia NFZ

• Projekt oddaje cały system oceny jakości w ręce płatnika
• Przepisy dotyczą wyłącznie szpitalnictwa, choć połowa pieniędzy idzie na inne świadczenia
• Zabrakło prekonsultacji — projekt pokazano dopiero na etapie konsultacji społecznych
• +1 więcej

• Łączenie różnych systemów oceny jakości: certyfikacji, akredytacji krajowych i międzynarodowych, certyfikacji kompetencji zawodowych
• Zbieranie danych o różnicach jakości między placówkami na wszystkich poziomach i przekazywanie informacji zwrotnej świadczeniodawcom
• Zacząć od mierników struktury i procesów, zanim system zmierzy wyniki leczenia

• W województwie śląskim na jeden szpitalny oddział ratunkowy przypada prawie 320 tys. mieszkańców
• Zaostrzenie kar dla lekarzy nie poprawi sytuacji, tylko ich zastraszy

—

• Prawdziwym celem ustawy jest wyeliminowanie oddziałów i placówek, których nie dało się zamknąć inaczej
• Drugim autorem ustawy jest Ministerstwo Sprawiedliwości: konstrukcja nadzwyczajnego złagodzenia kary zakłada winę lekarza
• Lekarze wyjeżdżają nie z powodu wynagrodzeń, a dlatego, że nie mogą leczyć — po tej ustawie będą się bali leczyć

• Poprawki usuwające przepisy o centralizacji i o nadzwyczajnym złagodzeniu kary

• Utrzymanie penalizacji w art. 62 sprawi, że nikt nie będzie zgłaszał zdarzeń niepożądanych, a niepowodzenia dalej będą ukrywane
• Ustawa jest kamieniem milowym do pieniędzy z KPO, a nie odpowiedzią na problemy kadrowe, organizacyjne i finansowe systemu

• Odrzucenie ustawy w całości

• Odrzucono poprawki o dostępie do zanonimizowanych danych, o wskaźniku bezpieczeństwa pracowników i o powikłaniach w trakcie hospitalizacji
• Wadliwa konstrukcja no-fault sprawi, że personel będzie się bał zgłaszać zdarzenia i podejmować ryzykowne procedury
• Pracownicy niemedyczni (salowe, sanitariuszki, sprzątaczki) zostali pominięci w dodatkach za pracę zmianową

• Wskaźnik bezpieczeństwa pracowników w ustawie
• Obwieszczenie ministra o standardach zapobiegania zdarzeniom niepożądanym dla dziedzin medycyny
• Rozszerzenie dodatku za pracę zmianową na pracowników niemedycznych

• Poprawka wniesiona na etapie komisji przenosi środki NFZ (z 20 na 50 mln zł) do Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej, bez kryteriów podziału
• Te same pieniądze są potrzebne na psychiatrię dziecięcą i skracanie kolejek

• Odrzucenie ustawy

• Pacjent musi czuć się bezpiecznie i być zadowolony z jakości usług — dziś tak nie jest

—