Katalog opinii

• niejasne wymagania kwalifikacyjne dla psychoonkologów
• świadczenia psychoonkologiczne udzielane przez osoby bez przygotowania psychologicznego

• dostosowanie przepisów wykonawczych do ustawy o zawodzie psychologa

• nierówności w dostępie do leków w RDTL wynikające z różnych stanowisk oddziałów NFZ

• standaryzacja i elektronizacja procedury RDTL
• bez prawa pacjenta do odwołania od negatywnej decyzji RDTL

• brak szczegółowego planu zmian w strukturze szpitali, oddziałów i łóżek
• brak ustawowych ram wsparcia restrukturyzacji szpitali
• szpitale nie mają z czego płacić dostawcom za leki
• +1 więcej

• ustawowe ramy wsparcia restrukturyzacji szpitali zamiast mechanizmów „kija i marchewki”

• zadłużenie publicznych szpitali wzrosło od 2017 r. o 350 proc. i sięga ponad 37 mld zł, w tym 5 mld zł wymagalnego
• pieniądze z Funduszu Medycznego na konsolidację szpitali dopiero w połowie 2027 r.

—

• niekonsekwentny i niekontrolowany system wynagrodzeń lekarzy

• limit wynagrodzeń lekarzy w publicznym systemie (76 800 zł za równowartość dwóch etatów)
• precyzyjne określenie, jak długo może pracować lekarz
• publikowanie wartości i treści kontraktów przez wszystkich korzystających ze środków publicznych

• operacje w szpitalach, w których chirurg bywa raz w tygodniu („lekarze walizkowi”)

—

• ustawa o prawach pacjenta prawie nie reguluje odrębnie sytuacji małoletnich pacjentów

• zgoda małoletniego na leczenie zależna od jego rozeznania, a nie od sztywnej granicy wieku
• szanowanie woli dziecka w sprawie leczenia, gdy jest w stanie samo decydować

• coroczne ustawowe podwyżki płac minimalnych obciążają finanse szpitali
• wycena procedur napędza „turystykę szpitalną” i milionowe zarobki
• brak kontroli nad kontraktowaniem specjalistycznych procedur w małych ośrodkach bez doświadczenia
• +1 więcej

• zatrzymanie corocznych podwyżek płac minimalnych lub obniżenie ich dynamiki o wskaźnik inflacji
• kontrola MZ, NFZ i konsultantów nad tym, gdzie wykonuje się specjalistyczne procedury
• karty pracy do kontroli godzin pracy lekarzy

• zrzucanie winy za złe funkcjonowanie systemu na lekarzy
• NFZ nie wyłapuje nieprawidłowości mimo sprawozdawczości
• normy zatrudnienia wymuszają obsadę pustych łóżek
• +2 więcej

• kompleksowa reforma systemu zamiast szukania kozła ofiarnego w lekarzach

• brak pomocy psychologicznej dla lekarzy i ratowników po ciężkich dyżurach
• ponad 24 godziny ciągłej pracy przy łączeniu etatu i kontraktu na SOR
• braki kadrowe na SOR
• +1 więcej

—

• skandaliczne praktyki i nadużycia w służbie zdrowia ujawnione przez media
• system bez dostatecznych mechanizmów kontroli

• zbieranie danych o zarobkach medyków jako mechanizm kontroli, z monitorowaniem skutków i dodatkowymi zabezpieczeniami danych personelu

• stawka maksymalna 240 zł może stać się stawką docelową i wywołać żądania podwyżek
• wysokie zarobki w obszarach zabiegowych wynikają z umów z procentem od procedur

• siatka płac uwzględniająca ryzyko zamiast stawki maksymalnej

—

• jasny, transparentny system warunków pracy lekarzy, który zapewni bezpieczeństwo pacjenta i godne wynagrodzenie

• wprowadzanie zmian „z dnia na dzień” grozi czasowymi dużymi trudnościami w systemie
• brak dodatkowych przychodów NFZ i planu oszczędności w uzgodnieniach rządowych

—

• brak twardych danych o zarobkach i liczbie pracujących medyków
• pomijanie kompetencji zawodów medycznych innych niż lekarze

• reforma ochrony zdrowia ponad podziałami politycznymi
• współdzielenie kompetencji między zawodami medycznymi

—

• zbieranie przez NFZ danych o tym, gdzie pracuje personel medyczny

• zarobki kontrolerów NFZ stoją w miejscu, więc brakuje lekarzy chętnych do pracy w NFZ, co osłabia kontrolę wydawanych pieniędzy
• trudno kontrolować zasadność procedur opisanych tylko w zaleceniach towarzystw naukowych

• lekarze-kontrolerzy NFZ z wglądem w dokumentację medyczną weryfikujący wskazania kliniczne i raportowanie świadczeń

• ręczne kompletowanie i sprawdzanie leków odbiera pielęgniarkom czas dla pacjenta przy niedoborze kadr

• automatyzacja obiegu leków w szpitalach, by personel skupił się na bezpośredniej opiece nad chorym

• szpitale traktują digitalizację jako koszt dodatkowy, a nie inwestycję
• narastające braki kadrowe i rosnące koszty operacyjne szpitali, których nie zrównoważy samo finansowanie publiczne

• automatyzacja i cyfryzacja szpitali jako strategiczna inwestycja: cyfrowa identyfikacja leków kodami kreskowymi i pełne monitorowanie ich przepływu

• państwo ma instrumenty kontroli wynagrodzeń lekarzy, ale ich nie używa
• samo śledzenie wynagrodzeń przez PESEL lekarzy nie wystarczy

• włączenie administracji skarbowej do monitorowania wynagrodzeń lekarzy

• limity wynagrodzeń i ewidencja pracy lekarzy obejmą tylko NFZ, więc przy tylu podmiotach prywatnych będą obchodzone
• publiczna i prywatna działalność przenikają się nawet w szpitalach publicznych

—

• luka finansowa w systemie ochrony zdrowia (ok. 23 mld zł w 2026 r., do 171 mld zł w 2040 r. bez zmian)
• ograniczenie rozliczania nadwykonań w diagnostyce (kolonoskopia, gastroskopia, rezonans, tomografia) uderza we wczesne wykrywanie nowotworów

—

• fala hejtu i groźby karalne wobec rzeczników i sędziów sądów lekarskich

• etatyzacja rzeczników (i w mniejszym stopniu sędziów) odpowiedzialności zawodowej, z przeszkoleniem z procedury karnej
• zmniejszenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Lekarskiego
• wydłużenie okresu przedawnienia do 8 lat
• +1 więcej

• Ministerstwo Zdrowia i Rzecznik Praw Pacjenta nie mają podstawowych danych o odpowiedzialności zawodowej lekarzy

• ustawowy obowiązek corocznego raportowania przez izbę lekarską do ministerstwa pełnych danych o odpowiedzialności zawodowej

• brak szczegółowych danych o odpowiedzialności zawodowej lekarzy, niepokojący z perspektywy bezpieczeństwa pacjentów

—

• brak danych o skuteczności systemu odpowiedzialności zawodowej lekarzy: ile postępowań kończy się ukaraniem, ile spraw się przedawnia, ile trwa postępowanie

—

• mediacja w sprawach odpowiedzialności zawodowej pozwala „pieniędzmi załatwić sprawę ewidentnego przestępstwa”

—

—

• centralna e-rejestracja jako sposób na łatwiejszy, przejrzysty i równy dostęp do świadczeń

• „systemowe niezbilansowanie” budżetu NFZ
• coraz większy ciężar finansowania świadczeń gwarantowanych spoczywa na budżecie państwa (ponad 20 proc. środków NFZ)

—

—

• wyceny świadczeń lepiej odzwierciedlające rzeczywiste koszty leczenia
• wyceny wspierające świadczenia odpowiadające na najważniejsze potrzeby zdrowotne pacjentów

• niedobór lekarzy w internie, chirurgii, pediatrii i pulmonologii — ponad 30 proc. lekarzy w wieku emerytalnym
• ponad połowa środków NFZ idzie na leczenie szpitalne
• żadnemu rządowi nie udało się ograniczyć liczby organów założycielskich szpitali
• +4 więcej

• przenoszenie leczenia ze szpitali do ambulatoryjnej opieki specjalistycznej
• ograniczenie liczby organów założycielskich szpitali do administracji rządowej i samorządów wojewódzkich
• przekształcanie placówek o zbyt małej liczbie świadczeń w zakłady opiekuńczo-lecznicze
• +2 więcej

• NFZ nie ma kompetencji, by sprawdzić, ile zarabiają lekarze i czy przez pracę w innych miejscach są przemęczeni
• NFZ nie może sprawdzić, czy pacjenci kierowani do placówek byli wcześniej przyjmowani przez tych lekarzy prywatnie

—

• kontrolerzy NIK i NFZ mogli tylko odnotować zbyt dużą liczbę godzin pracy, bez sankcji

• grzywna do 30 tys. zł dla pracodawcy, który przekracza przepisy o limitach

• apteka po utracie lokalu nie może się przenieść — pacjenci tracą placówkę z powodów formalnych
• właściciel apteki nie może jej sprzedać ani przekazać dzieciom niebędącym farmaceutami
• rośnie problem „białych plam”: brakuje aptek w małych gminach, zamykają się apteki całodobowe w dużych miastach
• +1 więcej

• ciągłość zezwolenia przy zmianie lokalu po utracie tytułu prawnego lub zniszczeniu lokalu
• możliwość zbycia i dziedziczenia apteki wraz z zezwoleniem przy wymogu kierownika-farmaceuty i nadzorze inspekcji
• deregulacja rynku aptecznego zamiast państwowej spółki skupującej apteki i nowego podatku

• upowszechnienie kontraktów doprowadziło do pracy niektórych lekarzy po kilkaset godzin miesięcznie — realne zagrożenie dla pacjentów
• bardzo trudno znaleźć chętnych do pracy na SOR: agresja pacjentów, napływ nietrzeźwych po zamknięciu izb wytrzeźwień
• nieostrożne zmiany grożą destabilizacją systemu i ograniczeniem dostępu do świadczeń

• limity czasu pracy lekarzy, ale bez jednego sztywnego limitu dla wszystkich specjalności

• luki w obsadzie szpitali: odkładane zabiegi, opóźnienia w opisie badań
• brak stałego zespołu lekarskiego na oddziale i ciągłości opieki
• przeciążona, sfrustrowana kadra lekarska łatająca dziury w grafiku

—

• brak analizy, ile świadczeń realizuje się dziś w formie niezgodnej z projektowaną ustawą
• ograniczenie pracy lekarzy może ograniczyć dostęp do świadczeń, np. konsultacji internisty w szpitalach psychiatrycznych

—

• wyłączenie lekarzy pracujących tylko prywatnie z limitu czasu pracy prowadzi do nierównego traktowania podmiotów
• limit godzin może wydłużyć kolejki w systemie publicznym i podnieść koszty w prywatnym

• liczenie czasu pracy lekarza łącznie w sektorze prywatnym i publicznym

• niewłaściwe rozmieszczenie lekarzy zamiast ogólnego ich braku
• różne formy zatrudnienia (B2B, zlecenia, fundacje, spółki) uniemożliwiają kontrolę miejsca i czasu pracy lekarza
• braki kadrowe w konkretnych dziedzinach medycyny

• wykorzystanie umiejętności specjalistów we właściwym miejscu i czasie

• przygotowanie systemu ochrony zdrowia na wojnę i katastrofy: bezpieczeństwo lekowe, łańcuchy dostaw, dostępność personelu

• standardy medycyny taktycznej w kształceniu przeddyplomowym na uczelniach medycznych
• ścisła współpraca MZ, MON, MSWiA oraz podmiotów cywilnych i wojskowych w bezpieczeństwie zdrowotnym
• trwały system przygotowania kadr medycznych do sytuacji kryzysowych

• wieloetatowość lekarzy i brak możliwości zsumowania ich wynagrodzeń z różnych miejsc pracy
• nieaktualne wyceny świadczeń (np. kardiologia interwencyjna wyceniona w 2016 r.)
• brak narzędzia, by wymusić przekazywanie danych o wynagrodzeniach
• +1 więcej

• powiązanie danych o wynagrodzeniach z PESEL/PWZ i wymiarem czasu pracy
• ponowna taryfikacja i korekta wycen w oparciu o aktualne koszty
• dodatkowe etaty w AOTMiT

• kolejki to objaw dysfunkcji całego systemu, nie odrębny problem
• nieracjonalne korzystanie ze świadczeń blokuje dostęp potrzebującym
• nadużywanie badań dodatkowych napędzane lobbingiem producentów
• +1 więcej

• ograniczyć nieracjonalne korzystanie ze świadczeń bodźcami, także finansowymi, dla lekarzy POZ i pacjentów
• opłacalne wyceny świadczeń i swobodna konkurencja podmiotów leczniczych o pacjenta
• specjalizacje na zamówienie szpitali zamiast rezydentury
• +1 więcej

• od pierwszych objawów do rozpoznania raka płuca mija często cztery i więcej miesięcy

—

• lokalni włodarze trzymają szpitale jako narzędzie wpływów
• jeden zawód medyczny wyszarpuje więcej kosztem zespołu
• etat w klinice jako dźwignia prywatnej praktyki
• +2 więcej

—

• NFZ płaci za ostrą fazę zawału, a rehabilitację po wypisie zostawia zaradności pacjenta
• dostęp do rehabilitacji pozawałowej zależy od miejsca zamieszkania
• różnice między szpitalami wynikają z organizacji opieki, nie z formy własności

• płacić za cały proces leczenia zawału, nie tylko za pierwszą dobę

• większość badań kosztochłonnych wykonują zewnętrzni usługodawcy rozliczani procentem od wartości świadczenia

• koszty stałe w ramach kontraktu, nadwykonania finansowane w inny sposób
• możliwość negocjowania wynagrodzeń zewnętrznych usługodawców

• ogromny wysiłek finansowy na diagnostykę daje tylko umiarkowany wzrost dostępności badań
• niekontrolowane nadwykonania w świadczeniach nielimitowanych

• nowy model finansowania nadwykonań w diagnostyce kosztochłonnej zamiast limitów
• wyłączenie diagnostyki onkologicznej DILO i świadczeń dla dzieci ze zmiany
• możliwe objęcie mechanizmem innych świadczeń nielimitowanych, np. rehabilitacji

• systemowe niezbilansowanie budżetu NFZ
• rosnący ciężar finansowania świadczeń gwarantowanych spoczywa na budżecie państwa

—

• za dużo szpitali dyżurujących całodobowo, które mogłyby pracować w trybie planowym
• za duże wydatki na samo dyżurowanie personelu
• opór przed konsolidacją pogrąża małe szpitale (Miastko)

• konsolidacja pobliskich szpitali
• przestawienie części szpitali z dyżurów na tryb planowy
• dostosowanie oferty szpitali do realnych potrzeb mieszkańców zamiast likwidacji

• MZ nie przedstawia analiz: ile i jakich świadczeń potrzeba, ilu i jakich specjalistów brakuje i gdzie
• brak pomysłu na organizację opieki lokalnej; doraźne działania zamiast długofalowej strategii

• rozmowa o reformie na podstawie zebranych, konkretnych danych