Katalog opinii

• Po 1 lipca 2022 r. lekarz rezydent ma w publicznej ochronie zdrowia niższe wynagrodzenie zasadnicze niż pielęgniarka, której zleca podanie leku, i niż farmaceut
• Hierarchia współczynników pracy w nowelizacji, zdaniem Szarańca, skłóca zawody medyczne.

—

• Ustawa obejmuje tylko część pracowników placówek medycznych — pomija m.in. administrację, statystykę medyczną, salowe i sanitariuszy — więc ludzie w tym samym m

• Ponowne przeanalizowanie zakresu podmiotowego ustawy przez ministra zdrowia.

• Współczynniki pracy przyjęte w ustawie rządowej nie poprawiają realnie ani pensji, ani jakości w ochronie zdrowia.

• Prezydent nie powinien podpisać ustawy rządowej; oba projekty — rządowy i obywatelski — powinny trafić razem do komisji zdrowia, żeby wypracować tam nowe współc

• Poprawki podnoszące współczynniki pracy odrzucono, bo wyliczone skutki finansowe przekraczały możliwości budżetu.

• Ustawa ma ustalać wyłącznie dolną granicę wynagrodzenia zasadniczego, a nie siatkę płac ani górne stawki; ma też zachęcać do kształcenia się w zawodach medyczny

• Wynagrodzenia poszczególnych grup zawodowych w ochronie zdrowia rozwarstwiły się przez lata funkcjonowania systemu i wywołują poczucie niesprawiedliwości, co zn

• Ustawowe minimum wynagrodzenia zasadniczego ma wyrównać dysproporcje między grupami zawodowymi, ale w granicach możliwości finansowych państwa; łączny skutek re

• w ustawie o niektórych zawodach medycznych (obowiązującej od 26 marca 2024 r.) skreślono w toku prac przepis wprost regulujący tajemnicę zawodową 15 nowo uregul
• z perspektywy odbiorcy ustawy brak takiego przepisu utrudnia ustalenie, jakie informacje o pacjencie są objęte ochroną, bo trzeba sięgać do odrębnej ustawy o pr

• propozycja, by ustawa o niektórych zawodach medycznych odwoływała się wprost do konkretnych przepisów ustawy o prawach pacjenta, zamiast dublować lub pomijać tę

—

• przyjęcie przez Radę Ministrów projektu ustawy regulującej funkcjonowanie 17 dotychczas nieuregulowanych zawodów medycznych (m.in. opiekun medyczny, technik far

• brak jednolitych, obowiązujących standardów kształcenia na kierunkach medycznych, wspólnych dla uczelni medycznych, niemedycznych i zawodowych

• przygotowanie przez KRAUM rekomendacji dotyczących kształcenia na kierunkach medycznych, w tym pomysł obligatoryjnego państwowego egzaminu weryfikującego wiedzę
• zorganizowanie 21 kwietnia 2023 r. konferencji KRAUM z szeroką grupą interesariuszy (środowisko akademickie, samorządy zawodów medycznych, organizacje pacjencki

• obniżenie standardów, jakie muszą spełniać uczelnie prowadzące kierunki lekarskie, osłabia konkurencyjność uniwersytetów medycznych działających według bardziej
• egzamin LEK/LDEK w obecnej formie, zdaniem autora, nie jest już wiarygodną miarą wiedzy, tylko koniecznością formalną

—

• projekt dopuszczenia kształcenia lekarzy w uczelniach zawodowych nie był konsultowany z samorządem lekarskim, czyli instytucją powołaną do przyznawania uprawnie
• minister zdrowia zapowiedział projekt ustawy w wywiadzie prasowym, zanim powstał jakikolwiek oficjalny dokument czy choćby szkic ustawy

• żądanie natychmiastowego wycofania się z zapowiadanych rozwiązań

• ogromny deficyt kadr medycznych, przede wszystkim lekarzy, wymaga też rozwiązań krótkoterminowych, nie tylko długookresowych

• przygotowanie przez MZ i MEiN projektu dopuszczającego kształcenie lekarzy w uczelniach zawodowych (niemedycznych), pod warunkiem spełnienia standardów porównyw

• część uczelni może potraktować możliwość prowadzenia studiów medycznych jako "zastrzyk dodatkowej gotówki", kosztem jakości
• otwarcie kierunku lekarskiego wymaga umów ze szpitalami klinicznymi zapewniającymi praktykę studentom, a takich placówek nie ma wiele
• otwarcie dostępu do kształcenia lekarzy dla uczelni zawodowych może się zderzyć z limitami miejsc specjalizacyjnych ustalanymi przez ministra zdrowia

—

• uproszczone tryby dostępu do zawodu lekarza to brak weryfikacji kompetencji, autentyczności dyplomów i elementarnej znajomości języka polskiego
• Ministerstwo Zdrowia nie ma narzędzi do weryfikacji autentyczności dyplomów osób ubiegających się o warunkowe prawo wykonywania zawodu
• w Polsce funkcjonują cztery różne kategorie prawne lekarzy spoza UE, co samorząd nazywa "ogromnym bałaganem legislacyjnym"

• apel do prezydenta o weto wobec przepisów przedłużających uproszczony tryb dostępu do zawodu lekarza i lekarza dentysty dla osób spoza UE

• NFZ przestał uznawać lekarzy cudzoziemców spoza UE (zatrudnionych w trybie uproszczonym) jako zasób poradni specjalistycznych (AOS), mimo że wcześniej ich świad
• niedopuszczenie tych lekarzy do pracy w AOS zmniejsza dostęp pacjentów do świadczeń finansowanych ze środków publicznych

• autor postuluje nowelizację rozporządzenia koszykowego Ministerstwa Zdrowia, żeby dopuścić lekarzy cudzoziemców spoza UE z warunkowym prawem wykonywania zawodu

• minister zdrowia zaskarżył do Sądu Najwyższego uchwałę NRL, która dla uproszczonego trybu PWZ dla lekarzy spoza UE wymagała potwierdzenia znajomości języka pols
• minister zdrowia uważał, że po jego zgodzie na wykonywanie zawodu okręgowa rada lekarska nie powinna już badać dokumentów kandydata

• złożenie przez prezesa NRL obszernego pisma procesowego do Sądu Najwyższego broniącego wymogu znajomości języka polskiego i pełnego postępowania administracyjne

• nowe przepisy nie zapewniają rzetelnej weryfikacji kwalifikacji zawodowych lekarzy spoza UE ani nie wymagają wykazania znajomości języka polskiego
• polski okres przyznawania warunkowego uprawnienia (do 5 lat) jest znacznie dłuższy niż analogiczny okres w Niemczech (nie więcej niż 2 lata, przedłużany tylko w
• proces legislacyjny (projekty poselskie, ekspresowy tryb w Sejmie) odbył się bez wnikliwej analizy skutków i bez pełnych konsultacji publicznych

—

• dopuszczenie do pracy lekarzy spoza UE bez pełnych, porównywalnych z polskimi kwalifikacji obniża jakość świadczeń oferowanych pacjentom
• brak jasności, kto ponosi odpowiedzialność za czynności ratujące życie wykonywane przez osobę nieprzygotowaną tak jak polski lekarz

• zapowiedź zgłoszenia sprzeciwu wobec projektu w trakcie konsultacji publicznych

• Oceniła, że w ówczesnym projekcie ustawy o zawodzie farmaceuty jest wiele niedociągnięć.

• Przyznać farmaceutom prawo do przeprowadzania szczepień — postulat zgłoszony podczas drugiego czytania ustawy o zawodzie farmaceuty, pół roku przed wprowadzenie

• Ustawa daje farmaceutom prawo do szczepienia w aptekach wyłącznie przeciw COVID-19 — nie obejmuje innych szczepień, w tym przeciwko grypie, mimo bardzo niskiej

• Czekamy na wdrożenie przez Ministerstwo Zdrowia pilotażu odnośnie opieki farmaceutycznej, w tym wykonywanie szczepień w aptekach przeciw grypie.

—

• Wykorzystać farmaceutów przeszkolonych teoretycznie (ok. 2 tys. z 5,5 tys. zgłoszonych) do kwalifikowania i wykonywania szczepień, żeby zaszczepić jak najwięcej

—

• Włączyć farmaceutów i apteki do Narodowego Programu Szczepień, żeby zwiększyć przepustowość akcji szczepień wobec dodatkowej puli szczepionek docierającej do Po

• Naczelna Rada Lekarska sprzeciwiła się wcześniejszej wersji projektu ustawy, uznając zaplanowane kompetencje farmaceutów (przegląd leków, tworzenie planu lekowe

—

• Aktualna sytuacja demograficzna przyczynia się do przeciążenia systemu, przede wszystkim podstawowej opieki zdrowotnej, a farmaceuci dziś pełnią przede wszystki

• Wprowadzić do ustawy pojęcie opieki farmaceutycznej, czyli świadczenia zdrowotnego polegającego na sprawowaniu przez farmaceutę szczególnego nadzoru nad przebie

—

• Umożliwić farmaceutom świadczenie dodatkowych usług na rzecz pacjentów, takich jak przeglądy lekowe, obsługa glukometrów i inhalatorów oraz doradztwo przy drobn

• Zbyt krótki czas między podpisaniem rozporządzenia (20 października) a wejściem w życie nowych uprawnień (1 stycznia) na przeprowadzenie potrzebnych szkoleń.

—

• Wykaz leków dopuszczonych do samodzielnego ordynowania przez pielęgniarki jest bardzo wąski w stosunku do zapowiadanego zakresu nowych kompetencji.
• Resort zdrowia nie zorganizował na czas kursów specjalistycznych wymaganych do uzyskania uprawnień.

• Uczynić nowe uprawnienie dobrowolnym i uzależnić jego wykonywanie od stworzenia w placówkach warunków do przeprowadzenia badania oraz od dodatkowego wynagrodzen

• Wykaz leków, które może ordynować pielęgniarka po kursie, jest niespójny logicznie — obejmuje leki proste, ale pomija te, których dobór wymaga mniejszej wiedzy

• Ograniczyć nowe uprawnienia pielęgniarek do kontynuacji farmakoterapii zleconej przez lekarza oraz do wąskich obszarów, w których są specjalistkami (np. opatrun

• Droga do uznania teleporady za świadczenie gwarantowane zajęła lata, a likwidacja promocji teleporad przyszła natychmiast po tym, jak się udało
• Od lipca 2021 r. teleporady w POZ są w praktyce likwidowane, a do września nagradzano podmioty, które z nich nie korzystały

• Kolejny krok po rozmowie telefonicznej: monitorowanie pacjenta i wyciąganie wniosków z danych zbieranych od różnych podmiotów

• Rozporządzenie wprowadza ograniczenia administracyjnie, nie uwzględniając 90-stronicowego stanowiska ekspertów PTK i PAN
• Wymóg stacjonarnej wizyty pierwszorazowej utrwala tygodnie oczekiwania na kardiologa, a brak porady bywa kończy się wezwaniem pogotowia i hospitalizacją
• Wyłączenie teleporady przy zmianie objawów u przewlekle chorych odcina od telemedycyny grupę, która jest jej głównym beneficjentem

• Dopuszczenie pierwszej porady w formie zdalnej, choćby jako przygotowania do wizyty bezpośredniej
• Pozostawienie kardiologom decyzji klinicznej o formie porady, w oparciu o wytyczne PTK

• Zakaz teleporady przy wizycie pierwszorazowej i przy chorobie przewlekłej to regulacja nadmierna
• Projektowane rozporządzenie uniemożliwiłoby poradę telefoniczną w nocnej i świątecznej opiece, choć dobrze służy pacjentowi

• Rozdzielić dwie rzeczy: prawidłowość organizacyjną udzielenia świadczenia od kwestii medycznych
• Kwestie medyczne zostawić towarzystwom naukowym i wytycznym medycznym, a nie ustaleniom administracyjnym
• Pacjent ma zawsze dostawać informację o prawie do wizyty osobistej i sam świadomie wybierać formę kontaktu
• +1 więcej

• Rozporządzenie wchodzi w życie przy gwałtownym wzroście zakażeń, gdy reżim sanitarny i tak zmniejsza liczbę pacjentów przyjmowanych osobiście
• Wydłuży się czas oczekiwania na wizytę i pogorszy dostęp do POZ
• NFZ jednocześnie zaleca ograniczenie planowych świadczeń w szpitalach, więc ciężar spada na POZ

• Utrzymanie teleporady jako narzędzia bezpieczeństwa pacjentów w czasie wzrostu zakażeń

• Sygnały o nadużywaniu teleporady jako formy kontaktu z pacjentem, co niesie konsekwencje dla zdrowia publicznego
• Dotąd teleporada była standardem w każdej sytuacji, a jedyne wyłączenie dotyczyło dzieci do drugiego roku życia

• Podniesienie dolnej granicy wieku, przy której teleporada nie jest standardem, do 6. roku życia
• Wyłączenie teleporady przy pierwszej wizycie
• Prawo pacjenta do wizyty tradycyjnej na jego wyraźne życzenie
• +1 więcej

• Teleporada stała się dominującą, a nie uzupełniającą formą kontaktu lekarza z pacjentem

• Rozporządzenie ograniczające zakres teleporad przy zachowaniu ich tam, gdzie nie jest potrzebne badanie fizykalne (np. recepta)
• Utrzymanie teleporady jako jednej z metod kontaktu, a nie metody podstawowej

• Wyłączenie z teleporady dzieci do 6. i osób powyżej 65. roku życia różnicuje dostęp do świadczeń z powodów pozamedycznych — samego wieku
• Rozporządzenie wykracza poza delegację ustawową i próbuje aktem niższej rangi ograniczyć uprawnienia zawodowe lekarza POZ
• Zakaz teleporady dla tych grup byłby niekonsekwentny wobec opieki nad pacjentami z COVID-19 oraz wobec AOS, nocnej i świątecznej pomocy i ratownictwa

• Zamiast nowych, dyskryminujących zapisów wyegzekwować dotychczasowe rozporządzenie, które zdaniem Federacji już gwarantuje bezpieczne przyjmowanie pacjentów w k

• Nowelizacja pisana w kilka dni zamiast nowego rozporządzenia
• Kontrolerzy NFZ będą mogli karać przychodnie na podstawie skarg bez sprawdzania ich zasadności, co zniechęci lekarzy do umów, w tym do szczepień przeciw COVID-1
• System ochrony zdrowia jest przeregulowany

• Napisanie nowego rozporządzenia o standardzie teleporady zamiast kolejnej nowelizacji

• Przed rozporządzeniem każdy podmiot POZ wypracowywał własne sposoby udzielania teleporady, a brak jednolitych norm mógł prowadzić do nieporozumień

• Jednoznaczne, wspólne zasady udzielania teleporady, żeby pacjent wiedział, czego ma prawo oczekiwać od lekarza
• Doprecyzowanie w wytycznych, w jakich sytuacjach nie można poprzestać na teleporadzie i konieczna jest wizyta osobista

• Część przychodni udziela wyłącznie teleporad, czego robić nie powinny — szacuje ten odsetek na około 10 proc. podmiotów

• System hybrydowy: teleporada jako wstępna ocena pacjenta, a przy wątpliwościach zaproszenie do gabinetu
• Wypracowanie standardów udzielania teleporady i edukacja lekarzy oraz pacjentów, także poza POZ

• Pacjenci zgłaszają, że jedyną proponowaną formą kontaktu jest teleporada, mimo że istnieją podstawy do wizyty osobistej, m.in. w celu badania fizykalnego

• Każdorazowa ocena rzeczywistej potrzeby osobistego kontaktu z lekarzem zamiast automatycznego wyboru rozwiązania zdalnego
• Złagodzenie części ograniczeń w organizacji świadczeń dla pacjentów bez podejrzenia COVID-19

• Z przepisów z grudnia 2015 r. korzystają przede wszystkim podmioty prywatne, a płatnik publiczny wprowadza świadczenia telemedyczne do finansowania powoli

• Po dopuszczeniu świadczeń na odległość potrzebny jest „drugi krok" — dalsze działania, które pozwolą wykorzystać potencjał telemedycyny

—

• Telewizyty u pacjentów przewlekle chorych, dobrze znanych lekarzowi, jako sposób na skrócenie kolejki do specjalisty
• Wpięcie urządzeń rejestrujących parametry życiowe pacjenta w sieć telemedyczną, żeby specjalista miał do nich bieżący wgląd

• Mimo zmian ustawowych z 2015 r. i zarządzeń prezesa NFZ o telekonsultacjach w kardiologii i geriatrii świadczenia telemedyczne nadal nie są refundowane
• Lekarz udzielający świadczenia zdalnie odpowiada za nie tak samo jak za świadczenie osobiste

—

• Do października 2015 r. lekarze nie mieli pewności, czy wolno im w ogóle używać narzędzi telemedycznych

• Wskazuje nowelizację z 9 października 2015 r. jako przepis, który dopuszcza udzielanie świadczeń przez systemy teleinformatyczne i orzekanie o stanie zdrowia be

• Na listach oczekujących wciąż widnieją osoby, które zarejestrowały się w kilku miejscach, zrezygnowały z wizyty albo skorzystały z pomocy gdzie indziej — centra

• Zamiast pytać, jak długie są kolejki, system powinien liczyć, ilu pacjentów widniejących w rejestrach rzeczywiście nadal czeka na pomoc

• "Saloniki VIP" i zeszyty z nazwiskami uprzywilejowanych pacjentów, czyli dowolność w przyjmowaniu pacjentów poza kolejnością

• Pełne wdrożenie e-rejestracji i centralnej kolejki (do 2027 r., 39 specjalizacji) jako sposób na ukrócenie dowolności przyjęć; kara do 1 mln zł dla placówek nar

• Papierowy kalendarz zapisów dawał niektórym osobom w placówkach władzę nad kolejką ("królowie kolejki")

• Centralna e-rejestracja odbiera tę władzę i ma zapewnić bardziej sprawiedliwy, egalitarny dostęp do świadczeń

• Brak integracji odgórnie wprowadzanego systemu centralnej e-rejestracji z systemami informatycznymi używanymi przez placówki medyczne
• Brak okresu przejściowego przy wdrażaniu: dane pacjentów z wizytami umówionymi nawet w połowie 2025 r. trzeba było ręcznie wprowadzać do systemu jeszcze w lutym

—

• Wcześniej pacjent otrzymywał odległy termin wizyty bez możliwości jego przyspieszenia

• Centralna e-rejestracja redefiniuje oczekiwany termin: pacjent dostaje propozycję wizyty w ciągu najbliższych 40 dni (kardiologia); pacjent, który odwoła wizytę

• Pacjent ze skierowaniem pilnym dostawał czasem termin za rok bez szans na przyspieszenie, bo widział kolejkę tylko w jednej placówce

• Centralny wykaz oczekujących („poczekalnia”) ma automatycznie wyłapywać i przydzielać pacjentowi wolny termin, gdy się pojawi, maksymalnie w ciągu 40 dni

• Dziś pacjent zapisuje się do kolejki tylko w jednej placówce i nie widzi wolnych terminów u innych świadczeniodawców, co wydłuża czas oczekiwania i marnuje zaso

• Centralna e-rejestracja ma dać pacjentom pełną informację o kolejkach do danego świadczenia u wszystkich świadczeniodawców naraz

• Pacjent nie ma dziś wglądu w to, ile jego leczenie kosztowało system publiczny

• Ustawa o IKP ma stopniowo dodawać funkcje: najpierw e-recepty, potem koszty świadczeń sfinansowanych ze środków publicznych, potem kolejne usługi