Katalog opinii

—

• Monitorować pacjentów i zbierać dane, żeby ocenić skutki zmiany modelu opieki.
• Sprawdzać dowody kliniczne przy zmianie formy podania leku.

• Lekarze POZ i AOS nie wiedzą, że dla ich pacjentów istnieje leczenie w programie lekowym.

• Wykonywać proste badania kontrolne z programów lekowych w POZ.

—

• Przenieść do Polski gotowe rozwiązania sprawdzone w innych krajach zamiast wymyślać własne.
• Napisać proste przepisy wdrażające model Flexcare.

• Liczba wykonywanych badań szybko rośnie, a część z nich jest dublowana albo zlecana niepotrzebnie.

• Wykorzystać algorytmy AI do decydowania, które badania diagnostyczne zlecać, a nie tylko do opisywania wyników.

• Algorytm, który działa w jednym szpitalu, po przeniesieniu do innego przestaje działać.
• Jakość i format obrazów z aparatury diagnostycznej przesądzają o skuteczności algorytmu.
• Sztuczna inteligencja nie zastąpi rozmowy lekarza z pacjentem, która decyduje o trafności diagnozy.

—

• Jakość i kompletność danych wprowadzanych do systemów decyduje o wartości rekomendacji AI.
• Algorytmy trzeba dopasować do procesu klinicznego i ścieżki pacjenta.

• Nagradzać lekarzy rodzinnych za wczesne wykrywanie chorób, jak robi to NHS.
• Stosować AI w chorobach rzadkich, gdzie dane są rozproszone, a lekarz widzi dany przypadek raz w życiu.

—

• Wpisać zasady korzystania ze sztucznej inteligencji do Kodeksu Etyki Lekarskiej.
• Szkolić lekarzy z zastosowań sztucznej inteligencji w medycynie.

• Przepisy nie nadążają za rozwojem sztucznej inteligencji w medycynie.

• Poddawać algorytmy AI ocenie HTA na zasadach unijnego rozporządzenia o wspólnej ocenie.

• Chorzy hematoonkologiczni kumulują się, bo terapia jest przewlekła i ciągła.
• Brentuksymab wedotin jest w Polsce refundowany dopiero w nawrocie, a nie w pierwszej linii leczenia chłoniaka Hodgkina.

• Refundować najskuteczniejsze leczenie już w pierwszej linii.
• Analizować dane o skuteczności terapii, żeby oceniać jakość leczenia.

—

• Ujednolicić zasady dostępu do danych o leczeniu.
• Przenieść ciężar leczenia hematoonkologicznego ze szpitali do opieki ambulatoryjnej.

• W innych krajach przeciwciała bispecyficzne są refundowane, a w Polsce nie.
• Pacjenci ze szpiczakiem w wyższych liniach leczenia nie mają w Polsce zabezpieczonego leczenia.

• Objąć refundacją przeciwciała bispecyficzne w szpiczaku plazmocytowym.

• Chorych hematoonkologicznych przybywa, bo lepiej się ich diagnozuje i dłużej żyją, a kadry brakuje.
• Nie ma dostępu do danych z systemu monitorowania programów lekowych, więc nie wiadomo, jak rekomendacje działają w praktyce.

• Przesunąć opiekę hematoonkologiczną ze szpitala do trybu ambulatoryjnego.
• Przenieść rejestr SMPT programu lekowego szpiczaka na platformę P1 w formie pilotażu.

• Kolejne linie chemioterapii u młodych chorych na chłoniaka Hodgkina niosą ryzyko poważnych powikłań.

• Refundować brentuksymab wedotin z chemioterapią już w pierwszej linii leczenia chłoniaka Hodgkina.

—

• Wykorzystać dane z pół miliarda e-recept rocznie do prognozowania za pomocą algorytmów.

• Pacjenci nie wiedzą, kiedy i gdzie zgłosić się po leczenie depresji lekoopornej.
• Kadra medyczna nie zawsze wie, jak zgłosić pacjenta do programu lekowego.

• Rozszerzyć wskazania i uprościć drogę wejścia do programu lekowego.

• Do programu wchodzi dopiero kolejny epizod depresji lekoopornej, a pierwszy może trwać rok albo dwa.
• Pacjent musi czekać pół roku, zanim zakwalifikuje się do leczenia.

• Dopuścić do programu pacjentów już przy pierwszym epizodzie depresji lekoopornej.
• Skrócić wymagany czas trwania epizodu poniżej sześciu miesięcy.

• Nowe terapie hematoonkologiczne są dostępne w Słowenii, Czechach i Austrii, a w Polsce nie.
• Polska słabo wykorzystuje dane medyczne do poprawy wyników leczenia.

• Objąć refundacją przeciwciała bispecyficzne, m.in. teclistamab.
• Otworzyć dostęp do rejestru danych, żeby lepiej leczyć i lepiej wydawać pieniądze.

• Lek stosowany w zaawansowanym raku piersi nie jest refundowany we wczesnej postaci choroby.
• W niektórych grupach ryzyko nawrotu przekracza 50 proc., mimo leczenia z intencją wyleczenia.

• Objąć refundacją lek doustny zmniejszający ryzyko nawrotu we wczesnym raku piersi.

—

• Wdrażać innowacje, które odciążają lekarza.
• Rozwijać opiekę farmaceutyczną jako element opieki nad pacjentem.

• Szpitale są najdroższym elementem systemu, a leczenie hematologiczne wciąż odbywa się głównie w nich.

• Tworzyć mapy świadczeń z danych GUS, ZUS i Ministerstwa Zdrowia i według nich kierować 5 mld zł z Krajowej Sieci Onkologicznej.
• Przenieść leczenie hematologiczne do ambulatoryjnej opieki specjalistycznej.

• Fizycy medyczni są poza wykazem zawodów medycznych, mimo że ustawiają dawki leczenia w szpitalach onkologicznych.

• Uchwalić ustawę o zawodzie fizyka medycznego.

• Szkoła, rodzice i ochrona zdrowia nie współpracują ze sobą w sprawach zdrowia psychicznego dzieci.
• Zawody psychologa i psychoterapeuty nie są wystarczająco uregulowane.

• Wprowadzić opieką koordynowaną obejmującą współpracę ochrony zdrowia z oświatą.
• Uregulować zawody psychologa i psychoterapeuty.
• Wpisać zdrowie psychiczne do podstawy programowej i przeszkolić nauczycieli.
• +1 więcej

• Chorzy na raka szukają porad w internecie zamiast u lekarza pierwszego kontaktu.

• Kierować chorych onkologicznie do organizacji pacjenckich po rzetelną wiedzę i pomoc w dostępie do terapii.

• Leczenie zaawansowanego raka piersi trwa do śmierci chorej, a jego efektów nie da się przewidzieć.

• Wykorzystywać mammografię i programy przesiewowe do wczesnego wykrywania raka piersi.

• W mammografii uczestniczy 31 proc. uprawnionych kobiet, a efekt populacyjny wymaga około 70 proc.
• Kobiety nie robią mammografii, bo lekarz im jej nie zalecił i bo nie dostały zaproszenia.
• W szkole nie było przedmiotu o zdrowiu, co widać po niskim udziale w badaniach przesiewowych.

• Wprowadzić stałą edukację zdrowotną jako podstawowe narzędzie systemu.

• Jest dużo programów profilaktycznych, ale pacjenci są o nich słabo informowani.

• Przesunąć ciężar systemu na profilaktykę w POZ i AOS zamiast na szpitale.

• W Polsce nie umiemy promować zdrowia.
• Brakuje dostępu do zintegrowanych danych, które pozwoliłyby śledzić losy pacjenta.

• Włączyć media publiczne w propagowanie zdrowia.
• Zbudować strukturę badań profilaktycznych i wykorzystać akcje screeningowe u pracodawców.

• Diagnostyka molekularna w chorobach rzadkich jest niedofinansowana i traktowana po macoszemu.
• Refundowane badania genomowe obejmują głównie pacjentów onkologicznych.

• Objąć refundacją diagnostykę molekularną w chorobach rzadkich.

• Lekarz spotyka pacjenta dopiero z chorobą, często już z zawałem lub udarem.
• Na programy profilaktyczne idzie za mało pieniędzy.
• Profilaktyki wymaga ponad połowa Polaków.

• Stworzyć kompleksowy program profilaktyczny.
• Prowadzić kampanie w mediach o zdrowym stylu życia.

• Pacjentki z wczesnym rakiem piersi płacą za abemacyklib z własnych pieniędzy albo ze zbiórek.
• Ten sam lek kosztuje 6-7 tys. zł w aptece szpitalnej i około 15 tys. zł w aptece miejskiej.
• Około 2 tys. kobiet rocznie wraca na kolejne linie leczenia po zakończonym leczeniu wczesnego raka piersi.

• Objąć refundacją abemacyklib w leczeniu uzupełniającym wczesnego raka piersi.

• Choroby sercowo-naczyniowe odpowiadają w Polsce za najwięcej zgonów osób poniżej 65. roku życia.

—

• Jakość laboratoriów i badań genetycznych wymaga nadzoru.

• Nadzorować jakość laboratoriów genetycznych przez konsultanta krajowego i konsultantów wojewódzkich.
• Zapewnić odpowiednie nakłady budżetowe na diagnostykę genetyczną.

• Dla wyrobów medycznych nie ma terminu na wydanie opinii po złożeniu wniosku, tak jak dla leków.
• Chorzy z niedomykalnością zastawki mitralnej o wysokim ryzyku zabiegowym nie mieszczą się w żadnej refundowanej terapii.

• Ustalić dla wyrobów medycznych ścieżkę i terminy oceny, podobnie jak dla leków.
• Wystąpić do AOTMiT o opinię w sprawie przezskórnego wszczepiania zastawki mitralnej.

• Dane zbierane przez instytucje publiczne nie są wykorzystywane do decyzji refundacyjnych i strategii leczenia.
• Terapia CAR-T jest dostępna tylko w 10 certyfikowanych ośrodkach.

• Objąć programem lekowym przeciwciała dwuswoiste, dostępne w 50 ośrodkach hematologicznych.
• Wykorzystać zbierane dane do decyzji refundacyjnych i strategii leczenia.

• Pacjent z depresją lekooporną nie wchodzi do programu, bo brał więcej niż pięć leków przeciwdepresyjnych.

• Przemodelować kryteria włączenia i wyłączenia z programu leczenia depresji lekoopornej.

—

• Wprowadzić poradę diagnostyczną, w której diagnosta laboratoryjny doradza pacjentowi dobór i przygotowanie badań.
• Prowadzić w szkołach edukację o znaczeniu diagnostyki laboratoryjnej.

• Kryteria wejścia do programu leczenia depresji lekoopornej wykluczają część pacjentów, którzy mogliby na nim skorzystać.

• Zmienić wymogi dostępu do programu lekowego w depresji lekoopornej.

• Wśród programów profilaktycznych nie ma żadnego dotyczącego zdrowia psychicznego.

• Uruchomić program profilaktyki zaburzeń psychicznych.

• Nawet połowa pacjentów nie bierze pierwszych przepisanych leków, zwłaszcza w chorobach, które nie bolą.
• Straty z nieprzyjmowania leków w Europie szacuje się na 125 mld euro i 200 tys. nadmiarowych zgonów.

• Płacić lekarzowi za efekt leczenia, np. wyższą stawką kapitacyjną.
• Powierzyć edukację pacjenta pielęgniarkom i farmaceutom, razem z przeglądami lekowymi.

• Dostępność psychiatrii w Polsce nadal nie jest zadowalająca.
• Kryteria uzyskania dyplomu lekarza zostały zaniżone, a kierunki lekarskie otwiera się niemal wszędzie.

• Rozwijać centra zdrowia psychicznego zamiast długich pobytów w szpitalu na obrzeżach miasta.
• Zatrzymać obniżanie wymagań na studiach lekarskich, nie rezygnując ze zwiększania liczby lekarzy.

—

• Traktować sztuczną inteligencję jako narzędzie wspierające lekarza, a nie jego zamiennik.
• Rozwijać samokontrolę zdrowia przez pomiary wykonywane smartfonem.

• Nie wiadomo, ile naprawdę kosztują świadczenia medyczne.
• Nie wiadomo, ilu dokładnie brakuje lekarzy, pielęgniarek i ratowników medycznych.
• Spełnianie pojedynczych postulatów nie poprawi sytuacji w ochronie zdrowia.

• Wycenić realny koszt świadczeń medycznych.
• Zrobić realne mapy potrzeb zdrowotnych z liczbą szpitali i łóżek w każdej dziedzinie.
• Przeprowadzić reformę ochrony zdrowia od podstaw.

• Pacjent z podwyższonym TSH musi wrócić po skierowanie na kolejne badania i znów czeka w kolejce.
• Lekarz w AOS rozkłada badania na kilka wizyt, bo w ramach jednej się nie rozliczą.
• Część hospitalizacji służy tylko temu, żeby rozliczyć większy pakiet badań.
• +2 więcej

• Pozwolić diagnoście zlecić kolejne badanie na podstawie już pobranej próbki.
• Kontraktować i wyceniać badania laboratoryjne odrębnie od wizyty w AOS.
• Wdrożyć kodowanie LOINC badań laboratoryjnych jako podstawę wyceny.
• +1 więcej

• Elementy zrównoważonego rozwoju podnoszą koszty, a wyceny świadczeń ich nie uwzględniają.

• Uwzględnić koszty zrównoważonego rozwoju w wycenach świadczeń.

• Oszczędzanie energii przez szpital może skończyć się obniżeniem wyceny procedur przez AOTMiT.
• Placówka boi się, że zostanie ukarana za własne oszczędności.

• Zagwarantować, że oszczędności z rozwiązań ekologicznych nie obniżą wycen placówce.

• Szpitale mają udokumentować efekt środowiskowy, a wciąż za mało o tym wiedzą.
• Kwestie finansowe i prawne blokują wdrażanie ekologicznych rozwiązań w ochronie zdrowia.
• Efekt ekologiczny i finansowy inwestycji przychodzi dopiero po latach, więc szpitala może na nią nie stać.

• Szkolić zarządzających szpitalami z mierzenia i dokumentowania efektu środowiskowego.

• Szpital z problemami finansowymi ma trudny wybór między leczeniem a inwestycją w ekologię.
• Do niedawna nikt nie traktował szpitala jako przedsiębiorstwa wpływającego na klimat.

• Modernizować budynki szpitali i jednocześnie edukować pacjentów oraz personel.
• Uczyć pacjentów segregacji odpadów, a personel oszczędzania energii i wody.

• Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska nie docenia szpitali, choć są dużym źródłem emisji CO2.
• Wnioski szpitali o środki na ekologię czekają długo i często kończą się odmową.
• Na inwestycje ekologiczne w szpitalu brakuje pieniędzy.

• Dążyć do neutralności szpitala dla otoczenia: likwidacja spalarni odpadów i kotłowni.
• Kontrolować zużycie energii i gospodarkę odpadami w szpitalu.

• Zużycie energii w szpitalu jest bardzo duże i wymaga kontroli każdego procesu.

• Przeglądać wszystkie procesy szpitalne pod kątem zużycia energii.
• Wybierać w radioterapii metody oszczędzające energię.

• W Polsce jest 650 hematologów na 120 tys. zdiagnozowanych pacjentów.
• Rocznie przybywa 9 tys. nowych rozpoznań hematoonkologicznych.
• Pacjenci pokonują wiele kilometrów i spędzają godziny w poczekalniach.
• +2 więcej

• Refundować podskórne formy podania leków, żeby skrócić pobyt pacjenta w ośrodku.
• Traktować jakość życia pacjenta jako cel leczenia, nie tylko przeżycie.