Katalog opinii

• pacjenci z pilnymi skierowaniami czekają w kolejkach
• straty szpitali powiatowych na działalności leczniczej
• nieopłacane leczenie ponad limit

—

• nieefektywne obszary systemu ochrony zdrowia

• przegląd tego, co w systemie nie działa
• mapa potrzeb i wydatków, by system działał efektywnie

• niedofinansowany system ochrony zdrowia
• ograniczanie dostępności diagnostyki i późniejsze diagnozy

—

• cięcia kosztów w NFZ kosztem pacjentów
• brak reformy i uporządkowania ochrony zdrowia

—

• luka finansowa NFZ szacowana na 17 mld zł
• składka zdrowotna nie pokryje brakujących środków

• dotacja budżetowa dla NFZ

—

• zmieniać wyceny tam, gdzie analizy wykazały taką potrzebę
• kierować pieniądze tam, gdzie są najbardziej potrzebne

• nieprawidłowości w systemie płac, wycenie świadczeń i organizacji pracy szpitali

• pilne rozwiązania systemowe decyzjami ministra, rządu i NFZ

—

• postępowanie sanacyjne jako narzędzie naprawcze zapobiegające likwidacji szpitala

• zadłużenie szpitala powiatowego grozi jego zamknięciem
• koszty ustawy o minimalnych wynagrodzeniach w ochronie zdrowia
• szpitale ukrywają kryzys finansowy

• postępowanie układowe zadłużonego SPZOZ z wierzycielami

• doradcy restrukturyzacyjni wykorzystują trudne położenie szpitali
• restrukturyzacja SPZOZ grozi niespłacaniem zobowiązań wobec dostawców i pracowników

—

• MZ odchodzi od sprawdzonego modelu Centrów Zdrowia Psychicznego
• zdrowie psychiczne jako łatwe pole do cięć; tylko 4,5 proc. budżetu NFZ na psychiatrię
• przenoszenie opieki psychiatrycznej do sektora komercyjnego
• +1 więcej

• wdrożyć systemowo model CZP z pilotażu
• finansowanie centrów zryczałtowaną stawką na mieszkańca i odpowiedzialność za obszar
• minimum 10 proc. budżetu NFZ na opiekę psychiatryczną
• +1 więcej

• profilaktyka zdrowotna jest niedocenianym obszarem

• traktować wydatki na profilaktykę jako inwestycję w aktywność zawodową
• postrzegać ochronę zdrowia jako część gospodarki, a nie tylko koszt

• składkowy sposób finansowania ochrony zdrowia jest niewystarczający
• grupy uprzywilejowane w składce zdrowotnej
• zarobki lekarzy na etatach są dalekie od kwot z faktur kontraktowych

• bardziej solidarnościowa składka zdrowotna
• więcej środków na ochronę zdrowia

• zamykanie oddziałów przenosi pacjentów i pieniądze do prywatnych placówek

—

• płacenie szpitalom połowy ryczałtu za zamykanie oddziałów
• wypychanie pacjentów do sektora prywatnego

—

• brak rejestru dawek i liczby badań obrazowych na pacjenta
• brak wyraźnych ścieżek diagnostyczno-terapeutycznych
• marżowość na badaniach obrazowych sięgająca 40 proc.
• +1 więcej

• degresywna stawka za ponadlimitowe badania obrazowe
• mapa świadczeń w regionach jako niewiążący kierunek dla szpitali
• rozszerzenie e-rejestracji o kolejne świadczenia

• niedoszacowane wyceny świadczeń, na których tracą szpitale powiatowe
• kontrakty NFZ nie pozwalają zejść z 81-procentowego udziału wynagrodzeń do 60 proc.
• kosztowne wymogi NFZ dotyczące obsady kadrowej

• limit udziału płac w budżecie szpitala tylko pod warunkiem uporządkowania wycen i wzrostu przychodów szpitali
• podniesienie wycen świadczeń niedoszacowanych

• system pozwala windować wynagrodzenia w nieskończoność
• dramatycznie rosnące zadłużenie szpitali

• instrumenty wspierania restrukturyzacji szpitali

—

• Centralna e-Rejestracja i e-Kolejka z przejrzystymi zasadami zapisów dla wszystkich pacjentów

• wysokość pensji lekarzy jako „cena spokoju” – politycy płacą, by uniknąć protestów
• różna organizacja szpitali rodzi nierówności w dostępie dla pacjentów

• lepsza organizacja w systemie

—

• wykorzystać dane NFZ o miejscach i godzinach pracy lekarzy oraz zeznania podatkowe zamiast nowych regulacji

• pacjenci na SOR Szpitala Południowego umierali niezaopiekowani

• analiza każdego przypadku śmierci na SOR

• brak 17–18 mld zł w budżecie NFZ mimo wzrostu nakładów
• składka zdrowotna nie wystarcza na budżet NFZ

• przegląd grup uprzywilejowanych w płaceniu składki zdrowotnej
• zbieranie danych o faktycznych zarobkach personelu z podmiotów leczniczych

• niedofinansowanie psychiatrii: ok. 4,5 proc. wydatków na zdrowie wobec 8,7 proc. w UE
• stygmatyzacja strukturalna psychiatrii przy podziale środków
• ryzyko powrotu do płacenia za punkty w centrach zdrowia psychicznego

• wdrożenie modelu centrów zdrowia psychicznego testowanego w pilotażu (stawka na mieszkańca, odpowiedzialność za populację)
• przeznaczanie 10 proc. środków na zdrowie na zdrowie psychiczne

—

• objęcie całej Polski psychiatrią środowiskową do 2029 r.

• brak modelowania skutków stawki maksymalnej 240 zł
• brak ewidencji czasu pracy lekarzy i danych o wynagrodzeniach po PESEL-u

—

• zatrudnianie lekarzy na umowach cywilnoprawnych doprowadziło do niemoralnie wysokich wynagrodzeń
• brak szczegółowego planu reformy

• plan reformy oparty na mapach potrzeb zdrowotnych

—

• indywidualny limit wynagrodzenia na kontrakcie
• limit odsetka budżetu szpitala na wynagrodzenia

• kominy płacowe przy procedurach wynagradzanych procentem od ceny

• dodatkowa analiza rekomendacji AOTMiT pod kątem kominów płacowych

• ministerstwo nie ma pełnej wiedzy o wysokości i rodzaju zarobków lekarzy

• zbieranie danych o zarobkach lekarzy przez administrację jako pierwszy etap systemowego uporządkowania wynagrodzeń

• podwyżki kontraktów NFZ po ustawowej podwyżce płac z 2022 r. ominęły szpital w Lesku
• stawki lekarzy dyktuje rynek bez konkurencji — lekarze mogą ustalać, jakie chcą
• dodatkowe pieniądze na lipcowe podwyżki nie wystarczą na nowe pensje

• reguła finansowania pozwalająca istnieć szpitalom w peryferyjnych miejscach, jak pierwszy ostry szpital po drodze z Bieszczad

• brak szkoleń dla lekarzy i nieuwzględnianie specyfiki pacjentów z niepełnosprawnościami
• na wizytach w ramach NFZ brakuje na to czasu, a kolejka do lekarza bywa nie do przejścia
• pomoc państwa uzależniona od dochodu nie widzi kosztów opieki nad osobą z niepełnosprawnością

• elastyczność systemu i współpraca z opiekunem, który zna pacjenta najlepiej

• zabranie niemal miliarda złotych z diagnostyki obrazowej (TK, rezonans)
• finansowe głodzenie publicznych szpitali i wypychanie pacjentów do sektora prywatnego
• niepłacenie za leczenie — placówki toną w długach
• +1 więcej

—

• wyczerpujące się limity na badania obrazowe, gastroskopie i kolonoskopie
• szpitale powiatowe tracą płynność, likwidują oddziały, odraczają operacje i wstrzymują przyjęcia
• porody na SOR-ach zagrażające matce i dziecku
• +1 więcej

—

• dziura w finansach zdrowia może do 2027 r. sięgnąć 158 mld zł — grozi zamykaniem poradni i oddziałów, dłuższymi kolejkami i niższymi płacami personelu

• likwidacja składki zdrowotnej i zastąpienie jej podatkiem zdrowotnym

• w niektórych szpitalach nawet 106 proc. budżetu idzie na wynagrodzenia

• zbieranie danych o wynagrodzeniach medyków „na PESEL”
• rzetelne dane o wynagrodzeniach jako podstawa rzetelnej wyceny procedur medycznych

• cięcia w systemie na ponad 10,3 mld zł — w praktyce powrót do limitów u specjalistów
• NFZ zalega szpitalom 4,8 mld zł za nadwykonania za 2025 r.
• cicha prywatyzacja przez głodzenie publicznych placówek; zobowiązania wymagalne SPZOZ-ów wzrosły o ponad 70 proc.
• +2 więcej

• walka ministra zdrowia z ministrem finansów o pieniądze dla pacjentów

• nierównowaga strukturalna NFZ od 2022 r., gdy bez pokrycia w finansach przyjęto ustawę o minimalnych wynagrodzeniach

• reorganizacja łóżek dopasowana do mapy w regionach, a nie chaotyczna
• NFZ płaci przez 2 lata 50 proc. wartości kontraktu, by pomóc w reorganizacji łóżek
• rozszerzanie e-rejestracji na kolejne specjalizacje
• +1 więcej

• reforma ochrony zdrowia przygotowywana bez udziału środowiska pracowników

• reforma przygotowywana razem ze środowiskiem pracowników i pracodawców

• ministra zdrowia od roku nie uczestniczy w obradach Trójstronnego Zespołu ds. Ochrony Zdrowia

—

• brak odwagi politycznej do reform ochrony zdrowia

• wspólna, ponadpartyjna praca nad reformami — dialog i współpraca zamiast politycznych igrzysk

• dezinformacja medyczna i przypisywanie działania leczniczego nieskutecznym preparatom i metodom

• ustawa stawiająca tamę reklamowaniu nieskutecznych usług i metod jako świadczeń zdrowotnych („lex szarlatan”)

• osoby cynicznie wykorzystujące pacjentów w celach biznesowych i siejące dezinformację medyczną

• przepisy chroniące pacjentów przed niebezpiecznymi praktykami pseudomedycznymi

• 16 proc. lekarzy pracuje więcej niż 78 godzin

• limit czasu pracy lekarza (312 godzin)
• zachęty do pracy w publicznym systemie, by lekarzy było w nim więcej

• braki kadrowe łatane nierealnym wymiarem pracy konkretnych lekarzy

• zmiany organizacyjne w placówkach i dobry model czasu pracy lekarzy w wymiarze systemowym

• zarobki sięgające prawie dwóch milionów złotych u lekarzy bez specjalizacji

• dostęp rządu do rzetelnej informacji o zarobkach w poszczególnych szpitalach
• rozwiązanie problemu wynagrodzeń lekarzy wspólnie z samorządem lekarskim

—

• zbieranie danych o wynagrodzeniach konkretnych medyków w powiązaniu z numerem PESEL, by ustalać koszty świadczeń

• lekarz jest „zderzakiem wadliwego systemu” — odpowiada przed pacjentem za kolejki do specjalistów, brak sprzętu i problemy organizacyjne wynikające z prawa
• absurdalna biurokracja i braki kadrowe

—

—

• stworzyć sieć ośrodków neurologicznych z referencyjnością, z jasno wytyczoną ścieżką diagnostyczno-terapeutyczną

• ograniczona refundacja leków wspomagających w hematologii utrudnia bezpieczne prowadzenie nowoczesnej terapii

• w priorytetach refundacyjnych uwzględniać terapie wspomagające jako integralny element leczenia, nie tylko leki przeciwnowotworowe