Katalog opinii

• Wzrost nakładów odbywa się kosztem składek, a sam nie kupi zaufania pracowników ochrony zdrowia.
• Nazywanie organizatorów protestu populistami zniechęca środowisko do rozmów.
• Większość świadczeń wykonuje się w szpitalach, na izbach przyjęć i SOR-ach, a ponad 50% środków funduszu idzie na lecznictwo szpitalne.

• Wrócić do zmiany organizacji systemu, głównie szpitalnictwa: konsolidować, przekształcać, tworzyć oddziały opiekuńcze i rehabilitacyjne pod starzejące się społe
• Rozmawiać nie tylko o pieniądzach.

• Bez wzrostu nakładów nie ma z czego podnieść współczynników w ustawie o minimalnych wynagrodzeniach.

• Najpierw ustawa o 7% PKB, która realnie zwiększa nakłady, a w kolejnym kroku podział tych nakładów przez podniesienie współczynników w ustawie o minimalnych wyn

• Obecny system składkowy zapewnia wpływy do NFZ na poziomie 3,89–3,99% PKB; wszystko powyżej musi pokryć budżet państwa, który może tego nie unieść.
• Spada liczba osób pracujących na umowie o pracę, choć bezrobocie jest niskie.
• Z powodu metodologii ustawy „6% PKB” skutki recesji 2020 r. ujawnią się najmocniej w 2022 r.
• +1 więcej

• Zmiany po stronie przychodowej systemu — analiza Public Policy wskazuje, że podwyższenie składki zdrowotnej o 0,25 pkt proc. dałoby NFZ 2,66 mld zł rocznie.

• Ustawa liczy procenty od PKB sprzed dwóch lat, podczas gdy w Komisji Obrony Narodowej PKB liczy się rok do roku i nie ma z tym problemu.
• Widełki zapisane w art. 1 są zbyt szerokie, a dojście do 7% zbyt rozciągnięte w czasie.
• Ustawa nie gwarantuje, czy dodatkowe środki pójdą na świadczenia, czy na inwestycje.
• +2 więcej

• Poprawka Koalicji Polskiej wpisująca 7% PKB już na 2022 r. i rozciągająca ten poziom na lata do 2026 r.
• Liczyć wskaźnik proporcjonalnie do aktualnego PKB, a nie do PKB sprzed dwóch lat.
• Przeprowadzić konsultacje, bo — jak mówi — czas na nie wciąż jest.

• Debata parlamentarna koncentruje się na założeniu, że wzrost nakładów rozwiąże wszystkie problemy ochrony zdrowia.
• Nakłady rosły znacznie z roku na rok — od około 25 mld zł na początku systemu ubezpieczeniowego do ponad 100 mld zł — a system nie działa lepiej.
• W pandemii, przy dużych dodatkowych środkach na świadczenia, sytuacja się właściwie pogorszyła.

• Obok pieniędzy zmienić podstawowe mechanizmy i motywacje, którymi kierują się zarządzający i pracownicy ochrony zdrowia.
• Nie wdrażać przewidywanej w Polskim Ładzie reformy szpitalnictwa.

• Wzrost procentowego udziału nakładów ma powstać głównie z doliczenia pomocowych środków unijnych, których nie można przeznaczyć na świadczenia, a tylko na inwes
• Odrzucenie wzrostu składki zdrowotnej oznacza, że Polska zostaje z jednym z najniższych poziomów składki w Europie (9% wobec 13,5% w Czechach).
• 7% PKB za sześć lat wciąż daleko od średniej europejskiej, a nie wiadomo, kto i jak miałby to zrobić.
• +1 więcej

• Podnieść składkę zdrowotną i skompensować to ekwiwalentnym obniżeniem podatków — tylko to systemowo gwarantuje wzrost nakładów na leczenie.

• Ustawa liczy procent PKB w stosunku do PKB sprzed dwóch lat — autorka nazywa to oszustwem i wskazuje, że przy wydatkach na wojsko rząd tak nie liczy.
• Dojście do 7% PKB dopiero w 2027 r. jest zbyt późne.
• Art. 4 nie wykonuje wyroku Trybunału Konstytucyjnego o pokrywaniu straty netto SPZOZ przez samorząd — według opinii Biura Analiz Sejmowych tylko odkłada obowiąz
• +1 więcej

• Poprawka przyspieszająca realizację ustawy do 2024 r.
• Poprawka korygująca sposób wyliczania PKB.
• Poprawka usuwająca z ustawy art. 4 o pokrywaniu straty szpitali przez samorządy.

• Sposób liczenia nakładów przyjęty przez resort podnosi wskaźnik, a nie pieniądze — nazywa to manipulowaniem wskaźnikami PKB.
• Do poziomu 4,86% PKB przewidzianego na 2019 r. brakuje 10 mld zł.
• Polska ma jeden z najniższych poziomów finansowania ochrony zdrowia w Europie.

• Liczyć nakłady od wskaźnika PKB na rok bieżący, publikowanego przez Ministerstwo Finansów.

• Ustawa o modernizacji sił zbrojnych liczy PKB z projektu budżetu na ten sam rok, na który planowane są wydatki, a ustawa 6% PKB — nie.
• Zapis o metodologii liczenia PKB w ustawie różni się od tego z porozumienia, które Łukasz Szumowski zawarł z rezydentami.
• W czasie prac nad ustawą wykreślono zapis o możliwości korygowania PKB na zdrowie, choć w porozumieniu on był.

• Przyjąć dla zdrowia analogiczny sposób ustalania PKB jak dla wydatków na modernizację wojska: z projektu budżetu na dany rok.

• Bez protestu rezydentów plan dojścia do 6% PKB pozostałby obietnicą bez pokrycia.
• Nikt nie policzył, jak 6% PKB (albo postulowane przez rezydentów 6,8%) odnosi się do rzeczywistych kosztów publicznej ochrony zdrowia.
• W Polsce nie ma ani precyzyjnego określenia, co gwarantuje ubezpieczenie, ani współpłacenia — obowiązuje zasada, że wszystko należy się za darmo.
• +1 więcej

• Policzyć realny koszt zapewnienia wszystkich świadczeń gwarantowanych bez irracjonalnie długich kolejek i dopiero na tej podstawie ustalać próg nakładów.
• Zlecić taką ekspertyzę przez samorząd lekarski, bo od partii politycznych nie należy jej oczekiwać.

• Ustawa ustala ścieżkę finansowania, ale nie towarzyszy jej strategia funkcjonowania ochrony zdrowia.
• Zapis, że minister co roku decyduje, na co pójdzie wzrost środków, odbiera systemowi stabilność i przejrzystość.

• Przedstawić strategię działania resortu obok ścieżki finansowania, żeby wiadomo było z góry, na co idą kolejne transze.

• Ustawa powstała dopiero po prawie miesięcznym strajku głodowym rezydentów, a nie z własnej determinacji rządu.
• Docelowy termin jest zbyt odległy — nawet z poprawkami ustawa nie spełnia oczekiwań środowiska.
• Rezydenci masowo wypowiadają klauzulę opt-out, za nimi idą specjaliści, co zagraża obsadzie dyżurów.

• Poprawka PSL skracająca ścieżkę dojścia do 6% PKB o jeden rok — jako test dobrej woli rządu do dialogu.
• Poparcie ustawy mimo zastrzeżeń, „bo jest”.

• Publiczne wydatki na zdrowie w Polsce oscylują wokół 4,6–4,8% PKB, gdy średnia OECD to 6,7% PKB.
• Zapisany w ustawie wzrost jest zbyt niski, by zniwelować skalę niedoinwestowania; pokazuje, że zdrowie nie awansowało do priorytetów rządu.
• Systemem zarządza się bez publicznych i mierzalnych wskaźników, a rosnący udział kosztów przenosi się na portfel pacjenta.

• Poprawka o szybszym wzroście nakładów z docelowym poziomem 6,8%.
• Poprawka o finansowaniu systemu pacjentocentrycznego.
• Poprawka tworząca zespół w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów i poddająca realizację polityki zdrowotnej funkcji kontrolnej Sejmu.

• Dojście do 6% PKB w 2025 r. nie pozwoli dogonić Europy, bo kraje UE już przeznaczają średnio 7% PKB i w tym czasie podniosą nakłady ponownie.
• Ministerstwo odrzuciło poprawki wszystkich klubów opozycyjnych zgłoszone na posiedzeniu Komisji Zdrowia.
• Protest medyków trwa, a skutki ujawnią się na początku roku, gdy lekarze zaczną pracować zgodnie z normami czasu pracy.

• Nowoczesna uzależnia poparcie ustawy od wprowadzenia poprawek zwiększających tempo wzrostu nakładów.

• Ścieżka dojścia do 6% PKB kończy się w 2025 r., czyli daleko poza kadencją rządu, który ją zapisuje.
• Komunikaty rządu o poziomie nakładów są wzajemnie sprzeczne: KPRM podaje 4,67% PKB na 2018 r., a MZ 4,73% PKB na rok 2017.
• W budżecie na 2018 r. dział 8.5.1 Zdrowie ma 7291 mln zł, a w 2017 r. 7405 mln zł — czyli mniej o 114 mln zł.

• Cztery poprawki PO: dojście do 6% PKB w ciągu czterech lat, 26,7 mld zł w cztery lata i 6,7 mld zł już w 2018 r.

—

• NFZ deklaruje gotowość organizacyjną i finansową do przejęcia nowych zadań (w tym ratownictwa medycznego), bo w praktyce już dziś prowadzi konkursy, rozliczenia

• Ratownictwo medyczne jest od 2006 r. (po tragedii w Chorzowie) finansowane m.in. dotacją z budżetu państwa (1,3 mld zł) jako służba państwowa — projekt ustawy p
• Tryb procedowania ustawy (bez konsultacji z partnerami społecznymi) budzi sprzeciw związków zawodowych, niezależnie od poparcia dla samego rządu

• Utrzymanie dotychczasowych zasad finansowania ratownictwa medycznego (dotacja budżetowa) zamiast przenoszenia go do budżetu NFZ

• Ustawa formalnie zatytułowana jako dotycząca zawodu lekarza w praktyce zabiera systemowi ochrony zdrowia ok. 13 mld zł, zamiast je tylko przenosić między budżet

—

—

• Przeniesienie finansowania zespołów ratownictwa medycznego z budżetu państwa do NFZ jako zmiana techniczna, by NFZ finansował świadczenia, a budżet państwa — wy

—

• Optymalizacja wydatków na ochronę zdrowia przez przeniesienie finansowania części świadczeń (w tym ratownictwa medycznego) z budżetu państwa do NFZ

—

• Ujednolicenie finansowania świadczeń (w tym ratownictwa medycznego) w NFZ, tak by Fundusz zarządzał kompleksowo wydatkami zamiast dzielić je między budżet państ

• Przeniesienie finansowania m.in. ratownictwa medycznego z budżetu państwa do NFZ trwale zmniejszy przestrzeń finansową Funduszu na wzrost dostępności świadczeń
• Najbardziej kontrowersyjny element zmian to możliwość transferowania pieniędzy ze składki zdrowotnej (NFZ) do funduszu covidowego, czyli poza budżet państwa

—

• Przeniesienie finansowania ratownictwa medycznego, świadczeń wysokospecjalistycznych oraz leków 75+ i dla kobiet w ciąży z budżetu państwa do budżetu NFZ bez do

—

• Ustawa o finansowaniu in vitro nie przewiduje żadnego wsparcia dla par, które ze względów etycznych nie chcą korzystać z metody in vitro w staraniach o dziecko

—

• Projekt ustawy o finansowaniu in vitro odchodzi od obowiązku konsultowania programu z Agencją Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji oraz Radą Przejrzystośc

• Kontynuacja i wsparcie sieci 20 specjalistycznych ośrodków leczenia niepłodności metodami naturalnymi (naprotechnologia) obok procedury in vitro

• Rząd PiS zlikwidował w 2016 r. finansowanie in vitro z budżetu państwa ze względów światopoglądowych, mimo że oficjalnym powodem miał być brak pieniędzy
• Rząd PiS nie rozliczył się z wyników zastępczego programu naprotechnologii

• Obywatelski projekt ustawy (500 tys. podpisów) przywracający finansowanie procedury in vitro z budżetu państwa, min. 500 mln zł rocznie

• Brak finansowego ograniczenia dla pacjenta może skłaniać do wykupywania darmowych leków "na zapas" (np. z rocznych recept), co grozi fizycznym brakiem leków w a

—

—

• Rozszerzenie darmowych leków o ok. 12 mln nowych osób (dzieci, młodzież i seniorzy od 65. roku życia), z poszerzeniem także samego zakresu leków na liście

• W maju 2023 r. nieznana była jeszcze ostateczna lista darmowych leków dla grup 65+ i do 18. roku życia, więc branża producentów leków nie może ocenić wpływu pro

—

• Pacjenci z rzadkimi chorobami (w tym dzieci) czekają na darmowy dostęp do leków, których dziś nie stać ich rodzin — muszą liczyć na zbiórki publiczne

—

• Darmowe leki dla już refundowanych preparatów nie rozwiązują realnego problemu pacjentów, którym jest wysoki koszt leków drogich, nierefundowanych

—

• Bez zmiany źródła finansowania rozszerzenie programu bezpłatnych leków na dzieci i seniorów 65+ (z 3 do 12 mln beneficjentów) odbędzie się kosztem innych świadc
• Rzetelne oszacowanie kosztu programu nie jest możliwe, bo w maju 2023 r. nie była jeszcze znana ostateczna lista leków objętych wykazem

—

• Rozszerzony program darmowych leków dla dzieci i seniorów 65+ jest finansowany z budżetu NFZ bez dodatkowych środków, co zmniejsza liczbę możliwych do wykonania

• Poprawka Komisji Zdrowia Senatu, by program finansować z budżetu państwa, a nie z budżetu NFZ

• Rozszerzenie darmowych leków o dzieci i seniorów 65+ nie zmienia ogólnego, wysokiego poziomu współpłacenia pacjentów za leki w Polsce (wg posłanki: Polacy płacą

• Wprowadzenie maksymalnej dopłaty pacjenta do recepty w wysokości 5 zł, niezależnie od programu darmowych leków dla dzieci i seniorów (poprawka odrzucona przez w

• Hasło wyborcze "bezpłatne leki dla seniorów 75+" po doprecyzowaniu w ustawie okazuje się dotyczyć: nie wszystkich seniorów, nie wszystkich chorób, nie wszystkic
• Reformę skracania kolejek zaczyna się od tego, że 75-latek musi najpierw pójść do specjalisty (dermatolog, diabetolog, kardiolog), a potem wrócić do lekarza POZ

• Weryfikacja pomysłu, by tylko lekarz rodzinny i pielęgniarka POZ mogli wypisywać leki 75+ — rozszerzenie o geriatrów, nocną pomoc lekarską i innych specjalistów

• Seniorzy w kampanii wyborczej zrozumieli zapowiedź PiS jako obietnicę bezpłatnych leków dla wszystkich po 75. roku życia, a projekt ustawy ogranicza to do wybra

• PSL miało w swoim programie podobny punkt, ale zakładający "autentycznie darmowe leki dla seniorów", a nie ograniczony wykaz

• Kampania wyborcza PiS mówiła o "bezpłatnych lekach dla seniorów", a projekt ustawy obejmuje tylko wybrane leki z wykazu, nie wszystkie leki refundowane dla tej

—

—

• Kryteria doboru leków na wykaz S mają być jawne: zaspokojenie potrzeb zdrowotnych osób 75+ (choroby przypisane starości), dostępność i bezpieczeństwo stosowania
• Uprawnienia do wypisywania recept 75+ mają zostać rozszerzone na geriatrów, gdy będzie gotowy system informatyczny do monitorowania recept

• Projekt zabrania lekarzom geriatrom wypisywania bezpłatnych recept 75+ — prawo to mają mieć wyłącznie lekarze POZ
• Pacjent, który zachoruje wieczorem i dostanie receptę od lekarza nocnej opieki, będzie musiał następnego dnia iść dodatkowo do lekarza rodzinnego, żeby dostać t

—

• Na liście 75+ brakuje leków, o których wpisanie apelowały Polskie Towarzystwo Diabetologiczne i konsultant krajowy: pochodnych sulfonylomocznika (gliklazyd MR,

• Uzupełnienie wykazu 75+ o brakujące leki przeciwcukrzycowe przy kolejnych aktualizacjach listy

• Brak precyzyjnej informacji dla pacjentów, kto i w jakim przypadku dostanie receptę na bezpłatne leki 75+ — Porozumienie Zielonogórskie ponownie zaapelowało do

• Przygotowanie przez Ministerstwo Zdrowia jasnej informacji dla pacjentów precyzującej zasady wypisywania leków bezpłatnych w programie 75+

• Część lekarzy pracujących w POZ (bez specjalizacji lub innych specjalizacji, zatrudnieni jako wsparcie świadczeniodawcy) nie ma uprawnień do wystawiania recept

—

• Niejasny podział odpowiedzialności między lekarzem specjalistą a lekarzem POZ: to specjalista decyduje o zmianie leku pacjenta na objęty wykazem 75+, ale recept

—

• Brak jawnego klucza doboru leków na wykaz bezpłatnych leków 75+ — nie wiadomo, dlaczego jedne leki i choroby wieku starszego trafiły na listę, a inne nie
• Recepty na leki 75+ może wystawić tylko lekarz POZ, co zmusi pacjentów leczonych u specjalistów do dodatkowej wizyty rodzinnej i wydłuży kolejki
• Na liście brakuje m.in. tanich, krótkodziałających leków na astmę, leków na przerost prostaty, tanich insulin i doustnych leków przeciwcukrzycowych — znalazły s

—

• udzielanie świadczeń z zakresu chorób wewnętrznych bez odpowiedniego zaplecza diagnostycznego i kadrowego stwarza zagrożenie dla pacjentów i ryzyko dla samych l
• pacjenci mogą wykorzystywać PCZ do omijania kolejek do lekarza rodzinnego zamiast korzystać z POZ
• PCZ będą dodatkowym obciążeniem finansowym w zakresie chorób wewnętrznych

• zamiast tworzyć PCZ, doposażyć placówki POZ w powiatach oddalonych ponad 30 km od szpitala: wydolny i szybki transport medyczny, podstawowa diagnostyka (analiza

• bez dodatkowych zasobów finansowych i organizacyjnych PCZ będą konkurować o tych samych lekarzy i pielęgniarki, których już brakuje w istniejących strukturach s

• działania pilotażowe zamiast od razu tworzenia sztywnych, trudnych do spełnienia wymogów stałej obsady specjalistycznej w PCZ

• katalog świadczeń gwarantowanych dla PCZ jest zbyt szeroki — konsultant proponuje usunięcie aż 34 pozycji, głównie badań obrazowych, jako przekraczających możli
• wymóg jednoczesnego zabezpieczenia pediatry i chirurga dziecięcego w PCZ grozi odpływem kadr ze szpitalnych oddziałów specjalistycznych

• ograniczenie zakresu świadczeń PCZ, tak by nie obejmował świadczeń specjalistycznych, na które placówka nie ma odpowiedniej kadry
• wymóg zabezpieczenia pediatry tylko w tych PCZ, w których nie ma zakontraktowanej nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej

• proponowany przez ministerstwo model powiatowego centrum zdrowia jest strukturalnie ubogi, oparty na zasadzie dobrowolności zamiast realnej reformy
• brak koordynacji zarządzania na poziomie wojewódzkim pogłębia degradację medycyny powiatowej

• obligatoryjne przekształcanie szpitali powiatowych, które nie spełnią kryteriów włączenia do sieci szpitali, w zintegrowane, wielofunkcyjne powiatowe centra zdr
• przejęcie nadzoru nad regionalną siecią szpitali przez szczebel wojewódzki, oparte na wojewódzkich mapach potrzeb zdrowotnych i Wojewódzkim Planie Transformacji

—

• nadzwyczajne złagodzenie kary (zamiast pełnego zniesienia odpowiedzialności karnej) jako 'gest na rzecz środowiska lekarskiego' w zamian za zgłoszenie zdarzenia
• ochrona zgłaszającego niebędącego winowajcą na zasadach analogicznych do ochrony sygnalistów w UE

—

• płacenie szpitalom za jakość, powiązane z kontraktem z NFZ
• uwzględnienie głosu pacjentów w ocenie procesu leczenia i zarządzaniu placówkami