Katalog opinii

• Ustawa o KSK nakłada na ośrodki obowiązek posiadania kardiologicznej izby przyjęć lub SOR, co może wymagać kosztownych inwestycji, których zrealizowanie w okres

• Wprowadzenie wymogów ustawy o KSK na poziomie wykonawczym wymaga dalszego dialogu ze stroną społeczną, żeby jak najlepiej wykorzystać potencjał systemu zabezpie

• Kryteria kwalifikacji w ustawie o KSK uniemożliwiają zakwalifikowanie do III poziomu sieci szpitala w Nowej Soli, mimo że jego oddział kardiochirurgii działa od

• Zgłosił poprawkę do ustawy o KSK, która umożliwiłaby zakwalifikowanie do III poziomu sieci ośrodków takich jak szpital w Nowej Soli mimo odrębnej struktury orga

• Przeniesienie finansowania KSK do budżetu państwa mogłoby uruchomić podobne żądania wobec innych sieci, np. Krajowej Sieci Onkologicznej

• Finansowanie KSK powinno pozostać w NFZ, bo to Fundusz płaci już za wszystkie świadczenia kardiologiczne i za jakość (dodatek do ryczałtu przy akredytacji)

• Koszt finansowania ustawy o KSK to ok. 500 mln zł rocznie, a obecny stan finansów NFZ budzi wątpliwości co do stabilności tego finansowania

• KSK powinna być finansowana z budżetu państwa, a nie z NFZ, żeby finansowanie było stabilne

• Ministerstwo Funduszy i Polityki Regionalnej zgłosiło wątpliwości, czy warunki i terminy KSK wypełnią kamień milowy KPO
• Ministerstwo Cyfryzacji zwróciło uwagę na katalog podmiotów mających dostęp do danych osobowych i jednostkowych danych medycznych w projekcie ustawy
• Ministerstwo Finansów zażądało uzupełnienia informacji, gdzie w budżecie państwa zabezpieczono środki na KSK

• Szybkie uchwalenie ustawy o KSK jeszcze w 2024 r. pozwoliłoby zacząć kwalifikację podmiotów do sieci na początku 2025 r. i uruchomić środki z KPO na doposażenie

• Pilotaż KSK obejmie na razie tylko 17 tys. mieszkańców woj. mazowieckiego, a w 2020 r. liczba zgonów sercowo-naczyniowych wzrosła o 17 proc.
• Ramy czasowe pilotażu są bardzo ambitne, a wciąż jest sporo pracy nad określeniem kompetencji ośrodków na poszczególnych poziomach

• Od początku 2022 r. do pilotażu KSK powinny dołączyć kolejne 4-5 województw, a nie tylko jedno

• Program KOS-Zawał daje znakomite rezultaty, ale obejmuje tylko 11 proc. chorych po zawale
• Choroba wieńcowa nie została ujęta w KSK jako osobna jednostka, choć towarzyszy czterem schorzeniom już objętym siecią

• W przyszłości warto wprowadzić do KSK świadczenia dla pacjentów ze stabilną chorobą wieńcową, w tym znieść limity na zabiegi rewaskularyzacyjne w tej grupie

—

• Ministerstwo Zdrowia planuje z czasem rozszerzać pilotaż KSK o kolejne regiony kraju oraz o kolejne grupy rozpoznań, w pierwszej kolejności o zatorowość płucną

• Ambulatoryjna opieka specjalistyczna (AOS) już dziś jest bezlimitowa, a mimo to nadal są kolejki do specjalistów – zniesienie limitów w KSK może nie rozwiązać p

—

• Program KSK od początku nie obejmuje choroby wieńcowej – 'głównego killera' wśród chorób sercowo-naczyniowych

• Choroba wieńcowa powinna być piątym, samodzielnym obszarem KSK już od startu pilotażu

• Od początku prac nad KSK środowisko kardiologiczne dyskutowało, czy pilotaż nie powinien od razu objąć więcej niż jedno województwo
• Nie jest jasne, dlaczego w pierwszym etapie pilotaż KSK ograniczono tylko do czterech grup schorzeń

• W zaburzeniach rytmu serca (w tym migotaniu przedsionków) KSK ma maksymalnie skrócić drogę pacjenta, zwłaszcza nowo rozpoznanego, do zaawansowanego leczenia zab

• Wybrane metody wprowadzenia pakietu onkologicznego w życie mogą zaszkodzić pacjentom i utrudnić pracę tysięcy lekarzy

• NRL, Polska Unia Onkologii, PTO, PTOK i Kolegium Lekarzy Rodzinnych wspólnie apelują do premier Ewy Kopacz o zmianę charakteru pakietu onkologicznego na program

• Ustawa daje lekarzowi POZ tylko 13 dodatkowych badań diagnostycznych, a wymaga postawienia podejrzenia nowotworu, choć pewność złośliwości guza może dać dopiero
• Wskaźnik wykrywalności nowotworów narzucony lekarzom POZ może działać odwrotnie do zamierzeń: lekarze będą zwlekać z wysłaniem pacjenta do specjalisty, czekając
• Nie ma jeszcze koordynatorów leczenia onkologicznego – nie wiadomo, skąd ich wziąć ani jakie będą mieli uprawnienia
• +1 więcej

• Środowisko od lat postulowało szybką ścieżkę diagnostyczną skracającą czas do rozpoznania i terapii do 8-9 tygodni, zgodnie ze standardami europejskimi

• Pacjenci już teraz domagają się w gabinetach POZ założenia im zielonej karty, nie wiedząc, że to dopiero projekt, który może wejść w życie od 2015 r.

• Osoby zgłaszające się z obawą o nowotwór, zanim pakiet wejdzie w życie, powinny być objęte przede wszystkim profilaktyką

• Projekt pakietu antykolejkowego i onkologicznego nie precyzuje, skąd minister sfinansuje przyspieszony tryb diagnostyczno-terapeutyczny
• Lekarz POZ wydający zieloną kartę ma podlegać weryfikacji i karze, jeśli diagnoza się nie potwierdzi, co może skłaniać do niewypełniania karty i przeoczenia now
• Pakiet to ponownie tylko medycyna naprawcza – wciąż brakuje obowiązkowej profilaktyki onkologicznej

—

• Koordynatorem opieki onkologicznej mógłby zostać dowolny pracownik (np. pielęgniarka lub specjalista zdrowia publicznego), a nie lekarz rodzinny znający pacjent

• Koordynatorem opieki onkologicznej powinien być lekarz rodzinny, znający pacjenta i czuwający nad całym procesem terapeutycznym, a specjaliści powinni pełnić ro

• Wzrost nakładów na onkologię (z 1,1 mld zł do 4,5 mld zł od 2004 r.) nie przełożył się na wzrost skuteczności leczenia
• Placówki onkologiczne w poprzednim roku nie wydały wszystkich zakontraktowanych pieniędzy na chemioterapię i programy lekowe

—

• W szpitalach i na oddziałach onkologicznych nie przyjmuje się chorych mimo pustych łóżek i gotowego personelu, bo wyczerpano administracyjny limit świadczeń
• Świadczenia onkologiczne nie są traktowane jak procedury ratujące życie, choć zwłoka w diagnostyce i leczeniu raka realnie zagraża życiu

• OZZL żąda natychmiastowego zniesienia limitowania świadczeń w diagnostyce i leczeniu chorób nowotworowych

• projekt rozporządzenia o opiece koordynowanej w POZ, oddany do konsultacji społecznych, jest niedopracowany w szczegółach: harmonogram pracy specjalistów jest w
• wycena pracy koordynatora jest rażąco niska, co przy ówczesnej inflacji utrudnia zatrudnienie wykwalifikowanej osoby
• brak wytycznych co do prowadzenia dokumentacji medycznej w ramach opieki koordynowanej
• +1 więcej

• procedura zgłaszania się świadczeniodawców do opieki koordynowanej powinna ograniczać się do wyrażenia woli o gotowości realizacji świadczeń, a nie rozbudowanyc
• NFZ powinien ustanowić w każdym oddziale wojewódzkim komórkę wspierającą placówki we wdrożeniu opieki koordynowanej, m.in. przygotowującą listę specjalistów got
• przeprowadzenie szeroko zakrojonej kampanii edukacyjnej dla lekarzy i pacjentów

• kwota, którą oferuje NFZ na koordynatora, nie wystarcza na pokrycie realnych kosztów zatrudnienia (w Łomżyńskim Centrum Medycznym zatrudniono sześć osób na tym

• koordynator powinien przejmować część zadań pielęgniarek (droższych w utrzymaniu): zarządzanie ruchem pacjentów, edukację zdrowotną, ograniczanie zbędnych wizyt
• stabilni przewlekle chorzy pacjenci AOS (np. z nadciśnieniem czy cukrzycą) powinni być prowadzeni przez lekarzy rodzinnych, trafiając do specjalisty tylko w tru

• starzenie się społeczeństwa i związana z tym wielochorobowość pacjentów wymaga wprowadzenia opieki koordynowanej do POZ

• wykorzystanie doświadczeń pilotażu POZ Plus jako standardów przekładanych na rozwiązania inkorporowane do systemu i aktów regulacyjnych
• model, w którym lekarz POZ bierze odpowiedzialność za cały proces opieki, ze współpracującym zespołem specjalistów, zmieniając charakter POZ z reaktywnego na pr

• w pilotażu POZ Plus (2018-2021, 47 placówek) satysfakcja pacjentów z poziomu integracji i koordynacji opieki obniżyła się wraz z końcem pilotażu, mimo że deklar
• koszty opieki nad pacjentami objętymi zarządzaniem chorobą w pilotażu wzrosły o ponad 50% (o 81 zł miesięcznie na pacjenta), z czego ponad 50 zł to koszt bezpoś
• rozwój organizacyjny placówek POZ i ich narzędzi IT jest bardzo zróżnicowany, co ogranicza analityczne wykorzystanie posiadanych danych
• +1 więcej

—

• jak każde nowe przedsięwzięcie, KOS-zawał budzi emocje i bywa krytykowany, bo niektóre kwestie w programie wymagają poprawy
• pozostaje otwarte pytanie, kto powinien przeprowadzać bieżący audyt i ocenę realizacji programu - NFZ, AOTMiT czy Ministerstwo Zdrowia
• monitorowanie i weryfikacja realizacji programu będą wymagały dodatkowych nakładów finansowych, kadr i decyzji organizacyjnych

• KOS-zawał musi podlegać bieżącemu monitorowaniu oraz procesom audytu, żeby móc identyfikować elementy wymagające korekty i je wprowadzać - nie po to, by kogoś k

• ośrodków rehabilitacji kardiologicznej i kardiochirurgicznej jest za mało, co budzi obawy o przyszłość zapowiadanego programu Kompleksowej Opieki Specjalistyczn
• obecnie pacjent po skutecznym leczeniu inwazyjnym zawału opuszcza szpital po kilku-kilkunastu dniach i wpada w system oczekiwania i kolejek, zamiast dostać wcze

• wczesna rehabilitacja kardiologiczna musi być podejmowana przez wyspecjalizowane ośrodki, które wiedzą, jak ją właściwie przeprowadzić, aby choremu nie zaszkodz

• pomimo dobrych osiągnięć polskiej kardiologii zabiegowej, wciąż co dziesiąty pacjent umiera w ciągu 12 miesięcy od zawału
• dostępność do rehabilitacji kardiologicznej jest tragiczna: czas oczekiwania od wypisu ze szpitala do przyjęcia na rehabilitację wynosi średnio 52 dni, mediana

—

• niewystarczająca profilaktyka, utrudniony dostęp do kardiologa i rehabilitacji kardiologicznej oraz zbyt mała liczba niektórych zabiegów kardiologicznych to głó
• w Polsce jedynie 23% pacjentów po zawale serca bierze udział w rehabilitacji kardiologicznej, a okres oczekiwania na jej rozpoczęcie wynosi średnio 52 dni
• w Polsce brakuje nowoczesnego systemu organizacji opieki nad pacjentami po zawale serca

• wdrożenie systemu opieki kardiologicznej proponowanego przez Polskie Towarzystwo Kardiologiczne i AOTMiT

• program "Profilaktyka 40 PLUS", zainaugurowany 1 lipca 2021 r., nie zawiera pogłębionej diagnostyki onkologicznej i kardiologicznej: brakuje prześwietlenia płuc

• rozszerzenie programu "Profilaktyka 40 PLUS" o pogłębioną diagnostykę onkologiczną i kardiologiczną

• w pakiecie badań programu "Profilaktyka 40 PLUS" (rozporządzenie podpisane 14 czerwca 2021 r.) zabrakło cytologii, USG piersi i mammografii, mimo że przeszedł o
• w Polsce aż 40% nowo diagnozowanych przypadków raka szyjki macicy jest bardzo zaawansowanych, a tylko 27% Polek poddaje się badaniom cytologicznym

• uwzględnienie w programie "Profilaktyka 40 PLUS" cytologii, USG piersi i mammografii

• wymóg poddawania się kontroli jakości "przez podmiot, któremu minister zlecił prowadzenie kontroli" jest niejasny i sugeruje jeden podmiot kontrolujący, co może
• wymagania wobec diagnostów laboratoryjnych w pracowni cytologicznej (3-letnie udokumentowane doświadczenie zamiast specjalizacji) są niedostatecznie precyzyjne

• badanie cytologii na podłożu płynnym (LBC) powinno być wykonywane niezależnie od wyniku badania HPV HR, a nie tylko po wyniku dodatnim - bo ujemny wynik HPV HR
• uzupełnienie personelu etapu podstawowego o diagnostę laboratoryjnego, który nabył umiejętności pobierania rozmazów cytologicznych w ramach doskonalenia zawodow
• doprecyzowanie wymagań wobec diagnostów w pracowni molekularnej (specjalizacja z diagnostyki laboratoryjnej, genetyki medycznej lub mikrobiologii medycznej)

• górna granica wieku kwalifikującego do badania (64 lata) jest, zdaniem konsultowanych organizacji pacjenckich, zbyt niska, biorąc pod uwagę wydłużenie życia i a

• rozważenie poszerzenia kryterium wieku kwalifikującego do badań (zarówno poniżej 25, jak i powyżej 64 roku życia)

—

• wprowadzenie do wykazu świadczeń finansowanych publicznie molekularnego testu na wysokoonkogenne typy HPV z genotypowaniem ograniczonym minimalnie do typów 16 i
• stosowanie wyłącznie zwalidowanych podłoży płynnych i testów HPV z aktualizowanej listy zweryfikowanych testów
• doprecyzowanie w rozporządzeniu możliwości zastosowania u osób zakażonych HIV wyłącznie testów molekularnych (NAT) wykrywających DNA HPV

• system ochrony zdrowia nie traktuje profilaktyki jako świadczeń medycznych, co jest podstawowym, wieloletnim błędem systemowym prowadzącym do późnej diagnostyki
• polski system ochrony zdrowia powstał 60 lat temu na zasadach równości dostępu, gdy nie było wiedzy o HPV czy HIV, i wymaga przebudowy wokół profilaktyki

• pewne badania, jak np. cytologiczne dla kobiet, powinny być obowiązkowe
• naczelnym hasłem przebudowy systemu ochrony zdrowia powinna być profilaktyka, budowana na poziomie systemowym, a nie tylko indywidualnej odpowiedzialności

• wprowadzenie testów HPV DNA jako powszechnego standardu diagnostycznego, zapowiedziane przez MZ na posiedzeniu Komisji Zdrowia 25.07.2024 r. na styczeń 2025 r.,

• jak najszybsze udostępnienie polskim pacjentkom testu HPV DNA jako standardu diagnostycznego, ponieważ wykazał w pilotażu NIO ok. 50% wyższą czułość w wykrywani
• przeprowadzenie kampanii edukacyjnej dla pacjentek o zmianie standardu diagnostycznego

—

• kluczową rolę w przekonywaniu Polaków do udziału w programie "Moje zdrowie" mogą odegrać mass media

• ankieta kierująca na test anty-HCV jest źle skonstruowana - ostatnie pytanie o naruszenie ciągłości tkanek jest tak sformułowane, że każdy pacjent w wieku 40+ p
• po wstępnym boomie zainteresowania (zgłaszają się głównie osoby, które i tak korzystają z profilaktyki) największym wyzwaniem będzie utrzymanie tempa badań i do

• rozwinięcie narzędzi informatycznych, które pozwolą monitorować, którzy pacjenci wykonali już badania w programie, i planować kolejne cykle badań (co 3 lub 5 la
• udostępnienie takiego narzędzia IT (już opracowanego przez jedną z firm) wszystkim zainteresowanym placówkom POZ

• na każdym kolejnym etapie ścieżki po ankiecie w kierunku HCV (skierowanie na anty-HCV, wykonanie badania, odbiór wyniku, skierowanie na HCV RNA, wizyta u specja

• wprowadzenie tzw. reflex testing - automatycznego wykonania badania HCV RNA od razu po dodatnim wyniku przeciwciał anty-HCV, żeby ograniczyć liczbę etapów, na k
• zastąpienie badania GGTP fosfatazą zasadową u kobiet powyżej 40. roku życia

• nawet jeśli pacjenci otrzymują skierowanie do poradni zakaźnej lub hepatologicznej po dodatnim wyniku anty-HCV, część z nich nie trafia dalej do systemu

—

• program "Moje Zdrowie" kierowany też do osób 20-45 lat prawdopodobnie nie przyciągnie młodych, zdrowych dorosłych, bo ci rzadko odwiedzają lekarzy i rzadko podd
• włączenie do programu diagnostyki hipercholesterolemii rodzinnej u dzieci jest zbędne, bo dzieci mają już własne bilanse zdrowia
• cały ciężar profilaktyki spoczywa na lekarzach rodzinnych, którzy są przeciążeni, zwłaszcza w sezonach infekcyjnych

• badania przesiewowe dla młodych dorosłych powinny być organizowane tam, gdzie ci ludzie bywają (uczelnie, koncerty), a nie czekać, aż przyjdą do przychodni
• programy profilaktyczne powinny być kierowane do konkretnych grup ryzyka (jak kolonoskopia w raku jelita grubego czy mammografia u starszych kobiet), a nie do c

• obowiązek przekazywania do NFZ danych o masie ciała, wzroście i paleniu tytoniu (zbieranych m.in. przy poradzie profilaktycznej ChUK i Profilaktyce 40+) jest od
• dane antropometryczne i o używkach są danymi wrażliwymi, a ich przekazywanie płatnikowi nie ma związku z wysokością stawki kapitacyjnej

• zniesienie obowiązku raportowania do NFZ danych antropometrycznych i o używkach jako warunku rozliczenia świadczenia POZ

• Jednolity limit 240 zł za godzinę nie rozróżnia unikalnych operacji od spokojnego dyżuru w małym szpitalu.
• Limit nie obejmie sektora prywatnego, więc najlepsi specjaliści mogą tam przejść.
• Sama stawka godzinowa niewiele mówi bez informacji o liczbie przepracowanych godzin, a etat i kontrakt mają inne obciążenia podatkowe i składkowe.
• +2 więcej

• Najpierw ustalić, jakiej sieci szpitali potrzebujemy, i oprzeć plan na mapie potrzeb zdrowotnych — dopiero na tym fundamencie budować system wynagradzania.

• Mechanizm corocznych podwyżek z ustawy o najniższym wynagrodzeniu każe szpitalom powiatowym płacić stawki wyższe niż na lokalnych rynkach pracy.
• Bez zmiany przepisów ustawa będzie co roku generowała problemy finansowe szpitali.
• W systemie nie ma górnych widełek wynagrodzeń.

• Zmienić zasady kształtowania wynagrodzeń w ochronie zdrowia.
• Objąć limitami wynagrodzeń placówki publiczne oraz prywatne — w zakresie, w jakim realizują kontrakt z NFZ.

• Przeliczniki są za niskie, żeby pracownicy chcieli pracować w ochronie zdrowia.

• Podnieść przeliczniki znacznie powyżej propozycji resortu.

• Współczynniki pracy w nowelizacji są nierozsądne, a ich przyjęcie pogorszy, a nie poprawi system ochrony zdrowia.

—

• Zaproponowane wskaźniki mają podzielić środowisko medyczne i nie są dla niego zadowalające.
• Bez nakładów finansowych nie da się zatrzymać kadr medycznych w Polsce.

—

—

• Utrzymać konstrukcję ustawy jako regulację najniższego wynagrodzenia zasadniczego i liczyć na pochodne (dodatek stażowy do 20 %, wyższy wskaźnik za noce), a dal

• Rządowa propozycja współczynników jest „łataniną", z której nic dobrego nie wyniknie.

• Wyjąć ochronę zdrowia ze sporu partyjnego i prowadzić ją ponad podziałami.

• Poziom płac, jakiego oczekują lekarze (kilkanaście tysięcy złotych), przekracza możliwości budżetowe państwa.

• Utrzymać własny, „bardziej umiarkowany" projekt resortu zamiast propozycji Porozumienia Zawodów Medycznych.

• Nie wszyscy dyrektorzy i prezesi podmiotów leczniczych sprostali poprzedniej fali ustawowych podwyżek.

• Zapewnić, by obok środków na podwyżki zostały pieniądze na opiekę nad pacjentami.

• Dla pracodawców ustawowe minimum staje się maksimum.
• Załącznik dzieli zawody: lekarz ze specjalizacją 1,45, diagnosta ze specjalizacją 1,29, choć część badań laboratoryjnych wykonują jedni i drudzy.
• Odnoszenie progów do średniej krajowej jest wrażliwe na wahania.

• Odnosić progi płacowe do mediany wynagrodzeń, a nie do średniej.

• Współczynnik wynikający z porozumienia ministra zdrowia z Porozumieniem Rezydentów z 2018 r. (6750 zł do przeciętnego wynagrodzenia) wynosił 1,58, a w projekcie

• Nakreślić ścieżkę dojścia do docelowych wartości współczynnika korygującego dla wszystkich zawodów medycznych.