Katalog opinii

• Obowiązek raportowania imion, nazwisk i wynagrodzeń narusza — w ocenie ZPP — obowiązki z RODO i tajemnicę handlową.
• Ustawa obejmuje też placówki prywatne, podwykonawców i osoby na kontraktach B2B, które są osobnymi przedsiębiorcami.
• Ustawa mówi, w jakim terminie AOTMiT ma przygotować raport, ale nie mówi, kiedy minister zdrowia ma o niego poprosić.

—

• Jeszcze przed wejściem nowelizacji w życie dyrektorzy nie przedłużają umów personelowi pomocniczemu, zrywają umowy z pracownikami w wieku emerytalnym, a w Busku
• Dyrektor nie wie, kogo zaliczyć do personelu działalności podstawowej, bo grupy zawodowe nie są wyszczególnione — powtarza się sytuacja z dodatkiem covidowym.
• Uwaga związku z konsultacji społecznych nie została uwzględniona, a związku nawet o tym nie poinformowano.

• Wyszczególnić w ustawie grupy zawodowe personelu niemedycznego.
• Wzmocnić zabezpieczenie pracowników poza art. 5a, który każe tylko wpisać grupę do umowy o pracę.

• Pielęgniarek jest 5 na 1000 mieszkańców przy średniej unijnej 9,4.
• Zmiana systemu kształcenia sprzed dwudziestu lat zostawiła około 180 tys. pielęgniarek i położnych ze starego systemu z poczuciem rozgoryczenia.
• Specjalistom medycznym przypisano współczynnik 0,94, a specjalistom niemedycznym działalności podstawowej 1,0.
• +1 więcej

• Podnieść współczynnik dla specjalistów medycznych powyżej 0,94 (wniosek wspólny z OZZPiP).
• Zapewnić, by pracodawcy uznawali kwalifikacje pielęgniarek przy zaszeregowaniu.

• Poprzednia nowelizacja wywołała powszechne niezadowolenie z powodu zaszeregowywania pracowników do nieodpowiednich grup.
• Ponad osiem poprawek OZZPiP odrzucono lakonicznym „w ustawie nie uwzględnia się", z uzasadnieniem, że wychodzą poza porozumienie zespołu trójstronnego.
• Sytuacja kadrowa w publicznej ochronie zdrowia jest dramatyczna z powodu zbyt niskich obsad pielęgniarskich i lekarskich.

• Spłaszczyć różnice współczynników między grupami zawodowymi.
• Uwzględnić w ustawie najliczniejszą grupę pielęgniarek ze średnim wykształceniem i ich doświadczenie zawodowe.

• Komisja Wspólna Rządu i Samorządu Terytorialnego zaopiniowała projekt negatywnie z trzech powodów.
• Pieniądze na podwyżki płyną do szpitali jako środki adresowane do konkretnego pracownika, co odbiera zarządzającym autonomię i czyni NFZ „największym polskim ka
• Skutki nowelizacji to co najmniej 14,4 mld zł w kolejnym roku, a z kosztami pozapłacowymi — według jego szacunku — 19,8 mld zł wzrostu rok do roku; źródła pokry
• +1 więcej

• Przekazywać środki na wzrost wynagrodzeń przez podniesienie wyceny procedur, a nie jako dodatkowe pieniądze adresowane do konkretnego pracownika.
• Uczynić przeszacowywanie wartości procedur przez AOTMiT obowiązkiem, a nie możliwością — dałoby to systemowy mechanizm waloryzacji nakładów o inflację.

—

• Utrzymać konstrukcję ustawy: minimalna regulacja płac zasadniczych, a dalsze podwyżki w rozmowach z pracodawcami w miarę możliwości finansowych.

• Stawki w załączniku do projektu są za niskie, a skutki finansowe odłożone o kilka lat nie pomogą tym, którzy najbardziej czekają na zmianę — pielęgniarkom i rez
• Państwo szkoli kadry medyczne za publiczne pieniądze, a potem oddaje je konkurentom, którzy płacą więcej.

• Zreformować tabelę współczynników pracy załączoną do projektu.

• W ochronie zdrowia kumuluje się wiele trudnych sytuacji, także w systemie zatrudnienia i wynagradzania.

• Wprowadzić ustawowe minimum płacowe jako narzędzie państwowej polityki płac chroniące grupy najsłabsze i rozłożyć zmiany na dłuższy czas.

• Nie wiadomo, czy wzrost środków z NFZ pokryje koszty ustawowych podwyżek w podmiotach leczniczych.
• Placówki w trudnej sytuacji finansowej wolałyby przeznaczyć wzrost przychodów z NFZ na obsługę zadłużenia.

—

• Projekt nie wskazuje źródeł finansowania kwoty około 8 mld zł, którą trzeba znaleźć w ciągu dziesięciu lat.
• Odpowiedzialność finansowa za ustawowe podwyżki znów spadnie na dyrektorów szpitali i samorządy.
• Z podwyżki wyłączono rezydentów, a ratowników medycznych w ogóle nie ujęto.

—

• Współczynniki pracy premiują dyplom, a pomijają przygotowanie i doświadczenie zawodowe — pielęgniarki, które kształciły się, gdy nie było drogi do wyższego wyks
• Projekt po pracach Komisji Trójstronnej leżał od marca 2016 r. i przyspieszył dopiero, gdy do marszałka wpłynął projekt obywatelski.

• Zmienić współczynniki pracy w pozycjach 8 i 9 załącznika (poprawki klubu PSL).
• Procedować projekt rządowy równolegle z obywatelskim.

• Załącznik ze współczynnikami pracy jest spłaszczony i za niski; grupom dziewiątej i dziesiątej — w tym pielęgniarkom i położnym bez specjalizacji — przypisano w
• W tabeli brakuje grupy „magister pielęgniarstwa bez specjalizacji", a także magistrów ratownictwa i dietetyków.
• Projekt nie wskazuje finansowania ani nie gwarantuje placówkom wzrostu kontraktu z NFZ na pokrycie skutków ustawy.
• +1 więcej

• Przepracować załącznik ze współczynnikami pracy i rozszerzyć rozpiętość między grupami.
• Procedować projekt rządowy równolegle z obywatelskim albo skierować go do podkomisji.

• Rządowy projekt powstał w Zespole Trójstronnym i był procedowany od marca 2016 r., więc pośpiech przy pierwszym czytaniu nie ma uzasadnienia.

• Odroczyć pierwsze czytanie o dwa tygodnie i rozpatrzyć projekt rządowy razem z obywatelskim, pod którym podpisało się 240 tys. osób.

• Projekt nie spełnia oczekiwań rynku: w aptekach otwartych zarobki farmaceutów są dwukrotnie wyższe niż stawki z projektu, więc farmaceuci odejdą z aptek szpital

—

• Ustawa pomija farmaceutów szpitalnych — 1710 osób, 0,30 % zatrudnionych w ochronie zdrowia, zarządzających 20–30 % budżetu szpitala.
• W szpitalach powiatowych na 300 łóżek pracuje z reguły jeden farmaceuta.
• Około 130 farmaceutów wyjeżdża rocznie za granicę.
• +1 więcej

• Zapewnić farmaceutom szpitalnym należyte zaszeregowanie w ustawie.

• Wskaźniki proponowane przez resort są żenująco niskie, a rozłożenie dojścia do nich w czasie skazuje diagnostów na długoterminową wegetację.

—

• Lekarze rezydenci są dyskryminowani w prawie pracy — dyżury odbywają na oddzielnych umowach cywilnoprawnych, a Państwowa Inspekcja Pracy w takim przypadku rozkł
• Ustawa może ograniczyć liczbę miejsc rezydenckich.

• Doprecyzować zasady ochrony praw pracowniczych lekarzy rezydentów.
• Nie ograniczać liczby miejsc rezydenckich — Porozumienie Rezydentów jest temu przeciwne.

• Nawet po ustawie płace pozostaną drastycznie niskie, więc przyczyna niedoboru fachowych pracowników nie zniknie, a jakość opieki się pogorszy.

—

• Kwota bazowa w projekcie (3900 zł, dane GUS z 9 lutego 2016 r.) była już nieaktualna — GUS podał 18 maja 2017 r. przeciętne wynagrodzenie w sektorze przedsiębio
• Przy wynagrodzeniu maksymalnym 6351 zł i 20 % dodatku za wysługę lat w 2021 r. nie da się zatrudnić lekarza specjalisty.

• Przeliczyć założenia ustawy na aktualnych danych GUS, zamiast na kwocie z początku 2016 r.

• Ustawa dzieli pracowników podmiotów leczniczych na tych, którzy dostaną podwyżkę, i tych, którzy mogą o niej tylko marzyć.
• Ani proponowane wskaźniki, ani czas dojścia do nich nie satysfakcjonują Federacji i OPZZ.
• Podział na personel współuczestniczący w świadczeniu i pomocniczy zależy od interpretacji w zakładzie pracy.

• Federacja wnosiła o odrzucenie projektu w całości.

• Odnoszenie wynagrodzeń w ochronie zdrowia do płacy minimalnej jest upokarzające i przeciwskuteczne.
• Adresowanie ustawy tylko do zawodów medycznych przenosi konflikt na dyrektorów i personel — tak jak przy rozporządzeniu ministra Zembali.

• Objąć ustawą wszystkich zatrudnionych lub współwykonujących świadczenia, bo nie da się rozstrzygnąć, czy pracownik sterylizatorni albo sanitariusz jest pracowni
• Nadać ustawie charakter trwały, a nie incydentalny — inaczej po czterech latach przestaje działać.

• Samorząd pielęgniarek odrzucił projekt w całości z powodu zaproponowanych współczynników przeliczeniowych.
• Według Naczelnej Rady w polskim systemie zabraknie 138 tys. pielęgniarek i położnych; do 2020 r. tyle osób nabędzie uprawnienia emerytalne.
• Ustawa nie odpowiada strategii dla pielęgniarstwa, którą resort opracowywał równolegle ze stroną społeczną.

• Do zawodu powinno corocznie wchodzić co najmniej 10 tys. pielęgniarek, żeby wypełnić lukę pokoleniową.

• Za cztery lata prawo do emerytury nabędzie 80 tys. polskich pielęgniarek i położnych — jedna trzecia zawodu.
• Różnica płac wypycha pielęgniarki z kraju: 500–700 euro w Polsce wobec ponad 4 tys. na Wyspach i ponad 2,5 tys. w Niemczech.
• Placówki upadną nie z powodu długów, a z powodu braku kadry medycznej.
• +1 więcej

• Traktować pieniądze na wynagrodzenia pielęgniarek jako środki znaczone, żeby zatrzymać fachowy personel w zakładach.
• Nie liczyć na uzupełnianie kadry pielęgniarskiej rekrutacją z Ukrainy ani na samo zwiększanie liczby studentów.

• Reforma zdrowia jest jedną z najtrudniejszych, jakie podejmuje rząd, bo wszyscy wiążą z nią ogromne nadzieje i oczekują, że po zmianach problemy znikną.
• System funkcjonuje dziś dość słabo, a rząd musi przede wszystkim rozwiązać problem kolejek do lekarza.

• Wejście w decydujący etap reformy zdrowia: wprowadzenie sieci szpitali i likwidacja NFZ.
• Skierowanie przygotowanych przez ministra Radziwiłła projektów ustaw na posiedzenie rządu.

• Projekt wkracza w ustawę refundacyjną i próbuje przy niej manipulować; niektóre dodatkowo wprowadzone przepisy są „szalenie niebezpieczne, wręcz kuriozalne” i n
• Te właśnie zapisy mogą być bardzo niekorzystne z punktu widzenia pacjenta.
• Do tej pory branża nie miała możliwości wypowiedzenia się na temat zmian dotyczących Komisji Ekonomicznej.

• Otwarcie dyskusji z branżą farmaceutyczną o zmianach dotyczących Komisji Ekonomicznej.

• Nowe zasady refundowania produktów leczniczych wprowadzane tą ustawą mogą spowodować, że część produktów obecnie refundowanych wypadnie z refundacji i pacjenci

—

• W art. 26, gdzie mowa o profilaktycznej roli lekarza POZ i położnej POZ, zabrakło pielęgniarki POZ, choć pracuje ona na rzecz pacjenta w zespole.
• W celach funduszu nacisk położono na choroby nowotworowe i rzadkie, a psychiatria jest pomijana za każdym razem; nie wiadomo, czy uzależnienia, opieka długoterm

• Dopisać pielęgniarkę POZ do przepisu o profilaktycznej roli zespołu POZ.
• Wyraźnie objąć celami funduszu psychiatrię, uzależnienia oraz opiekę długoterminową, paliatywną i hospicyjną.

• W celach i przeznaczeniu Funduszu pominięto farmaceutów i opiekę farmaceutyczną, choć rząd w Polityce Lekowej Państwa zadeklarował włączenie farmaceutów do roli
• Zmiany w ustawie refundacyjnej powinny być wyłączone z tego projektu, bo Ministerstwo Zdrowia zadeklarowało własną nowelizację tej ustawy.
• Każda, nawet techniczna, niewielka zmiana w ustawie refundacyjnej przekłada się bezpośrednio na wszystkich uczestników łańcucha dystrybucji i na pacjentów.

• Włączyć farmaceutów i opiekę farmaceutyczną do celów, które mogą być realizowane dzięki Funduszowi.
• Wyłączyć z projektu zmiany w ustawie refundacyjnej i rozpatrzyć je łącznie z planowaną nowelizacją tej ustawy.

• Zapisy projektu o tym, że Fundusz to dodatkowe pieniądze z budżetu, są nieścisłe.
• Narodowy plan dla chorób rzadkich jest opracowany od dziesięciu lat i nadal niedokończony; pytania o finansowanie jego części z budżetu zostawały bez odpowiedzi
• Chorzy na choroby rzadkie nie mają dziś równych szans na świadczenia zdrowotne.

• Sfinansować z Funduszu Medycznego zadania narodowego planu dla chorób rzadkich.
• Poparcie idei zwiększenia publicznych nakładów na ochronę zdrowia.

• Jeżeli to nie nowe środki, to każda złotówka wydana na Fundusz Medyczny zmniejszy dotację do NFZ — i nie wiadomo, z jakich świadczeń NFZ będzie musiał zrezygnow
• Zapis „do kwoty” 2 mld albo 4 mld zł bez minimalnego progu finansowania to pułapka.
• Część zapisów Funduszu duplikuje Narodową Strategię Onkologiczną, zwłaszcza w profilaktyce, i nie wiadomo, czy jest między nimi korelacja.
• +1 więcej

• Wskazać w ustawie minimalny próg finansowania, nie tylko kwotę maksymalną.
• Skorelować cele Funduszu z Narodową Strategią Onkologiczną, żeby zadania się nie dublowały.

• Wszystkie środki Funduszu pochodzą z budżetu państwa, z części, której głównym dysponentem jest minister zdrowia — więc na ochronę zdrowia nie trafią żadne doda
• Minister zdrowia będzie dysponentem tych samych środków z tych samych źródeł; zmienią się tylko nazwy kont.
• Fundusz ma przykryć przekazanie 2 mld zł mediom publicznym zamiast na onkologię, a decyzje te podjęto w czasie kampanii wyborczej, nie pandemii.
• +1 więcej

• Zamiast nowego funduszu — nowelizacja ustawy o świadczeniach zwiększająca odsetek PKB na zdrowie o kwotę odpowiadającą wydatkom Funduszu (o 0,9% PKB w 2020 r. i

• Przyspieszenie wzrostu nakładów — o czym rozmawiał z wicepremierem Mateuszem Morawieckim — według analiz dziś nie jest możliwe.
• Zapowiedzi „dnia bez lekarza” uważa za zapowiedź złamania prawa i etyki lekarskiej; nie akceptuje zaostrzania protestu.

• Ścieżka progów z ustawy: 4,67% PKB w 2018 r., 4,86% w 2019, 5,03% w 2020, 5,22% w 2021, 5,41% w 2022, 5,60% w 2023, 5,80% w 2024 i 6% w 2025 r.
• Traktowanie progów jako minimów, a nie limitów — nakłady mogą być wyższe, jak w roku bieżącym z nadwyżki budżetowej (gabinety profilaktyki w szkołach, dentobusy

• Ustawowe zapisanie wzrostu do 6% PKB w ciągu siedmiu lat może okazać się „gruszkami na wierzbie”, skoro państwo ma inne ważne wydatki, na przykład na obronność.
• W szpitalu, w którym pracuje, i w wielu innych rezydenci śpią na podłodze i zarabiają 2200–2600 zł.
• Żadna z dotychczasowych ekip nie stworzyła w ochronie zdrowia takich warunków, jakie być powinny.

• Rozważyć dojście do 6,8% PKB w ciągu trzech lat — jej zdaniem może być możliwe, gdyby rząd zebrał pieniądze z kolejnych planów budżetowych ministerstw.

• Pielęgniarki zostały w ustawie o minimalnym wynagrodzeniu zdeprecjonowane i umieszczone we wskaźniku razem z pracownikami o wiele niższych kwalifikacjach.

• Poparcie głównego postulatu rezydentów: wzrost nakładów do 6% PKB w krótszym czasie niż proponowany.
• Jak najszybsza nowelizacja ustawy o minimalnym wynagrodzeniu pracowników medycznych.
• Podtrzymywanie dialogu z resortem, jeżeli jakakolwiek jego forma istnieje.

• Państwo przeznacza na rezydenturę 1 mld 100 mln zł, a rezydenci chcą dodatkowo 1 mld 200 — to podwojenie ich dochodów i dla budżetu niemożliwe.
• Rząd musi liczyć się z reakcją pozostałych grup zawodowych, nie tylko w ochronie zdrowia.
• Nie można patrzeć tylko na rezydentów w oderwaniu od reszty zespołu.

• Przyspieszenie ścieżki dojścia do 6% — jego zdaniem dobra koniunktura pozwoli na wzrost szybszy od pierwotnie zakładanego terminu.
• Zespół w KPRM pracujący nad zmianami płacowymi dla wszystkich pracowników ochrony zdrowia.
• Rezygnacja rezydentów ze skrajnej formy protestu i powrót do dialogu.

• Termin likwidacji Funduszu wyznaczony na 1 stycznia 2018 r. może być od strony technicznej trudny do dotrzymania, bo w tym samym czasie ma zostać przeprowadzona

—

• Obowiązki płatnika po likwidacji Funduszu muszą wykonywać ci sami pracownicy, bo inaczej cała reforma finansowania szpitali nie zadziała.

• Zachowanie kadry płatnika przy przejściu do nowej struktury jako warunek powodzenia reformy finansowania szpitali.

• Przeprowadzenie tak gruntownych zmian systemowych, jakie zapowiadano po wyborach, jest niemożliwe w krótkim czasie — a czas nagli z powodów politycznych.
• Plan maksimum zmienia się w plan minimum: z centrali funduszu powstanie departament w ministerstwie, a to w zasadzie żadna zmiana, bo centrala od lat była pozba
• Oddziały regionalne pozostaną, zmieni się głównie ich usytuowanie organizacyjne — zadania niewiele.

—

• Likwidacja NFZ oznacza podporządkowanie funkcjonowania służby zdrowia jednemu ośrodkowi decyzyjnemu — ministerstwu, które samo ustali reguły gry, wyceny i prior
• Z funduszu pozostanie aparat do wdrażania, nadzoru i kontroli tego, co ustali ministerstwo.
• Silna centralizacja decyzji ułatwi osiągnięcie innego celu rządu: wzmocnienia podmiotów publicznych.

—

• NFZ nie funkcjonował i nie funkcjonuje dobrze; najmniej udanym elementem polskiej ochrony zdrowia była centrala NFZ.
• Oddziały regionalne działały — na warunki, w jakich przyszło im pracować — całkiem nieźle, więc rewolucja na tym poziomie nie jest potrzebna.

• Zlikwidować warszawską „czapę” funduszu, a zmiany w oddziałach regionalnych przeprowadzić mniej rewolucyjnie.
• Dokończyć rozpoczęty wcześniej proces usamodzielniania oddziałów i odbierania samodzielności centrali.

• Kolejki są problemem, z którym trzeba coś zrobić — to zadanie, jakie prezes PiS stawia ministrowi zdrowia.
• Z ochrony zdrowia następował ogromny wyciek środków publicznych, który sieć szpitali ma powstrzymać.

• Odłożenie likwidacji NFZ i sprawy finansowania służby zdrowia na następną kadencję.
• Kontynuacja wdrażania sieci szpitali jako reformy powstrzymującej wyciek środków.
• Zwiększanie środków na ochronę zdrowia i dalsze zmiany.

• Środki na służbę zdrowia wymagają zabezpieczenia w taki sposób, by nie były zagrożone — stąd rachunek Państwowego Funduszu Celowego „Zdrowie” w budżecie państwa

• Od 2018 r. Narodowa Służba Zdrowia: prawo do świadczeń jako uprawnienie obywatelskie dla wszystkich.
• Zastąpienie NFZ od stycznia 2018 r. strukturami ministra zdrowia i Wojewódzkimi Urzędami Zdrowia, podporządkowanymi pionowo ministrowi.
• Środki na rachunku Państwowego Funduszu Celowego „Zdrowie” w budżecie państwa, którymi dysponuje minister zdrowia.
• +2 więcej

• Sprawa zapowiadanych funduszy jest w czasie pandemii zamrożona, jak większość spraw.
• Wpływy na ochronę zdrowia spadną, co pogorszy kondycję finansową szpitali.
• Po odmrożeniu usług medycznych placówki mogą zostać zalane pacjentami.

• Wrócić niedługo do tematu funduszy, bo szpitale będą potrzebowały wsparcia.
• Włączyć przedstawicieli szpitali w prace nad odmrażaniem sektora.
• Poddać projekty zapowiadanych funduszy konsultacjom w Radzie Dialogu Społecznego.

• Pacjenci z mukowiscydozą żyją w Polsce krócej niż ich rówieśnicy w Europie Zachodniej; choroby rzadkie były dotąd traktowane po macoszemu.

• Poparcie prezydenckiego projektu w całości: Fundusz jako państwowy fundusz celowy z limitem do 4 mld zł rocznie do 2029 r. i czterema subfunduszami.
• Sięgnięcie po technologie lekowe o wysokiej wartości klinicznej i o wysokim poziomie innowacyjności w onkologii i chorobach rzadkich.

• Nie wiadomo, czy zapis o finansowaniu „do 4 mld zł” rocznie stanie się faktem, czyli czy te 4 mld będą przekazywane co roku.
• Do 1% środków, czyli 40 mln zł, ma pochłonąć obsługa Funduszu Medycznego — to bardzo duży koszt.

• Poprawka Koalicji Obywatelskiej dotycząca kosztu obsługi Funduszu na poziomie 1%.
• Poparcie ustawy, bo klub popiera każde zwiększenie finansowania ochrony zdrowia.

• Termin ogłoszenia Funduszu zbiegł się z przekazaniem 2 mld zł na państwową telewizję, w trakcie kampanii wyborczej prezydenta.
• Projekt określa tylko maksymalny limit wydatków w poszczególnych latach, bez kwot gwarantowanych — mówca podnosił to kilkukrotnie na podkomisji.
• Jakość legislacyjna pierwotnej wersji projektu budzi zastrzeżenia; PiS złożyło do niego kilkadziesiąt poprawek.
• +1 więcej

• Lewica poprze każdą inicjatywę przeznaczającą dodatkowe środki na ochronę zdrowia, więc mówca rekomenduje przyjęcie ustawy.
• Oczekuje zamiast tego rzeczywistych, szeroko konsultowanych i przemyślanych zmian systemowych.

• Ten sam cel dało się osiągnąć prościej: wydzielając osobny fundusz wewnątrz NFZ z własnym systemem finansowania — zamiast tworzyć „bazyliszka organizacyjno-praw
• Fundusz powstał ad hoc, przez przypadek, po skandalu wizerunkowym z przekazaniem 2 mld zł mediom publicznym.
• Obietnice prezydenta z 8 marca 2020 r. nie zostały dotrzymane: ustawa nie powstała w dwa tygodnie, a system finansowania jest niejasny i budzi najwięcej zastrze
• +1 więcej

• Wydzielić osobny fundusz w Narodowym Funduszu Zdrowia z zasadą i systemem osobnego finansowania, zamiast tworzyć nowy państwowy fundusz celowy.
• Monitorować, czy po wejściu ustawy w życie rodzice dzieci z chorobami rzadkimi nadal będą musieli organizować zbiórki.

• Ustawa mówi o kwotach „do 2 mld zł” i „do 4 mld zł”, więc nie wskazuje realnych pieniędzy — może to być również 1 mld zł albo 0,5 mld zł.
• Fundusz powstał jako próba naprawienia decyzji prezydenta o przekazaniu 2 mld zł telewizji, a nie onkologii.
• Brak wizji podziału środków na poszczególne subfundusze i brak rozporządzenia, które pokazywałoby, na jakie cele mają iść pieniądze.
• +1 więcej

• Poprawka Koalicji Obywatelskiej zmieniająca zapis „do kwoty” na „nie mniej niż”.
• Wydać rozporządzenie ministra pokazujące podział środków między subfundusze i cele.

• Projekt o Funduszu Medycznym zmienia ustawę refundacyjną w zakresie niezwiązanym z przedmiotem ustawy, a uzasadnienie tych zmian nie tłumaczy.
• Ograniczenie negocjacji do trzech tur w 30 dni uniemożliwi przygotowanie oferty odpowiadającej uwagom Komisji Ekonomicznej.
• Zmiany bardzo mocno ograniczają wpływ ministra zdrowia na politykę lekową, przenosząc go na członków Komisji Ekonomicznej.
• +2 więcej

• Wyłączyć z projektu ustawy o Funduszu Medycznym zmiany w ustawie refundacyjnej i przenieść je do osobnego projektu poddanego konsultacjom społecznym i analizie

• Fundusz powiela zadania, które w ochronie zdrowia już są finansowane — świadczenia ponadlimitowe dla dzieci, profilaktykę, leki innowacyjne.
• Nie rozwiąże podstawowych problemów: poziomu finansowania całej ochrony zdrowia i braku wieloletniej strategii organizacyjnej.
• Zaciemni obraz systemu i uruchomi dodatkowe sterowanie ręczne oraz odgórne zarządzanie.
• +1 więcej

• Zamiast nowego funduszu — wzmocnić finansowo NFZ i z jego środków realizować cele wskazane w ustawie.
• Realizować ustawę 6% PKB, ustalić priorytety zdrowotne i uchwalić konsekwentnie realizowaną strategię wieloletnią.
• Zdjąć limit finansowania świadczeń dla dzieci wprost w NFZ.
• +2 więcej