Katalog opinii

• Horyzont roku 2025 dla osiągnięcia 6% PKB jest, zdaniem mówcy, zbyt odległy wobec bieżących potrzeb zdrowotnych.
• Brak narodowego programu alzheimerowskiego i brak wiedzy ministerstwa o skali zachorowań na chorobę Alzheimera i choroby otępienne.

—

• Nakłady na ochronę zdrowia tkwią od lat w okolicach 4,5% PKB mimo wzrostu kwot bezwzględnych.
• Projekt analogiczny zgłoszono już w 2007 r., ale zabrakło woli politycznej, by go uchwalić.

• Ustawowa gwarancja minimalnego wzrostu nakładów do 6% PKB, z możliwością szybszego dojścia przy dobrej koniunkturze.
• Równoległe przeprowadzenie naprawy systemu (w tym przesunięcie ok. 80% zdarzeń medycznych na poziom POZ) obok wzrostu finansowania.

• Nakłady na ochronę zdrowia nie były systemowo zwiększane od 2007 r.

• Ścieżka dojścia do wskaźnika 6% PKB w 2025 r. jako racjonalne, stopniowe zwiększanie obciążenia budżetu państwa, bez podnoszenia danin obywateli.
• Rozporządzenie ministra zdrowia wskazujące cele wydatkowania dodatkowych środków, z uwzględnieniem art. 68 ust. 3 Konstytucji (dzieci, kobiety ciężarne, niepełn

• Samo monitorowanie zdarzeń niepożądanych nie wystarcza do oceny i poprawy jakości
• Proste wskaźniki oparte na liczbie zdarzeń niepożądanych są zawodne
• Projekt nie reguluje administrowania bazą danych zdarzeń
• +1 więcej

• Zdefiniować w ustawie system klasyfikacji zdarzeń i wdrożyć go jednolicie we wszystkich jednostkach, by dało się porównywać placówki w skali kraju
• Analizować zbiór zdarzeń metodami klastrowania i badać trendy, żeby wcześnie wykrywać odchylenia
• Przewidzieć szkolenia personelu i przepis łagodzący obawy przed skutkami dyscyplinarnymi zgłoszeń

• Dziś pacjenci nie mają realnej możliwości uzyskania odszkodowania za zdarzenie medyczne
• Krąży zarzut, że projekt penalizuje środowisko medyczne — a przepisy karne dotyczą ujawnienia danych zgłaszającego i szykanowania personelu

• Przyjąć projekt, bo art. 62 przewiduje nadzwyczajne złagodzenie kary w związku ze zgłoszeniem zdarzenia niepożądanego

• Zdaniem Senatu ustawa nie zapewnia wzrostu jakości, bo pomija organizację systemu i jego finansowanie
• Z ustawy wypadł system no-fault, który był w pierwotnym projekcie
• W uzasadnieniu projektu napisano, że wymagania już funkcjonują w systemie — czyli ustawa nie wnosi nic nowego
• +1 więcej

• Odrzucić ustawę w całości i wrócić do projektu, który obejmuje organizację i finansowanie systemu oraz system no-fault

• Ustawa nie mówi o kształceniu ani o systemowym analizowaniu zdarzeń, tylko na poziomie poszczególnych podmiotów
• Normy zatrudnienia można dotrzymać, nie dotrzymując norm obsady
• Brak pacjentocentryczności i komunikacji z pacjentem w jego języku
• +2 więcej

• Konsultować rozporządzenia wykonawcze z samorządami zawodowymi
• Wskazać w art. 5 ust. 4, że współczynniki korygujące mają być wyższe od jedności, by nie karać placówek odstających
• Zwiększyć rolę samorządów zawodowych i towarzystw naukowych w analizie zdarzeń

• Rozmowa o szpitalach toczy się wyłącznie o finansowaniu, a nie o jakości
• Dodatni wynik finansowy szpitala jest w Polsce rzadkością

• Przyjąć ustawę jako narzędzie zarządcze dla dyrektorów szpitali — nie tylko klinicznych, ale też powiatowych i miejskich
• Zachować rolę CMJ w standaryzowaniu procedur i w bezpieczeństwie pracy personelu

• Według analiz FPP luka finansowania systemu wymagająca dotacji z budżetu państwa wyniesie w kolejnym roku niespełna 15 mld zł
• NFZ nie sporządził do 1 czerwca prognozy przychodów na kolejne trzy lata, mimo jednoznacznego przepisu ustawy

• Popieramy nagradzanie za dobrą jakość i efektywność kliniczną
• Zapewnić wysoką dotację podmiotową z budżetu, bo bez pieniędzy mechanizmów motywacji z ustawy o jakości i z ustawy o KSO nie da się wdrożyć

• Autoryzacja to procedura biurokratyczna bez wartości dodanej
• Każdy podmiot ma kształtować wewnętrzny system jakości po swojemu, więc porównanie szpitali między sobą będzie bardzo trudne
• Ustawa nakłada na podmioty lecznicze nowe obowiązki, nie wskazując źródeł ich finansowania
• +1 więcej

• Zbudować wspólny system informatyczny do oceny jakości i badania opinii pacjentów
• Wpisać wartości wskaźników do ustawy, zamiast pozostawiać je NFZ
• Dopuścić inne formy badania opinii pacjentów niż ankieta

• Autoryzacja nieproporcjonalnie wzmacnia NFZ
• Prezes NFZ miałby ustalać wartości wskaźników jakości i współczynniki korygujące, co daje mu kolejną funkcję prawotwórczą
• Ani projekt poselski, ani wcześniejszy rządowy nie odnoszą się do strony kosztowej utrzymania jakości przy rosnących kosztach świadczeń

• Usunąć z ustawy przepisy o autoryzacji
• Wartości wskaźników i współczynniki korygujące powinno ustalać Ministerstwo Zdrowia, nie prezes NFZ
• Dołączyć do noweli przepisy o kosztach świadczeń — ZPP złożył gotowy projekt takiej ustawy

• Pierwsza wersja ustawy wzbudziła kontrowersje także wśród posłów partii wnoszącej i dlatego nie przeszła
• Dobro pacjenta jest różnie definiowane przez strony sporu

• Wykorzystać upadek pierwszej ustawy do uchwalenia aktu zbiorczego, uwzględniającego maksymalny konsens

• Ustawa wymienia części składowe jakości, ale nie definiuje samej jakości
• Wskaźnik powtórnych hospitalizacji z tej samej przyczyny skrzywdzi placówki leczące choroby, w których powtórne operacje wynikają z naturalnego przebiegu — poda

• Dopisać do ustawy definicję jakości
• Uwzględnić specyfikę świadczenia przy liczeniu powtórnych hospitalizacji

• NFZ autoryzuje placówki, a jednocześnie je finansuje, więc ocenia efekty własnego finansowania
• Przy złym finansowaniu jakość będzie niska, a wtedy NFZ usunie z systemu podmiot, który sam źle sfinansował
• Wada jest nienaprawialna w konstrukcji tej ustawy

• Ocenę jakości powierzyć podmiotowi z zewnątrz, który nie wpływa na finansowanie ocenianych placówek

• Ustawa nakłada rozwiązania biurokratyczno-zarządcze, które utrudnią funkcjonowanie placówek, a celu z tytułu nie osiągną
• Płatnik będący stroną umowy cywilnoprawnej dostaje wobec drugiej strony uprawnienia administracyjne
• Jakość zaczyna się od kształcenia lekarzy, a kształci się ich w coraz liczniejszych szkołach

• Poprawę jakości zacząć od kształcenia lekarzy, nie od nadzoru administracyjnego

• Dotychczasowy model rozliczania nie stawia rezultatu leczenia na pierwszym miejscu

• Wprowadzić ustawę o jakości, nawet jeśli poprawki trzeba będzie dopisać później
• Rozdzielić kompetencje płatnika i instytucji akredytacyjnej

• Raport Państwowej Inspekcji Pracy za 2021 r.: na około 100 skontrolowanych szpitali połowa nie przestrzegała zasad BHP i opisu ryzyk stanowisk
• Projekt nie uznaje bezpieczeństwa pracowników za miernik jakości

• Przyjąć ustawę nawet niedoskonałą i nowelizować ją później
• Dopisać bezpieczeństwo pracowników jako kryterium oceny jakości w wymiarze zarządczym

• Narodowy Fundusz Zdrowia jest jednocześnie stroną umowy ze szpitalem i organem oceniającym jego jakość oraz akredytację
• NFZ jest po podporządkowaniu ministrowi zdrowia jednostką upolitycznioną, więc nie może być bezstronnym oceniającym

• Monitorowanie jakości i akredytację powinna prowadzić jednostka zewnętrzna wobec płatnika, na wzór organizacji pozarządowych w USA i Kanadzie

—

• propozycja, by część przepisywania recept kontynuacyjnych w chorobach przewlekłych przejęli lekarze pierwszego kontaktu (rodzinni), a nie tylko pielęgniarki

• już dziś uczelnie niemedyczne mogą kształcić lekarzy, a realną barierą nie jest prawo, tylko trudność podpisania umów klinicznych ze szpitalami (np. wojewódzkim
• limity przyjęć na studia lekarskie w wielu uczelniach medycznych i tak nie są w pełni obsadzone kandydatami

—

• rozszerzenie kręgu uczelni uprawnionych o kolejne, słabiej wyposażone placówki nie zwiększa liczby nauczycieli akademickich zdolnych prowadzić kształcenie na wy

—

• uczelnie zawodowe nie dysponują wielokierunkową kadrą akademicką, pracowniami, laboratoriami ani zapleczem klinicznym potrzebnym do kształcenia lekarzy

—

—

• kredyt na studia medyczne z możliwością całkowitego umorzenia pod warunkiem odpracowania co najmniej 10 lat w publicznej ochronie zdrowia i zdobycia specjalizac

• nie przewidziano środków finansowych na nadzór nad lekarzami zagranicznymi w okresie dostosowawczym, mimo że nadzorujący ich polscy lekarze biorą na siebie doda
• nie jest jasne, czy lekarz zatrudniony w trybie uproszczonym będzie liczony do norm zatrudnienia i uwzględniany w kontraktach z NFZ
• kluczowym problemem jest uznanie lekarzy z Białorusi i Ukrainy w kontraktach z NFZ

—

• tryb uproszczony nie przewiduje weryfikacji kompetencji lekarza spoza UE poza dokumentami i zgodą ministra, co budzi obawy dyrektora co do bezpieczeństwa zatrud

• propozycja dwumiesięcznego stażu weryfikującego kompetencje i znajomość języka polskiego lekarza zatrudnianego w trybie uproszczonym, zanim obejmie samodzielne
• gotowość szpitala do sfinansowania takiego stażu z własnych środków oraz wsparcia adaptacyjnego (mieszkanie, pomoc rodzinie) dla lekarza, który zdecyduje się zw

• zatrudnienie lekarza w trybie uproszczonym wiąże dyrektora szpitala z ryzykiem oceny, czy umiejętności lekarza gwarantują bezpieczeństwo pacjentom, bez nostryfi

—

• brak wskazania, kto będzie prowadził kursy przygotowujące pielęgniarki do ordynowania leków, kto za nie zapłaci i jaki będzie ich program
• brak jasnego podziału odpowiedzialności między pielęgniarką a lekarzem zlecającym, gdy przy wypisywaniu recepty na zlecenie lekarza dojdzie do błędu
• brak określenia zakresu kompetencji (wykazu leków, badań) między pielęgniarką a położną

—

—

• poszerzenie kręgu uprawnionych do kwalifikacji i szczepień (COVID i grypa) o ratowników medycznych i farmaceutów po odpowiednim przeszkoleniu

—

• rozszerzenie uprawnień do kwalifikacji i szczepienia przeciw grypie na farmaceutów i pielęgniarki, o co od dawna zabiegały samorząd aptekarski i Ogólnopolski Pr

• projekt ustawy o zawodzie farmaceuty 'kłóci się' z ustawą o izbach aptekarskich, co zablokowało dalsze prace legislacyjne

—

• brak w ustawie jasnych zapisów o niezależności farmaceutów i brak kar dla podmiotów naruszających tę niezależność
• brak zapisu o opiniowaniu przez okręgową radę aptekarską kandydatów na kierowników aptek

—

• projekt w obecnym kształcie nic nie daje etatowemu farmaceucie zatrudnionemu w aptece ogólnodostępnej
• ułatwienie otwarcia polskiego rynku aptecznego dla pracowników spoza Unii Europejskiej (bez nostryfikacji dyplomu, tylko egzamin weryfikacyjny) budzi niepokój w

—

• kryteria oceny kandydata na kierownika apteki (rękojmia prawidłowego wykonywania zawodu) mogą umożliwić samorządowi aptekarskiemu 'ręczne sterowanie' kandydatur
• projekt powstał przy współpracy Naczelnej Rady Aptekarskiej bez udziału przedstawicieli pracodawców, a termin konsultacji publicznych skrócono do 21 dni

—

—

• możliwość wykonywania przez farmaceutów prostych badań diagnostycznych po doprecyzowaniu katalogu badań w placówce aptecznej
• wystawianie przez farmaceutów recept w ramach kontynuacji zlecenia lekarskiego

—

• utrzymanie sekretarki medycznej i sanitariusza szpitalnego jako stanowisk pracy, a nie odrębnych zawodów medycznych wymagających osobnej regulacji, bo mieszczą
• zapewnienie, że ustawa nie podniesie cen usług medycznych ani nie utworzy dodatkowych etatów w Ministerstwie Zdrowia

• ustawa nakłada obowiązek posiadania uprawnień/kursów na zawody dotąd nieregulowane (np. masażysta, asystentka stomatologiczna), co podnosi barierę wejścia na ry
• uzasadnienie projektu nie wskazuje konkretnego problemu do rozwiązania poza samym faktem braku dotychczasowej regulacji

—

• regulacja obejmuje zawód podiatry, mimo że w uzasadnieniu projektu przyznano, iż nie ma jeszcze wykształconych specjalistów w tym zawodzie
• nowy obowiązek ustawicznego kształcenia może zamknąć dostęp do zawodu części obecnie pracujących osób, np. wg mówcy nawet 40% optometrystów mogłoby stracić prac

—

• ustawa sama w sobie nie zapewnia godnych warunków pracy i konkurencyjnego wynagrodzenia zawodom medycznym, które obejmuje

• poprawka klubu Koalicji Polskiej dopisująca zawód podologa do listy zawodów medycznych objętych ustawą

• ustawa nie obejmuje regulacją zawodów pomocniczych takich jak salowe, sanitariusze i sekretarki medyczne, mimo że to one najbardziej potrzebują uregulowania sta
• opiekunom medycznym zamienia się nazwę stanowiska (np. na 'asystent pacjenta'), by omijać ustawę o najniższym wynagrodzeniu w ochronie zdrowia
• konstrukcja wspólnej izby zawodowej dla wszystkich objętych ustawą profesji, z ministrem zdrowia jako jej prezesem, uniemożliwia tym zawodom posiadanie własnego

—

• brak terminu, w którym wojewoda ma dokonać wpisu do Centralnego Rejestru, co może uniemożliwiać podjęcie pracy
• rejestr ujawnia jako jawną informację o dacie i przyczynie utraty uprawnienia do wykonywania zawodu (np. ubezwłasnowolnienie), co ma charakter stygmatyzujący
• część uwag zgłoszonych w konsultacjach społecznych przez środowiska zawodowe nie została uwzględniona

—

—

• Utworzenie Centralnego Rejestru Osób Uprawnionych do Wykonywania Zawodu Medycznego jako narzędzia weryfikacji kwalifikacji i identyfikacji osób wykonujących zaw

• Termin składania ankiet kosztowych trzeba było przedłużyć, bo świadczeniodawcy prosili o więcej czasu

• Zebrać od szpitali dane historyczne za lata 2013-2014, żeby poznać przyjętą przez nich metodykę liczenia kosztów i zaprojektować strukturę pliku na potrzeby tar
• Zapewnić świadczeniodawców, że wypełnienie ankiety do niczego nie zobowiązuje i nie wpłynie na dalszą współpracę

• NFZ opublikował 4 listopada 2014 r. projekt zarządzenia z wartościami punktowymi procedur na 2015 r., choć od 1 stycznia 2015 r. wycena przechodzi do AOTMiT
• Konsultacje NFZ zamykają się przed terminem składania do AOTMiT ankiet kosztowych, które mają być podstawą taryf — kolejność działań jest odwrócona
• NFZ ciął wyceny części procedur, zanim Agencja zdążyła policzyć koszty

• Przekazać kompetencje wyceny świadczeń z NFZ do AOTMiT zgodnie z ustawą, od 1 stycznia 2015 r.

• Widoczna w projektach tendencja do centralizacji decyzji i ograniczania roli samorządów w ciałach, które będą sporządzać wyceny
• W pakiecie brakuje elementu finansowania — same zmiany organizacyjne nie dadzą oczekiwanej poprawy

• Zachować udział samorządów — nie tylko lekarskiego — w ciałach opiniujących i wyceniających

• Wyceny robione dotąd wewnątrz NFZ były brane z sufitu — jedno świadczenie przepłacane, cała reszta niedopłacana
• Samo wyjęcie wyceny z NFZ nie gwarantuje rzetelności — kluczowy jest profesjonalizm agencji

• Minister powinien zagwarantować, że agencja będzie wyceniać rzetelnie

• Płatnik jednocześnie płaci za procedury i sam je wycenia

• Oprzeć taryfy na jednolitym rachunku kosztów szpitali, żeby urealnić wycenę
• Ograniczyć kompetencje NFZ do roli płatnika i przenieść wycenę na AOTMiT

• Narodowy Fundusz Zdrowia jednocześnie wycenia świadczenia, kontraktuje je i kontroluje zawarte przez siebie umowy

• Przenieść wycenę świadczeń medycznych z NFZ do Agencji Oceny Technologii Medycznych jako instytucji niezależnej od płatnika
• seria kursów w 2015 r. przygotowujących pielęgniarki i pielęgniarzy do wypisywania określonych grup leków, z podziałem kompetencji według stopnia ukończonych st

• Wycena usunięcia zaćmy spadła z 3,5 tys. zł w 2013 r. do 2,6 tys. zł w 2014 r., a koszty procedury zostały te same
• Finansowanie poniżej progu opłacalności zmusza szpital do sięgania po tańsze materiały i urządzenia o niższym standardzie — obniżka wyceny przekłada się na jako
• Pomijanie kosztów pośrednich (zakup i użytkowanie aparatury, opieka okołomedyczna) jest źródłem niedoszacowania świadczeń

—

• Ta sama procedura jest w różnych województwach finansowana inaczej — w efekcie to samo świadczenie może być dla szpitala korzystne albo generować koszty
• Płatnik nie uwzględnia w wycenie kolejnych wymagań nakładanych na placówki: testów kontroli jakości aparatury w radiologii ani wdrożenia elektronicznej dokument

• Uwzględniać w wycenie procedury towarzyszące świadczeniu czysto medycznemu, a nie tylko sam akt leczenia

• Szpitalom na ryczałcie będzie się opłacało przyjmować pacjentów mniej chorych i mniej kosztownych
• Ciężej chorzy ustawią się w kolejkach do dużych szpitali, bo w małych powiatowych znikną oddziały specjalistyczne
• Bez gwarantowanych pieniędzy z NFZ dobre szpitale nie utrzymają poziomu usług ani zatrudnienia i nie będzie mowy o inwestycjach

• Dofinansować ochronę zdrowia i uwzględnić postulaty ekspertów przed wprowadzeniem zmian