Jawność danych o szpitalach obciąża tego, kto szpitalem nadzoruje. Pięć partii na skali ekspozycji: KO i PiS najwyżej, Konfederacja najniżej. Ze źródłami.
Jawność danych o szpitalach wygląda na spór o zasadę. Realnie jest sporem o to, komu policzone i upublicznione liczby zaszkodzą — a zaszkodzą temu, kto szpitalem nadzoruje: obsadza dyrektora, firmuje dług, płaci wyborczą cenę za zamknięcie oddziału. Ustawiamy pięć partii na skali ekspozycji: KO (rządzi, steruje MZ i NFZ, najwięcej marszałków), PiS (rządził 2015–2023, wprowadził „sieć szpitali" i ryczałt), PSL (współrządzi i jest partią samorządu, zwłaszcza powiatowego), Lewica (współrządzi, ale bez dźwigni właścicielskiej) i Konfederacja (nigdy nie rządziła, zero szpitali — może żądać radykalnej jawności bez ryzyka rykoszetu). Rozkładamy ekspozycję każdej partii ze źródłami i pokazujemy łańcuch: duplikacja oddziałów → niski wolumen → koszt (osobno medyczny i administracyjny) i gorsze wyniki → nierentowność. Pointa jest pozytywna: obiektywne, publiczne dane budują społeczne przyzwolenie na konsolidację. Każda pozycja kontroli ze źródłem, logika bodźców oznaczona jawnie jako model.