K01 to kod kategorii „Zęby wtopione lub zaklinowane” z rozdziału XI klasyfikacji ICD-10 (choroby układu pokarmowego). W 2024 r. szpitale rozliczyły z NFZ co najmniej 1 220 hospitalizacji z tym rozpoznaniem, najwięcej w grupie JGP C24 „Małe zabiegi szczękowo-twarzowe” (975; mediana pobytu 0–1 dni). Dane: API NFZ „Statystyki JGP”, słownik ICD-10 z dane.gov.pl.
Blok K00–K14: Choroby jamy ustnej, gruczołów ślinowych, żuchwy i szczęk. Rozdział XI (K00–K93): Choroby układu pokarmowego.
| Kod | Nazwa | Hospitalizacje w NFZ (co najmniej) |
|---|---|---|
| K01 | Zęby wtopione lub zaklinowane (kod bez czwartego znaku) | 284 |
| K01.0 | Zęby wtopione | 675 |
| K01.1 | Ząb zaklinowany | 261 |
| Grupa JGP | Hospitalizacje z kodem K01 | Wszystkie hospitalizacje grupy | Mediana pobytu, dni | Typowa kwota NFZ za hospitalizację |
|---|---|---|---|---|
| C24 Małe zabiegi szczękowo-twarzowe | 975 | 2 188 | 0–1 | 1 211 zł |
| C22 Duże zabiegi szczękowo-twarzowe | 171 | 14 273 | 2 | 15 293 zł |
| PZC06 Duże zabiegi szczękowo-twarzowe < 18 r.ż. | 55 | 2 012 | 0 | 19 697 zł |
| PZC08 Małe zabiegi szczękowo-twarzowe < 18 r.ż. | 19 | 308 | 0 | 1 680 zł |
Typowa kwota to mediana kwot za jedną hospitalizację wśród szpitali w 2024 r. (zbiór 4864) — z rodziny „Ile NFZ płaci”. To nie jest cena: szpitale rozliczają się w punktach, a cenę punktu ustala umowa z NFZ.
Kod ICD-10 oznacza rozpoznanie według Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych. Litera i dwie cyfry to kategoria, cyfra po kropce ją zawęża. Kod mówi, jakie rozpoznanie wpisał lekarz. Nie mówi, jak ciężki jest stan ani jak go leczyć — o to zapytaj lekarza, który wystawił dokument.
Liczba hospitalizacji to dolna granica. NFZ publikuje rozpoznania osobno dla każdej grupy JGP i pomija kody z małą liczbą przypadków. Gdy udziały kodów w tabeli przekraczają razem 100 %, jedna hospitalizacja ma w niej kilka kodów, a NFZ nie mówi, który był rozpoznaniem zasadniczym — wtedy bierzemy największy wiersz, a nie sumę. Część grup ma kilka tabel. Jeżeli dzielą one jedną listę kodów (każdy kod w jednej tabeli, udziały razem do 100 %), dodajemy je. Jeżeli mają wspólne kody albo razem przekraczają 100 %, bierzemy tabelę z największą liczbą. Grupy się nie nakładają: każdą hospitalizację szpital rozlicza w jednej grupie, więc liczby grup wolno dodać.