E22 to kod kategorii „Nadczynność przysadki” z rozdziału IV klasyfikacji ICD-10 (zaburzenia wydzielania wewnętrznego, stanu odżywienia i przemian metabolicznych). W 2024 r. szpitale rozliczyły z NFZ co najmniej 2 629 hospitalizacji z tym rozpoznaniem, najwięcej w grupie JGP K16 „Choroby przysadki” (2 096; mediana pobytu 2–3 dni). Dane: API NFZ „Statystyki JGP”, słownik ICD-10 z dane.gov.pl.
Blok E20–E35: Zaburzenia innych gruczołów wydzielania wewnętrznego. Rozdział IV (E00–E90): Zaburzenia wydzielania wewnętrznego, stanu odżywienia i przemian metabolicznych.
| Kod | Nazwa | Hospitalizacje w NFZ (co najmniej) |
|---|---|---|
| E22.0 | Akromegalia i gigantyzm przysadkowy | 686 |
| E22.1 | Hiperprolaktynemia | 1 943 |
| E22.2 | Zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego | brak danych |
| E22.8 | Inna postać nadczynności przysadki | brak danych |
| E22.9 | Nadczynność przysadki, nieokreślona | brak danych |
| Grupa JGP | Hospitalizacje z kodem E22 | Wszystkie hospitalizacje grupy | Mediana pobytu, dni | Typowa kwota NFZ za hospitalizację |
|---|---|---|---|---|
| K16 Choroby przysadki | 2 096 | 9 597 | 2–3 | 3 630 zł |
| K53F Nadczynność gruczołów dokrewnych poza hiperprolaktynemią, nadczynnością tarczycy i guzami neuroendokrynnymi przewodu pokarmowego i układu oddechowego < 66 r.ż. | 398 | 21 807 | 3 | 6 472 zł |
| K53E Nadczynność gruczołów dokrewnych poza hiperprolaktynemią, nadczynnością tarczycy i guzami neuroendokrynnymi przewodu pokarmowego i układu oddechowego > 65 r.ż. | 135 | 6 609 | 3 | 7 718 zł |
Typowa kwota to mediana kwot za jedną hospitalizację wśród szpitali w 2024 r. (zbiór 4864) — z rodziny „Ile NFZ płaci”. To nie jest cena: szpitale rozliczają się w punktach, a cenę punktu ustala umowa z NFZ.
Kod ICD-10 oznacza rozpoznanie według Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych. Litera i dwie cyfry to kategoria, cyfra po kropce ją zawęża. Kod mówi, jakie rozpoznanie wpisał lekarz. Nie mówi, jak ciężki jest stan ani jak go leczyć — o to zapytaj lekarza, który wystawił dokument.
Liczba hospitalizacji to dolna granica. NFZ publikuje rozpoznania osobno dla każdej grupy JGP i pomija kody z małą liczbą przypadków. Gdy udziały kodów w tabeli przekraczają razem 100 %, jedna hospitalizacja ma w niej kilka kodów, a NFZ nie mówi, który był rozpoznaniem zasadniczym — wtedy bierzemy największy wiersz, a nie sumę. Część grup ma kilka tabel. Jeżeli dzielą one jedną listę kodów (każdy kod w jednej tabeli, udziały razem do 100 %), dodajemy je. Jeżeli mają wspólne kody albo razem przekraczają 100 %, bierzemy tabelę z największą liczbą. Grupy się nie nakładają: każdą hospitalizację szpital rozlicza w jednej grupie, więc liczby grup wolno dodać.