E21 to kod kategorii „Nadczynność i inne zaburzenia przytarczyc” z rozdziału IV klasyfikacji ICD-10 (zaburzenia wydzielania wewnętrznego, stanu odżywienia i przemian metabolicznych). W 2024 r. szpitale rozliczyły z NFZ co najmniej 3 312 hospitalizacji z tym rozpoznaniem, najwięcej w grupie JGP K58 „Nowotwory endokrynne poza przysadką” (1 718; mediana pobytu 1 dzień). Dane: API NFZ „Statystyki JGP”, słownik ICD-10 z dane.gov.pl.
Blok E20–E35: Zaburzenia innych gruczołów wydzielania wewnętrznego. Rozdział IV (E00–E90): Zaburzenia wydzielania wewnętrznego, stanu odżywienia i przemian metabolicznych.
| Kod | Nazwa | Hospitalizacje w NFZ (co najmniej) |
|---|---|---|
| E21.0 | Pierwotna nadczynność przytarczyc | 3 205 |
| E21.1 | Wtórna nadczynność przytarczyc niesklasyfikowana gdzie indziej | 11 |
| E21.2 | Nadczynność przytarczyc, inna | 96 |
| E21.3 | Nadczynność przytarczyc, nieokreślona | brak danych |
| E21.4 | Inne określone choroby przytarczyc | brak danych |
| E21.5 | Choroby przytarczyc, nieokreślone | brak danych |
| Grupa JGP | Hospitalizacje z kodem E21 | Wszystkie hospitalizacje grupy | Mediana pobytu, dni | Typowa kwota NFZ za hospitalizację |
|---|---|---|---|---|
| K58 Nowotwory endokrynne poza przysadką | 1 718 | 8 094 | 1 | 5 494 zł |
| K03 Zabiegi dotyczące tarczycy i przytarczyc | 942 | 16 951 | 3 | 7 926 zł |
| K53F Nadczynność gruczołów dokrewnych poza hiperprolaktynemią, nadczynnością tarczycy i guzami neuroendokrynnymi przewodu pokarmowego i układu oddechowego < 66 r.ż. | 367 | 21 807 | 3 | 6 472 zł |
| K53E Nadczynność gruczołów dokrewnych poza hiperprolaktynemią, nadczynnością tarczycy i guzami neuroendokrynnymi przewodu pokarmowego i układu oddechowego > 65 r.ż. | 265 | 6 609 | 3 | 7 718 zł |
| E87 Ciężkie nadciśnienie tętnicze > 17 r.ż. | 11 | 782 | 3 | 6 786 zł |
| K05 Zabiegi diagnostyczne tarczycy, przytarczyc, nadnerczy | 9 | 294 | 1 | brak danych |
Typowa kwota to mediana kwot za jedną hospitalizację wśród szpitali w 2024 r. (zbiór 4864) — z rodziny „Ile NFZ płaci”. To nie jest cena: szpitale rozliczają się w punktach, a cenę punktu ustala umowa z NFZ.
Kod ICD-10 oznacza rozpoznanie według Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych. Litera i dwie cyfry to kategoria, cyfra po kropce ją zawęża. Kod mówi, jakie rozpoznanie wpisał lekarz. Nie mówi, jak ciężki jest stan ani jak go leczyć — o to zapytaj lekarza, który wystawił dokument.
Liczba hospitalizacji to dolna granica. NFZ publikuje rozpoznania osobno dla każdej grupy JGP i pomija kody z małą liczbą przypadków. Gdy udziały kodów w tabeli przekraczają razem 100 %, jedna hospitalizacja ma w niej kilka kodów, a NFZ nie mówi, który był rozpoznaniem zasadniczym — wtedy bierzemy największy wiersz, a nie sumę. Część grup ma kilka tabel. Jeżeli dzielą one jedną listę kodów (każdy kod w jednej tabeli, udziały razem do 100 %), dodajemy je. Jeżeli mają wspólne kody albo razem przekraczają 100 %, bierzemy tabelę z największą liczbą. Grupy się nie nakładają: każdą hospitalizację szpital rozlicza w jednej grupie, więc liczby grup wolno dodać.