E11 to kod kategorii „Cukrzyca insulinoniezależna” z rozdziału IV klasyfikacji ICD-10 (zaburzenia wydzielania wewnętrznego, stanu odżywienia i przemian metabolicznych). W 2024 r. szpitale rozliczyły z NFZ co najmniej 41 882 hospitalizacje z tym rozpoznaniem, najwięcej w grupie JGP K40 „Cukrzyca z powikłaniami i inne stany zaburzeń glikemii” (13 787; mediana pobytu 5–7 dni). Dane: API NFZ „Statystyki JGP”, słownik ICD-10 z dane.gov.pl.
Blok E10–E14: Cukrzyca. Rozdział IV (E00–E90): Zaburzenia wydzielania wewnętrznego, stanu odżywienia i przemian metabolicznych.
| Kod | Nazwa | Hospitalizacje w NFZ (co najmniej) |
|---|---|---|
| E11.0 | Ze śpiączką | brak danych |
| E11.1 | Z kwasicą ketonową | 889 |
| E11.2 | Z powikłaniami nerkowymi | 10 171 |
| E11.3 | Z powikłaniami ocznymi | brak danych |
| E11.4 | Z powikłaniami neurologicznymi | 225 |
| E11.5 | Z powikłaniami w zakresie krążenia obwodowego | 5 965 |
| E11.6 | Z innymi określonymi powikłaniami | 4 606 |
| E11.7 | Z wieloma powikłaniami | 4 861 |
| E11.8 | Z nieokreślonymi powikłaniami | 7 333 |
| E11.9 | Bez powikłań | 9 013 |
Podkody sumują się do 43 063, czyli więcej niż 41 882 w nagłówku. W części grup udziały w tabeli NFZ przekraczają 100 %, więc jedna hospitalizacja może mieć kilka kodów. Tam do liczby kategorii bierzemy tylko największy wiersz, a tu pokazujemy każdy podkod osobno.
Typowa kwota to mediana kwot za jedną hospitalizację wśród szpitali w 2024 r. (zbiór 4864) — z rodziny „Ile NFZ płaci”. To nie jest cena: szpitale rozliczają się w punktach, a cenę punktu ustala umowa z NFZ.
Kod ICD-10 oznacza rozpoznanie według Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych. Litera i dwie cyfry to kategoria, cyfra po kropce ją zawęża. Kod mówi, jakie rozpoznanie wpisał lekarz. Nie mówi, jak ciężki jest stan ani jak go leczyć — o to zapytaj lekarza, który wystawił dokument.
Liczba hospitalizacji to dolna granica. NFZ publikuje rozpoznania osobno dla każdej grupy JGP i pomija kody z małą liczbą przypadków. Gdy udziały kodów w tabeli przekraczają razem 100 %, jedna hospitalizacja ma w niej kilka kodów, a NFZ nie mówi, który był rozpoznaniem zasadniczym — wtedy bierzemy największy wiersz, a nie sumę. Część grup ma kilka tabel. Jeżeli dzielą one jedną listę kodów (każdy kod w jednej tabeli, udziały razem do 100 %), dodajemy je. Jeżeli mają wspólne kody albo razem przekraczają 100 %, bierzemy tabelę z największą liczbą. Grupy się nie nakładają: każdą hospitalizację szpital rozlicza w jednej grupie, więc liczby grup wolno dodać.