E10 to kod kategorii „Cukrzyca insulinozależna” z rozdziału IV klasyfikacji ICD-10 (zaburzenia wydzielania wewnętrznego, stanu odżywienia i przemian metabolicznych). W 2024 r. szpitale rozliczyły z NFZ co najmniej 28 802 hospitalizacje z tym rozpoznaniem, najwięcej w grupie JGP P34 „Cukrzyca nie powikłana śpiączką / kwasicą ketonową” (9 148; mediana pobytu 0–2 dni). Dane: API NFZ „Statystyki JGP”, słownik ICD-10 z dane.gov.pl.
Blok E10–E14: Cukrzyca. Rozdział IV (E00–E90): Zaburzenia wydzielania wewnętrznego, stanu odżywienia i przemian metabolicznych.
| Kod | Nazwa | Hospitalizacje w NFZ (co najmniej) |
|---|---|---|
| E10.0 | Ze śpiączką | brak danych |
| E10.1 | Z kwasicą ketonową | 3 364 |
| E10.2 | Z powikłaniami nerkowymi | 2 357 |
| E10.3 | Z powikłaniami ocznymi | 5 |
| E10.4 | Z powikłaniami neurologicznymi | 139 |
| E10.5 | Z powikłaniami w zakresie krążenia obwodowego | 3 968 |
| E10.6 | Z innymi określonymi powikłaniami | 1 907 |
| E10.7 | Z wieloma powikłaniami | 1 840 |
| E10.8 | Z nieokreślonymi powikłaniami | 4 857 |
| E10.9 | Bez powikłań | 10 563 |
Podkody sumują się do 29 000, czyli więcej niż 28 802 w nagłówku. W części grup udziały w tabeli NFZ przekraczają 100 %, więc jedna hospitalizacja może mieć kilka kodów. Tam do liczby kategorii bierzemy tylko największy wiersz, a tu pokazujemy każdy podkod osobno.
Typowa kwota to mediana kwot za jedną hospitalizację wśród szpitali w 2024 r. (zbiór 4864) — z rodziny „Ile NFZ płaci”. To nie jest cena: szpitale rozliczają się w punktach, a cenę punktu ustala umowa z NFZ.
Kod ICD-10 oznacza rozpoznanie według Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych. Litera i dwie cyfry to kategoria, cyfra po kropce ją zawęża. Kod mówi, jakie rozpoznanie wpisał lekarz. Nie mówi, jak ciężki jest stan ani jak go leczyć — o to zapytaj lekarza, który wystawił dokument.
Liczba hospitalizacji to dolna granica. NFZ publikuje rozpoznania osobno dla każdej grupy JGP i pomija kody z małą liczbą przypadków. Gdy udziały kodów w tabeli przekraczają razem 100 %, jedna hospitalizacja ma w niej kilka kodów, a NFZ nie mówi, który był rozpoznaniem zasadniczym — wtedy bierzemy największy wiersz, a nie sumę. Część grup ma kilka tabel. Jeżeli dzielą one jedną listę kodów (każdy kod w jednej tabeli, udziały razem do 100 %), dodajemy je. Jeżeli mają wspólne kody albo razem przekraczają 100 %, bierzemy tabelę z największą liczbą. Grupy się nie nakładają: każdą hospitalizację szpital rozlicza w jednej grupie, więc liczby grup wolno dodać.