Dni w szpitalu, nie przyjęcia. Czego zabraknie w 2036 roku

W pierwszej części pytaliśmy, ile starzenie będzie kosztować. Odpowiedź wyszła nudna: sama demografia dokłada do 2036 r. +4,2 proc. Ta część pyta o coś innego i odpowiedź nudna nie jest. Nie „ile pieniędzy”, tylko czego i ile będzie trzeba, czy mamy czym to zrobić, a jeśli nie — czym to się odbije. Policzyliśmy to tak: dla każdej z 695 grup JGP z katalogu 2024 r. wzięliśmy rozkład hospitalizacji na grupy wieku z API NFZ, zamroziliśmy liczbę hospitalizacji na mieszkańca w danym wieku i podstawili prognozę ludności GUS. Przyjęć do szpitala przybywa niewiele — +2,3 proc. Dni w szpitalu przybywa +7,2 proc., bo starszy pacjent leży dłużej, a w kohorcie osób 81 lat i starszych dni rośnie o +69,6 proc. — z 14,7 do 23,2 proc. wszystkich dni szpitalnych. Przyrost 1 633 643 osobodni to przy dzisiejszym obłożeniu 68,6 proc. 6 524 łóżek więcej, a w ostatnich sześciu latach łóżek ubyło 21 854. Po stronie ludzi jest ostrzej: 106 457 z 219 881 pielęgniarek i 60 708 ze 141 193 lekarzy przekroczy 65. rok życia przed 2036 r. Utrzymanie dzisiejszej obsady wymaga 10 196 pielęgniarek rocznie, a ostatni znany napływ do zawodu to 5 308 — i tej liczby nikt nie publikuje od 2021 r. Na koniec rzecz najmniej oczywista: w szpitalu objętym ryczałtem ten nadmiar popytu nie staje się kosztem NFZ. Staje się kolejką i świadczeniem wykonanym, za które nikt nie zapłacił — a tych jest już 7,51 mld zł rocznie wobec 142 mln zł cztery lata wcześniej.

Korekta z 19 października 2026 r. W pierwszej wersji tekstu zsumowaliśmy wszystkie 883 grupy JGP z pliku NFZ, także 188 starych kodów z katalogów 2009–2023. Ich rozkład wieku pochodzi z lat, w których jeszcze obowiązywały, więc baza wyszła zawyżona: 9,41 mln hospitalizacji zamiast 7,04 mln w 2024 r. Teraz liczymy tylko 695 grup z katalogu 2024 r. Zmieniły się poziomy: łóżek do dołożenia jest 6 524 zamiast 9 480, przyrost dni w szpitalu wynosi +7,2 zamiast +7,5 proc., a przyjęć +2,3 zamiast +2,8 proc. Wnioski tekstu zostają: przyjęć przybywa mało, dni w szpitalu wyraźnie więcej, a łóżek trzeba więcej, choć od lat ich ubywa.

Punkt wyjścia: dwie choinki

Każda liczba w tym tekście powstaje przez pomnożenie jednej rzeczy przez drugą: ilu nas będzie w każdym roczniku wieku razy to, ile człowiek w tym wieku kosztuje, ile razy trafia do szpitala i jak długo tam leży. Pierwszy czynnik jest wspólny dla wszystkiego, co dalej, więc od niego trzeba zacząć. Polaków będzie mniej: 37,33 mln dziś, 36,04 mln w 2036 r., czyli o 1,30 mln mniej. Mediana wieku rośnie z 43 do 47 lat. Ale sama suma niczego nie tłumaczy — tłumaczy to, które piętro choinki rośnie, a które się kurczy.

Na wykresie widać trzy ruchy naraz. Podstawa się zwęża: dzieci i młodzieży do 17. roku życia ubywa z 6,59 do 5,54 mln. Garb przesuwa się w górę: najliczniejszy dziś rocznik ma 42 lat, w 2036 r. ten sam wyż będzie miał 53 lat i nadal nie wejdzie w wiek, w którym koszt leczenia naprawdę rośnie. Rośnie wyłącznie czubek: osób w wieku 80 lat i więcej będzie 2,78 mln zamiast 1,62 mln, czyli o 72,7 proc. więcej. Osób po sześćdziesiątym piątym roku życia przybywa dużo mniej, bo z 7,87 do 8,37 mln — powojenny wyż nie wchodzi do tej grupy, tylko przez nią przechodzi dalej. Na stu pracujących w wieku 20–64 lat przypada dziś 36 osób po sześćdziesiątym piątym roku życia, a będzie 39.

Cały ten tekst jest o jednym pasku tego wykresu — o czerwonym polu u góry. Reszta choinki albo się kurczy, albo przesuwa. Rośnie tylko ta część, która kosztuje najwięcej, leży najdłużej i potrzebuje opieki, której w Polsce jest najmniej.

Od choinki do kosztu i do łóżka

Dalsza część tekstu to sześć ogniw tego samego łańcucha. Każde jest jednym mnożeniem, a każde mnożenie ma własne źródło i własne założenie.

1. Demografia. Ludność 37,33 → 36,04 mln, a w tym osoby 80+ 1,62 → 2,78 mln. prognoza ludności GUS, wariant średni
2. × koszt na jedną osobę w danym wieku — i to jest pierwsza część tej analizy. Refundacja NFZ 153,73 → 160,17 mld zł, czyli +4,2 proc. Cały ten wzrost mieści się w jednej kohorcie: osoby 81 lat i starsze dokładają 10,16 mld zł, a grupa 61–80 lat oddaje 1,97 mld. kwoty refundacji wg rocznika wieku, zbiór NFZ 4317
3. × hospitalizacje na jednego mieszkańca w danym wieku. Przyjęcia do szpitala 7 040 202 → 7 204 512, czyli +2,3 proc. rozkład wieku 695 grup JGP, API NFZ 2024
4. × mediana czasu pobytu. Dni w szpitalu 22 594 897 → 24 228 540, czyli +7,2 proc. — a w kohorcie 81+ +69,6 proc. to samo źródło; tu rachunek się rozjeżdża z intuicją
5. ÷ obłożenie łóżka i ÷ wydajność personelu. Przyrost osobodni to 6 524 łóżek i 10 196 pielęgniarek oraz 5 910 lekarzy rocznie tylko po to, żeby utrzymać dzisiejszą obsadę. GUS: obłożenie 68,6 proc., tablice wieku kadr
6. Ryczałt przecina ten łańcuch między ogniwem czwartym a kosztem płatnika. Wykonanie ponad ryczałt nie jest płacone, więc nadmiar popytu wychodzi kolejką i świadczeniem bez zapłaty (7,51 mld zł w 2025 r.). Kosztem staje się dopiero inną drogą — przez płace, które Komisja Europejska wycenia na 0,35 pp PKB. art. 136c ustawy o świadczeniach; „2024 Ageing Report”

Dlaczego liczymy dni, a nie przyjęcia

Liczba hospitalizacji jest miarą wygodną i w tym pytaniu bezużyteczną. Szpital nie wyczerpuje się liczbą przyjęć, tylko liczbą łóżek zajętych przez dzień i liczbą ludzi, którzy przy tych łóżkach stoją. Dlatego jednostką tego rachunku jest osobodzień: jeden pacjent, jeden dzień pobytu. Źródłem rozkładu wieku jest API NFZ ze statystykami JGP za 2024 r., które dla każdej grupy podaje liczbę hospitalizacji i medianę czasu pobytu w siedmiu grupach wieku. Mianownikiem jest ludność GUS w tych samych grupach, a prognozą — prognoza ludności na lata 2023–2060 w wariancie średnim.

To nie jest prognoza zachorowalności. Rachunek zakłada wprost, że siedemdziesięciolatek w 2036 r. będzie chorował i leżał w szpitalu dokładnie tak samo jak siedemdziesięciolatek dziś — zmienia się tylko to, ilu ich będzie. Dalej w tekście pokazujemy, ile zmienia poluzowanie tego założenia. Osobodni liczymy medianą pobytu, bo średniej NFZ nie podaje; mediana zaniża długie pobyty, więc przyrost jest raczej zaniżony niż zawyżony. 1 126 943 hospitalizacji nie ma w API podanej mediany i liczymy je jako jeden dzień.

Na co te dni pójdą

Przyrost nie rozkłada się równo. W sekcjach katalogu JGP największy jest w układzie sercowo-naczyniowym: 2,88 mln osobodni dziś, 3,44 mln w 2036 r. Dwie grupy niewydolności krążenia (E53G i E52) dokładają razem 58 405 przyjęć rocznie, a usunięcie zaćmy (B19G) — kolejne 35 531. Rośnie też to, co przychodzi nagle i trwa długo: złamania w obrębie miednicy i kończyny dolnej u osób po 65. roku życia o +32,8 proc., ostra niewydolność nerek o +24,1 proc., kompleksowe leczenie udarów o +16,1 proc.

Ten sam rachunek na kwotach refundacji w podziale na rozdziały ICD-10 pokazuje, gdzie pójdą pieniądze. Najwięcej dokładają choroby układu krążenia: z 24,17 do 27,24 mld zł, czyli 3,08 mld zł więcej. Dalej nowotwory (+1,06 mld zł) i choroby oka (+0,46 mld zł). Maleje sześć rozdziałów, i to nie przez poprawę zdrowia, tylko przez demografię — najmocniej trzy: ciąża, poród i połóg −12,6 proc., zaburzenia psychiczne −3,4 proc., choroby przemiany materii −2,4 proc..

Łóżka: potrzeba 6 524, a ubywa po 3 600 rocznie

Przyrost osobodni przelicza się na łóżka przez obłożenie. Polska ma 159 878 łóżek w 7 269 oddziałach szpitali ogólnych, a średnie wykorzystanie łóżka wynosi 68,6 proc. (GUS, „Zdrowie i ochrona zdrowia w 2024 r.”, dane ze sprawozdania MZ-29). Przy tym obłożeniu przyrost 1 633 643 osobodni wymaga 6 524 łóżek więcej. Zestawienie, które niesie całą rzecz: w latach 2018–2024 łóżek ubyło 21 854, czyli 12,0 proc. — po około 3 600 rocznie.

Kierunek ubytku jest dokładnie przeciwny do kierunku przyrostu popytu. Najwięcej łóżek ubyło na chorobach wewnętrznych — 3 865, przy obłożeniu 76,3 proc., najwyższym wśród oddziałów zabiegowych i niezabiegowych o tej skali. To oddział, na który trafia osiemdziesięciolatek z niewydolnością krążenia, czyli dokładnie ta grupa, która rośnie najszybciej. Przybyło tylko tam, gdzie baza była mała: w geriatrii +101 łóżek (razem 1 244 w 66 oddziałach na cały kraj) i w opiece paliatywnej +539.

Siedem oddziałów z wykresu to 50 481 łóżek z 159 878 w całym kraju. Suma wszystkich pozycji tablicy GUS też nie równa się liczbie ogółem i to nie błąd: tablica jest typu „w tym”, więc część oddziałów nie jest w niej wyszczególniona.

Ludzie: nie brakuje etatów, wychodzą roczniki

Pytanie o kadry zwykle stawia się jako pytanie o wakaty. To złe pytanie, bo wakat jest skutkiem. Właściwe pytanie brzmi: ile roczników wyjdzie z zawodu w tym samym czasie, w którym popyt rośnie. Odpowiedź jest w tablicach wieku GUS i jest jednoznaczna. Kto dziś ma 53 lat i więcej, przekroczy 65. rok życia przed 2036 r. — a to 106 457 z 219 881 pielęgniarek pracujących bezpośrednio z pacjentem i 60 708 ze 141 193 lekarzy.

Liczba 10 196 nic nie znaczy, dopóki nie wiadomo, ile osób wchodzi dziś do zawodu. I tu rachunek się urywa, a to jest ustalenie samo w sobie. Ostatnie opublikowane liczby stwierdzonych praw wykonywania zawodu pielęgniarki pochodzą z 2019–2021 r.: 5 142, 4 777, 6 004 — średnio 5 308 rocznie, czyli mniej więcej połowa tego, co trzeba. Po 2021 r. nikt tej liczby nie publikuje: nowszego raportu nie ma, a GUS w publikacji o zasobach kadrowych liczby nowo wydanych praw nie podaje. U lekarzy jest tak samo — Naczelna Izba Lekarska udostępnia sześć zestawień z Centralnego Rejestru Lekarzy i w żadnym nie ma napływu rocznego. Da się policzyć wyłącznie przyrost netto: z 137 420 do 141 193 osób pracujących z pacjentem, czyli +3773. Absolwentów kierunku lekarskiego było 4 755 w roku 2023/24 wobec 3 695 cztery lata wcześniej (MZ).

Osobno stoi geriatria, czyli dziedzina stworzona dokładnie dla tej kohorty, która rośnie. Lekarzy geriatrów pracujących z pacjentem jest 538, oddziałów geriatrycznych 74, poradni 116, a łóżka geriatryczne stoją w 64 powiatach z blisko czterystu. NIK policzyła wskaźnik: 1,3 geriatry na 100 tys. mieszkańców wobec 7,8 rekomendowanych przez konsultanta krajowego — brakuje 83 proc. Dane w tej kontroli są za 2020 r. i nic nie wskazuje, żeby zmieniły się na korzyść.

Dwie rzeczy, których nie wolno tu pomieszać. Po pierwsze, tabela wyżej liczy wszystkie osoby pracujące z pacjentem, w całym systemie. W samym leczeniu szpitalnym NFZ sprawozdaje 141 616 pielęgniarek i 90 250 lekarzy; na jedną pielęgniarkę przypada dziś 159,6 osobodnia rocznie, a przy zachowaniu tej wydajności trzeba by ich w 2036 r. o 10 239 więcej i o 6 525 więcej lekarzy. Po drugie, „przekroczy 65 lat” nie znaczy „odejdzie”. Znaczy: od tego momentu to, czy ta osoba pracuje, jest jej decyzją, a nie założeniem, na którym można budować obsadę oddziału.

Opieka długoterminowa: miejsc trzeba dla 13 368 osób więcej

Najostrzejsza część rachunku dotyczy tej opieki, o której w sporze o ochronę zdrowia mówi się najmniej. Kohorta osób w wieku 80 lat i więcej rośnie z 1,61 do 2,78 mln, czyli o 72,7 proc. W opiece długoterminowej jest dziś 18 376 pacjentów w tym wieku. Gdyby korzystanie na jedną osobę się nie zmieniło, w 2036 r. byłoby ich 31 744 — trzeba więc miejsc dla 13 368 osób więcej. Łóżek w zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych przybyło przez siedem lat 4 435, czyli po 634 rocznie. W tym tempie do 2036 r. przybędzie ich 7 603 — przy potrzebie ponad 13 tysięcy.

Z 18 376 pacjentów po osiemdziesiątce 15 451 nie opuszcza łóżka. W kolejce do zbiorczego zakresu świadczeń pielęgnacyjnych i opiekuńczych stoi 5 887 osób u 890 świadczeniodawców. Obok tego biegnie drugi strumień, którego z pierwszym mieszać nie wolno, bo nie płaci go NFZ: domy pomocy społecznej — 903 domów, 84 319 miejsc, 82 077 mieszkańców.

Czy nadmiar popytu stanie się kosztem NFZ? W szpitalu ryczałtowym nie

Tu rachunek skręca w stronę, której się nie spodziewaliśmy. Wzrost popytu przekłada się na koszt płatnika tylko tam, gdzie płatnik płaci za sztukę. W szpitalu objętym ryczałtem sieci szpitali tak nie jest. Podstawą jest art. 136c ustawy o świadczeniach (Dz.U. 2025 poz. 1461) oraz rozporządzenie MZ z 22.09.2017 (t.j. Dz.U. 2025 poz. 878, zm. Dz.U. 2026 poz. 105). Mechanika: wykonanie ponad ryczałt nie jest płacone w danym okresie; wchodzi do ryczałtu na okres następny z tłumieniem — współczynnik spada z 1,06 przy wykonaniu 110 proc. planu do 1,04 powyżej. Wykonanie poniżej 98 proc. obcina ryczałt do faktycznego wykonania. Mechanizm jest asymetryczny: karze za niedowykonanie mocniej, niż nagradza za nadwykonanie. Z punktu widzenia dyrektora szpitala starszy, dłużej leżący pacjent to nie przychód, tylko zużycie tej samej kwoty.

Skutek tego da się zmierzyć i rośnie wykładniczo. NFZ nie podaje go w sprawozdaniu z działalności — tam nie ma ani jednej takiej kwoty — tylko w łącznym sprawozdaniu finansowym, w nocie o świadczeniach ponadumownych nieujętych w księgach rachunkowych. To świadczenia wykonane, za które Fundusz nie zapłacił. Szereg mówi sam za siebie: 142,0 mln zł w 2021 r., 2,28 mld zł w 2023 r., 7,51 mld zł w 2025 r. — w tym leczenie szpitalne 4,19 mld zł, ambulatoryjna opieka specjalistyczna 941 mln zł i rehabilitacja 913 mln zł. Razem 3,76 proc. wszystkich kosztów świadczeń (199,57 mld zł).

Tę liczbę trzeba czytać dokładnie: to dolne ograniczenie. Nota obejmuje wyłącznie te świadczenia ponadumowne, których Fundusz nie ujął w księgach, czyli za które nie zapłacił. Nadwykonania sfinansowane w ciągu roku — zmianą planu, aneksem albo z funduszu zapasowego — w tej nocie nie występują. Prawdziwa skala wykonania ponad umowę jest więc większa od tej, którą pokazuje wykres.

Kanał, którym niedobór naprawdę podnosi koszt: płace

Jeżeli nadmiar popytu nie staje się kosztem przez cenę za sztukę, to pytanie brzmi, którędy staje się kosztem. Odpowiedź daje projekcja Komisji Europejskiej z „2024 Ageing Report”, która dla każdego kraju liczy wydatki publiczne na zdrowie jako procent PKB w kilku scenariuszach. Dla Polski w 2036 r. wychodzi tak (rok 2036 to interpolacja między 2035 a 2040, bo raport podaje wartości co pięć lat):

Różnica między scenariuszem konkurencji o kadry a scenariuszem czysto demograficznym wynosi 0,35 punktu procentowego PKB. Cały efekt starzenia się ludności to 0,33 pp. Kanał płacowy jest wart tyle samo, co cała demografia — i to już do 2036 r.

Mechanika jest prosta: jeżeli w zawodach medycznych brakuje ludzi, a popyt na nich rośnie szybciej niż w gospodarce, płace w ochronie zdrowia rosną szybciej od średniej. Scenariusz „labour intensity” właśnie to zakłada. Nie jest to artefakt jednego rocznika raportu: ten sam kanał wychodzi dla Polski jako skrajny w dwóch kolejnych edycjach, policzonych dwiema różnymi konstrukcjami scenariuszy.

Projekcja KE dla Polski JAWNIE POMIJA ustawową ścieżkę dojścia do 7 % PKB („do not take into account a future convergence of public spending on health care to a threshold of 7% of GDP as included in the Polish law”). Cytowanie bez tego przypisu jest fałszem. Dodajmy do tego trzy rzeczy, których z tą tabelą zrobić nie wolno. Nie łączyć jej z naszym rachunkiem nominalnym — Komisja liczy udział w PKB przy przesuniętych profilach wieku, my koszty nominalne przy profilu zamrożonym; to dwie różne wielkości. Nie zestawiać punktów procentowych z edycji 2021 i 2024, bo mają różne lata bazowe. I nie mówić „scenariusz demograficzny” bez wskazania edycji, bo w 2021 r. zamrażał on profile wieku, a w 2024 r. je przesuwa — dla Polski to różnica między 2,8 a 0,82 pp.

Przy okazji tej tabeli wyszła rzecz, którą warto powiedzieć wprost: Komisja Europejska nie publikuje profilu kosztu według wieku dla Polski — ani w raporcie, ani w aneksach, ani w nocie krajowej. Wykresy profili pokazuje wyłącznie dla agregatów (EU14, nowe państwa członkowskie, cała Unia). Polska profil dostarczyła. Eurostat i OECD wymiaru wieku w danych o wydatkach nie mają. Krzywa z pierwszej części jest więc, o ile wiemy, jedyną jawną krzywą kosztu według wieku dla Polski.

Przeciwwaga: półtora roku zdrowego starzenia

Wszystko wyżej stoi na jednym założeniu: że człowiek w danym wieku będzie w 2036 r. tak samo chory jak dziś. Komisja Europejska w tym samym raporcie poluzowuje to założenie w sposób, który da się policzyć: przesuwa profil kosztu w prawo o połowę przyrostu dalszego trwania życia, i tylko na tym odcinku, na którym koszt rośnie z wiekiem. Zrobiliśmy to samo na polskiej krzywej, parametrycznie — o rok, dwa i trzy lata. Sens przesunięcia o rok jest taki: siedemdziesięciolatek w 2036 r. jest tak zdrowy, jak dziś człowiek o rok młodszy.

Cały dziesięcioletni efekt demograficzny jest wart około półtora roku zdrowego starzenia. To nie znaczy, że problem jest pozorny — znaczy, że dźwignia leży w tym, w jakim stanie ludzie dożywają osiemdziesiątki, a nie w tym, ilu ich będzie.

Czego ten rachunek nie dowodzi

• Nie jest prognozą. Jest rachunkiem przy zamrożonych współczynnikach: tyle samo hospitalizacji na mieszkańca w danym wieku, ta sama mediana pobytu, ta sama wydajność personelu i to samo obłożenie łóżka. Każde z tych założeń da się poluzować i każde zmienia wynik.
• Osobodni JGP to nie wszystkie dni w szpitalu. Dlatego luki łóżkowej nie liczymy z poziomu, tylko z przyrostu: ile łóżek trzeba dołożyć, żeby pomieścić dodatkowe 1 633 643 osobodni przy dzisiejszym obłożeniu.
• Projekcja opieki długoterminowej jest zgrubna. Mnoży dzisiejszą liczbę pacjentów przez wzrost liczebności kohorty 80+, choć nie każdy pacjent hospicjum ma osiemdziesiąt lat. To oszacowanie rzędu wielkości, dobre do porównania z tempem przyrostu łóżek — nie do planowania kontraktu.
• Rozkład wieku kadr jest równomierny w grupach, bo innego nie ma. GUS podaje grupy dziesięcioletnie. Przy grupie 50–59 lat, najliczniejszej wśród pielęgniarek (84 048 osób), to założenie decyduje o siedmiu dziesiątych jej liczebności.
• Liczby Komisji Europejskiej i nasze to dwie różne wielkości. Nie wolno ich dodawać ani podstawiać jednej za drugą. Stoją w tym tekście obok siebie, bo odpowiadają na dwa różne pytania: ile nominalnie dołoży demografia i którędy niedobór zasobów podnosi wydatek publiczny.

Czego brakuje w danych

Ten rachunek dał się zrobić, bo NFZ publikuje rozkład wieku hospitalizacji, a GUS tablice wieku kadr. Sześć rzeczy zatrzymało go w pół kroku — i każda z nich jest brakiem publikacji, nie brakiem pomiaru.

• Napływ brutto do zawodu pielęgniarki. Ostatnie dane to 2019–2021 r. Izba stwierdza prawo wykonywania zawodu każdej osobie wchodzącej do zawodu, więc liczbę zna z dnia na dzień. Bez niej nie da się powiedzieć, czy 10 196 osób rocznie to dużo, czy tyle, ile i tak się dzieje.
• Liczba absolwentów pielęgniarstwa. Liczby absolwentów pielęgniarstwa nie publikuje nikt: GUS w „Szkolnictwie wyższym” schodzi tylko do podgrupy ISCED-F, NIPiP podaje liczbę uczelni z akredytacją. To policzalna luka w danych publicznych.
• Prawa wykonywania zawodu lekarza wydane w roku. Centralny Rejestr Lekarzy publikuje zasób w sześciu przekrojach i ani jednego przepływu. Przyrost netto (+3773 osób) to różnica dwóch zasobów, w której odejścia i wejścia się znoszą.
• Pielęgniarska opieka długoterminowa domowa. Nie da się jej zmierzyć osobno. NFZ publikuje jeden worek zbiorczy — 119 032 pacjentów i 4,08 mld zł — w którym ZOL, ZPO, opieka domowa i pacjenci wentylowani mechanicznie są razem. Liczby pielęgniarek w tym zakresie nie publikuje nikt, a to właśnie ta opieka decyduje, czy osiemdziesięciolatek zostaje w domu, czy zajmuje łóżko.
• Liczba oczekujących na miejsce w domu pomocy społecznej. Na ten sam rok krążą dwie wartości: 4 898 ze sprawozdania MRiPS-05 i 6 010 w raporcie powołującym się na GUS, przy czym w publikacji GUS o zakładach stacjonarnych słowo „oczekujący” nie występuje w ogóle. Nie używamy w tym tekście żadnej z nich jako liczby pewnej, bo rozstrzygnąć tego nie da się z danych publicznych.
• Osobodni w zakładach pielęgnacyjno-opiekuńczych. Szereg jest zerwany: łóżek przybyło, a osobodni spadło o ponad ćwierć, przy skróceniu średniego pobytu ze 184 do 134 dni. To wygląda na zmianę sprawozdawczości, nie na zjawisko, więc tej pary liczb w tekście nie używamy.

Wszystkie liczby z tego tekstu — rozkład wieku dla 695 grup JGP, projekcja osobodni, rachunek obsady i parametry podaży z adresem źródła przy każdej pozycji — leżą w pliku popyt-podaz.json. Skrypt, który je liczy, jest w repozytorium pod scripts/datapages/prep-popyt-podaz.py, a parametry spoza repozytorium w public/data/src/podaz-parametry.json.