S52 to kod kategorii „Złamanie przedramienia” z rozdziału XIX klasyfikacji ICD-10 (urazy, zatrucia i inne określone skutki działania czynników zewnętrznych). W 2024 r. szpitale rozliczyły z NFZ co najmniej 32 099 hospitalizacji z tym rozpoznaniem, najwięcej w grupie JGP H63 „Złamania lub zwichnięcia w obrębie kończyny górnej” (17 748; mediana pobytu 2–3 dni). Dane: API NFZ „Statystyki JGP”, słownik ICD-10 z dane.gov.pl.
Blok S50–S59: Urazy łokcia i przedramienia. Rozdział XIX (S00–T98): Urazy, zatrucia i inne określone skutki działania czynników zewnętrznych.
| Kod | Nazwa | Hospitalizacje w NFZ (co najmniej) |
|---|---|---|
| S52.0 | Złamanie nasady bliższej kości łokciowej | 2 891 |
| S52.1 | Złamanie nasady bliższej kości promieniowej | 1 165 |
| S52.2 | Złamanie trzonu kości łokciowej | 452 |
| S52.3 | Złamanie trzonu kości promieniowej | 1 358 |
| S52.4 | Złamanie trzonów kości łokciowej i promieniowej | 4 730 |
| S52.5 | Złamanie nasady dalszej kości promieniowej | 14 323 |
| S52.6 | Złamanie nasad dalszych kości łokciowej i promieniowej | 6 089 |
| S52.7 | Liczne złamania przedramienia | 1 179 |
| S52.8 | Złamanie innych części przedramienia | 98 |
| S52.9 | Złamanie przedramienia, część nieokreślona | brak danych |
Podkody sumują się do 32 285, czyli więcej niż 32 099 w nagłówku. W części grup udziały w tabeli NFZ przekraczają 100 %, więc jedna hospitalizacja może mieć kilka kodów. Tam do liczby kategorii bierzemy tylko największy wiersz, a tu pokazujemy każdy podkod osobno.
Typowa kwota to mediana kwot za jedną hospitalizację wśród szpitali w 2024 r. (zbiór 4864) — z rodziny „Ile NFZ płaci”. To nie jest cena: szpitale rozliczają się w punktach, a cenę punktu ustala umowa z NFZ.
Kod ICD-10 oznacza rozpoznanie według Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych. Litera i dwie cyfry to kategoria, cyfra po kropce ją zawęża. Kod mówi, jakie rozpoznanie wpisał lekarz. Nie mówi, jak ciężki jest stan ani jak go leczyć — o to zapytaj lekarza, który wystawił dokument.
Liczba hospitalizacji to dolna granica. NFZ publikuje rozpoznania osobno dla każdej grupy JGP i pomija kody z małą liczbą przypadków. Gdy udziały kodów w tabeli przekraczają razem 100 %, jedna hospitalizacja ma w niej kilka kodów, a NFZ nie mówi, który był rozpoznaniem zasadniczym — wtedy bierzemy największy wiersz, a nie sumę. Część grup ma kilka tabel. Jeżeli dzielą one jedną listę kodów (każdy kod w jednej tabeli, udziały razem do 100 %), dodajemy je. Jeżeli mają wspólne kody albo razem przekraczają 100 %, bierzemy tabelę z największą liczbą. Grupy się nie nakładają: każdą hospitalizację szpital rozlicza w jednej grupie, więc liczby grup wolno dodać.