S32 to kod kategorii „Złamanie odcinka lędźwiowego kręgosłupa i miednicy” z rozdziału XIX klasyfikacji ICD-10 (urazy, zatrucia i inne określone skutki działania czynników zewnętrznych). W 2024 r. szpitale rozliczyły z NFZ co najmniej 11 095 hospitalizacji z tym rozpoznaniem, najwięcej w grupie JGP T07 „Leczenie zachowawcze urazów” (6 250; mediana pobytu 3–4 dni). Dane: API NFZ „Statystyki JGP”, słownik ICD-10 z dane.gov.pl.
Blok S30–S39: Urazy brzucha, dolnej części grzbietu, kręgosłupa lędźwiowego i miednicy. Rozdział XIX (S00–T98): Urazy, zatrucia i inne określone skutki działania czynników zewnętrznych.
| Kod | Nazwa | Hospitalizacje w NFZ (co najmniej) |
|---|---|---|
| S32.0 | Złamanie kręgów odcinka lędźwiowego kręgosłupa | 6 243 |
| S32.1 | Złamanie kości krzyżowej | 129 |
| S32.2 | Złamanie kości guzicznej | brak danych |
| S32.3 | Złamanie kości biodrowej | 84 |
| S32.4 | Złamanie panewki stawu biodrowego | 1 013 |
| S32.5 | Złamanie kości łonowej | 2 027 |
| S32.7 | Liczne złamania odcinka lędźwiowego kręgosłupa i miednicy | 894 |
| S32.8 | Złamanie innych i nieokreślonych części odcinka lędźwiowego kręgosłupa i miednicy | 751 |
Podkody sumują się do 11 141, czyli więcej niż 11 095 w nagłówku. W części grup udziały w tabeli NFZ przekraczają 100 %, więc jedna hospitalizacja może mieć kilka kodów. Tam do liczby kategorii bierzemy tylko największy wiersz, a tu pokazujemy każdy podkod osobno.
Typowa kwota to mediana kwot za jedną hospitalizację wśród szpitali w 2024 r. (zbiór 4864) — z rodziny „Ile NFZ płaci”. To nie jest cena: szpitale rozliczają się w punktach, a cenę punktu ustala umowa z NFZ.
Kod ICD-10 oznacza rozpoznanie według Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych. Litera i dwie cyfry to kategoria, cyfra po kropce ją zawęża. Kod mówi, jakie rozpoznanie wpisał lekarz. Nie mówi, jak ciężki jest stan ani jak go leczyć — o to zapytaj lekarza, który wystawił dokument.
Liczba hospitalizacji to dolna granica. NFZ publikuje rozpoznania osobno dla każdej grupy JGP i pomija kody z małą liczbą przypadków. Gdy udziały kodów w tabeli przekraczają razem 100 %, jedna hospitalizacja ma w niej kilka kodów, a NFZ nie mówi, który był rozpoznaniem zasadniczym — wtedy bierzemy największy wiersz, a nie sumę. Część grup ma kilka tabel. Jeżeli dzielą one jedną listę kodów (każdy kod w jednej tabeli, udziały razem do 100 %), dodajemy je. Jeżeli mają wspólne kody albo razem przekraczają 100 %, bierzemy tabelę z największą liczbą. Grupy się nie nakładają: każdą hospitalizację szpital rozlicza w jednej grupie, więc liczby grup wolno dodać.