I15 to kod kategorii „Nadciśnienie wtórne” z rozdziału IX klasyfikacji ICD-10 (choroby układu krążenia). W 2024 r. szpitale rozliczyły z NFZ co najmniej 551 hospitalizacji z tym rozpoznaniem, najwięcej w grupie JGP F04 „Diagnostyczne i małe zabiegi przewodu pokarmowego” (285; mediana pobytu 0 dni). Dane: API NFZ „Statystyki JGP”, słownik ICD-10 z dane.gov.pl.
Blok I10–I15: Nadciśnienie tętnicze. Rozdział IX (I00–I99): Choroby układu krążenia.
| Kod | Nazwa | Hospitalizacje w NFZ (co najmniej) |
|---|---|---|
| I15.0 | Nadciśnienie naczyniowo-nerkowe | 26 |
| I15.1 | Nadciśnienie wtórne do innej patologii nerek | 10 |
| I15.2 | Nadciśnienie wtórne do zaburzeń układu wewnątrzwydzielniczego | 60 |
| I15.8 | Inne postacie nadciśnienia wtórnego | 9 |
| I15.9 | Nadciśnienie wtórne, nieokreślone | 446 |
| Grupa JGP | Hospitalizacje z kodem I15 | Wszystkie hospitalizacje grupy | Mediana pobytu, dni | Typowa kwota NFZ za hospitalizację |
|---|---|---|---|---|
| F04 Diagnostyczne i małe zabiegi przewodu pokarmowego | 285 | 3 952 | 0 | 1 312 zł |
| F05 Diagnostyczne i małe zabiegi górnego odcinka przewodu pokarmowego* | 132 | 4 672 | 0 | 2 835 zł |
| E87 Ciężkie nadciśnienie tętnicze > 17 r.ż. | 88 | 782 | 3–5 | 6 786 zł |
| E86 Nadciśnienie tętnicze oporne i wtórne | 46 | 566 | 9 | 10 652 zł |
Typowa kwota to mediana kwot za jedną hospitalizację wśród szpitali w 2024 r. (zbiór 4864) — z rodziny „Ile NFZ płaci”. To nie jest cena: szpitale rozliczają się w punktach, a cenę punktu ustala umowa z NFZ.
Kod ICD-10 oznacza rozpoznanie według Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych. Litera i dwie cyfry to kategoria, cyfra po kropce ją zawęża. Kod mówi, jakie rozpoznanie wpisał lekarz. Nie mówi, jak ciężki jest stan ani jak go leczyć — o to zapytaj lekarza, który wystawił dokument.
Liczba hospitalizacji to dolna granica. NFZ publikuje rozpoznania osobno dla każdej grupy JGP i pomija kody z małą liczbą przypadków. Gdy udziały kodów w tabeli przekraczają razem 100 %, jedna hospitalizacja ma w niej kilka kodów, a NFZ nie mówi, który był rozpoznaniem zasadniczym — wtedy bierzemy największy wiersz, a nie sumę. Część grup ma kilka tabel. Jeżeli dzielą one jedną listę kodów (każdy kod w jednej tabeli, udziały razem do 100 %), dodajemy je. Jeżeli mają wspólne kody albo razem przekraczają 100 %, bierzemy tabelę z największą liczbą. Grupy się nie nakładają: każdą hospitalizację szpital rozlicza w jednej grupie, więc liczby grup wolno dodać.