Rentowność usług — ranking podmiotów

Film: jak czytać ten pulpit

Otwórz film na osobnej stronie, ze scenariuszem i źródłami

Po co nam ten dashboard — i jakie decyzje z niego płyną

Widać na nim outliery: podmioty, które ten sam zabieg potrafią wykonać tanio i na nim zarabiać — oraz te, które na nim tracą. A dzięki rozbiciu kosztu na medyczny i stały widać też dlaczego tracą: przez zbyt drogą procedurę (koszt medyczny) czy przez zbyt duży narzut administracyjno-infrastrukturalny (koszt stały). To pozwala świadomie decydować: gdzie koncentrować świadczenia, gdzie zgłaszać uwagi do wyceny, a gdzie obniżać koszty stałe.

1. Usługa deficytowa niemal wszędzie? → może być źle wyceniona. Taryfę określa Prezes AOTMiT, a zatwierdza minister zdrowia (art. 31lb ust. 1). Decyzja: zgłoś uwagi do raportu w sprawie taryfy w ciągu 7 dni od jego publikacji (art. 31lb ust. 4 ustawy o świadczeniach).
2. Deficyt tylko w niektórych placówkach? → przyczyny szukaj w tych placówkach: w kosztach, ale też w tym, jak ciężkich pacjentów leczą. Sprawdź, z czego wynika różnica w kosztach:
   • z kosztu medycznego — jak wygląda koszt medyczny w okolicy? Rozstrzelony (jedni tanio, inni drogo) = problem zarządczy konkretnej placówki (dyrektor sobie nie radzi). Wszędzie wysoki = może za dużo oddziałów w okolicy konkuruje o te same zasoby.
   • z kosztu overhead (stałego) — zbyt duży narzut administracyjno-infrastrukturalny. Zobacz inne usługi tej placówki: jeśli overhead topi wszystkie, to problem jest systemowy dla placówki.
3. Chcesz sprawdzić placówkę? → kliknij jej nazwę w tabeli lub na liście poniżej — otworzysz widok placówki ze wszystkimi jej usługami i porównaniem do średniej w województwie i w Polsce.

Rozkład wojewódzki

Wybrana metryka zagregowana do województw — do porównań i wychwytywania regionów odstających. Mapa uwzględnia filtry z tabeli powyżej.

Skąd te dane

Źródło każdej kolumny i czy jest dziś publicznie dostępne. (To samo pokazuje tooltip nad nagłówkiem tabeli.)

• dostępne Podmiot — Nazwa podmiotu leczniczego. Źródło: RPWDL — Rejestr Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą (publiczny).
• dostępne Adres — Adres podmiotu. W makiecie tylko miasto, bez ulicy, żeby fikcyjny podmiot nie wskazywał prawdziwego. Źródło: RPWDL — publiczny.
• dostępne Usługa — Nazwa świadczenia / grupa JGP. Źródło: słownik świadczeń NFZ, taryfikacja AOTMiT (publiczne).
• dostępne Liczba — Liczba świadczeń tej usługi wykonanych w podmiocie w roku. Liczba hospitalizacji w każdym podmiocie i każdej grupie JGP jest jawna, a pokazujemy ją na /zabiegi dla 737 podmiotów. Komórki poniżej pięciu hospitalizacji zbiór ukrywa pod etykietą „<5". Tutaj liczba przykładowa, bo podmiot jest fikcyjny. Źródło: NFZ, „Dane dotyczące hospitalizacji rozliczonych JGP w latach 2019-2025" (dane.gov.pl, zbiór 3009, licencja CC0) — publiczne.
• dostępne Przychód — Kwota, jaką NFZ płaci za 1 świadczenie. Publiczna jest wycena grupy JGP w punktach. Ile złotych dostaje dany szpital, zależy od ceny punktu w jego umowie z NFZ, a w szpitalach sieci także od ryczałtu (art. 136c ustawy o świadczeniach). Tutaj kwota modelowa. Źródło: zarządzenia Prezesa NFZ i taryfy AOTMiT — publiczne w punktach.
• nieujawniane Koszt medyczny — Bezpośredni koszt medyczny 1 świadczenia: personel, leki, materiały, sprzęt. Szpital z umową z NFZ musi od 1 stycznia 2020 r. prowadzić rachunek kosztów według zaleceń ministra zdrowia (art. 31lc ust. 6 ustawy o świadczeniach). Obecne zalecenia obowiązują od 1 stycznia 2021 r. (rozporządzenie MZ z 26.10.2020, Dz.U. 2020 poz. 2045). Zostawiają szpitalowi wybór części kluczy podziału, więc koszty różnych szpitali nie są wprost porównywalne. AOTMiT dostaje te dane od wybranych szpitali, gdy wycenia daną grupę świadczeń (art. 31lc ust. 4), i publikuje je tylko zbiorczo. Źródło: rachunek kosztów szpitala — nieujawniany dla pojedynczego świadczenia.
• wyliczenie Koszt stały — Koszt stały = WSZYSTKO poza kosztami medycznymi (administracja, infrastruktura, media). Całkowity koszt stały podmiotu pozyskujemy odejmowaniem: koszty całkowite podmiotu − suma kosztów medycznych wszystkich świadczeń (koszty medyczne powinny być sprawozdawane posegregowane per świadczenie — wtedy resztę wyliczamy). Alokacja na 1 świadczenie metodą ODPRZYCHODOWĄ: ( przychód z usługi ÷ całkowite przychody podmiotu z NFZ ) × całkowity koszt stały podmiotu ÷ liczba świadczeń. Po skróceniu = przychód jednostkowy × ( koszt stały całkowity ÷ przychody NFZ podmiotu ) — stały narzut % przychodu, różny w każdym podmiocie. Przy tym kluczu koszt stały na jedno świadczenie nie maleje, gdy szpital wykonuje więcej świadczeń, a klucz nie oddziela kosztów dydaktyki i badań. Źródło: wyliczenie własne.
• wyliczenie Koszt łączny — Obliczenie: koszt medyczny + koszt stały (na 1 świadczenie). Źródło: wyliczenie własne.
• wyliczenie Rentowność — Obliczenie: przychód − koszt łączny (na 1 świadczenie). Marża % = rentowność ÷ przychód. Źródło: wyliczenie własne.
• wyliczenie Łączne przychody — Roczny przychód TEGO podmiotu z tej usługi. Obliczenie: przychód jednostkowy × liczba świadczeń (wolumen). Źródło: wyliczenie własne.
• wyliczenie Łączne koszty — Roczny koszt TEGO podmiotu na tę usługę. Obliczenie: koszt łączny jednostkowy × liczba świadczeń (wolumen). Źródło: wyliczenie własne.