Ile NFZ płaci za „Indywidualna praca z pacjentem z wykorzystaniem systemów…”
Dane: Zarządzenie Prezesa NFZ nr 195/2020/DS…, okres tekst ujednolicony z 2026-07-22 · aktualizacja 2026-10-01
W katalogu świadczeń, który NFZ ogłasza zarządzeniem Prezesa 195/2020/DSOZ, „Indywidualna praca z pacjentem z wykorzystaniem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności - nie mniej niż 30 minut” (kod 5.11.01.0000091) ma wartość 23,48 punktów. To waga punktowa, nie złotówki: ile złotych płaci się za punkt, ustala umowa konkretnego świadczeniodawcy, a tej liczby NFZ nie publikuje. Liczba pochodzi z tekstu ujednoliconego z 2026-07-22, po 7 nowelizacjach.
Liczby
Wartość w katalogu: 23,48 pkt — 34. z 43; mediana rodzaju „rehabilitacja lecznicza”: 66,00Katalog wycenia „Indywidualna praca z pacjentem z wykorzystaniem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności - nie mniej niż 30 minut” na 23,48 punktów. To 34. wartość wśród 43 świadczeń w rodzaju „rehabilitacja lecznicza”, przy medianie 66,00 punktów.
Zarządzenie Prezesa NFZ nr 195/2020/DSOZ w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzajach rehabilitacja lecznicza oraz programy zdrowotne w zakresie świadczeń - leczenie dzieci i dorosłych ze śpiączką
Tekst ujednolicony z 2026-07-22, status: Obowiązujący; nowelizacji: 7
Akt obowiązuje od 2026-07-23, a przepis przejściowy mówi: „stosuje się do rozliczania świadczeń opieki zdrowotnej udzielanych od 1 lipca 2026 r.”
Punkt to nie złotówka. Zarządzenie ustala wagę punktową świadczenia, a cenę punktu — ile złotych płaci się za jeden punkt — określa plan rzeczowo-finansowy konkretnej umowy ze świadczeniodawcą. Tej ceny NFZ nie publikuje w żadnym otwartym zbiorze, więc z tych stron nie da się policzyć, ile pieniędzy dostał szpital czy poradnia za jedno świadczenie.
Liczby pochodzą z TEKSTÓW UJEDNOLICONYCH, nie z zarządzeń w pierwotnym brzmieniu. Różnica bywa duża: stawka kapitacyjna lekarza POZ to 215,28 zł w pierwotnym zarządzeniu 22/2025/DSOZ i 232,56 zł po dwunastu nowelizacjach. Przy każdej liczbie stoi data ujednolicenia, bo tylko ona mówi, z której wersji pochodzi.
Data wejścia zarządzenia w życie to nie data, od której liczy się stawka. Zarządzenie potrafi wejść we wrześniu i kazać stosować przepisy do świadczeń udzielanych od lipca. Dlatego podajemy obie daty i cytat przepisu przejściowego, zamiast pisać „obowiązuje od”.
Ta sama pozycja katalogu ma różne wagi w różnych zakresach świadczeń — na przykład inną dla dorosłych, inną dla dzieci. Strona pokazuje wszystkie warianty z nazwą zakresu. Jednej liczby „ile NFZ płaci za to świadczenie” często po prostu nie ma.
Katalog mówi, ile świadczenie jest warte w rozliczeniu, a nie ile kosztuje jego wykonanie. O koszcie mówi taryfikacja AOTMiT, o tym, co faktycznie zapłacono — sprawozdania świadczeniodawców. To trzy różne liczby.
Czego nikt nie publikuje
Ceny punktu nie publikuje nikt. Jest w planie rzeczowo-finansowym każdej umowy, a tych NFZ nie udostępnia w formie danych — API umów (app-umw-api) od ponad roku zwraca „Maintenance”.
Katalogu ambulatoryjnych grup świadczeń (grupy W11–W50) nie ma na tych stronach: NFZ wystawia ten załącznik jako plik .xls w formacie sprzed 2007 r., którego nasz czytnik nie otwiera. To jedyna duża dziura w tym zbiorze i zamykamy ją osobnym zadaniem.
Zarządzenia nie mają otwartego API ani maszynowej listy obowiązujących tekstów. Jedyna pewna droga do tekstu obowiązującego prowadzi przez łańcuch nowelizacji w Bazie Aktów Własnych — a parametr daty w adresie aktu nie działa wcale.
Liczby świadczeń rozliczonych w tych katalogach NFZ nie publikuje w podziale na produkty poza szpitalem, więc nie da się powiedzieć, ile razy dane świadczenie wykonano ani ile łącznie kosztowało.