S42 to kod kategorii „Złamanie barku i ramienia” z rozdziału XIX klasyfikacji ICD-10 (urazy, zatrucia i inne określone skutki działania czynników zewnętrznych). W 2024 r. szpitale rozliczyły z NFZ co najmniej 18 110 hospitalizacji z tym rozpoznaniem, najwięcej w grupie JGP H63 „Złamania lub zwichnięcia w obrębie kończyny górnej” (9 914; mediana pobytu 2–4 dni). Dane: API NFZ „Statystyki JGP”, słownik ICD-10 z dane.gov.pl.
Blok S40–S49: Urazy barku i ramienia. Rozdział XIX (S00–T98): Urazy, zatrucia i inne określone skutki działania czynników zewnętrznych.
| Kod | Nazwa | Hospitalizacje w NFZ (co najmniej) |
|---|---|---|
| S42.0 | Złamanie obojczyka | 4 097 |
| S42.1 | Złamanie łopatki | 2 |
| S42.2 | Złamanie nasady bliższej kości ramiennej | 6 765 |
| S42.3 | Złamanie trzonu kości ramiennej | 2 481 |
| S42.4 | Złamanie nasady dalszej kości ramiennej | 4 806 |
| S42.7 | Liczne złamania obojczyka, łopatki i kości ramiennej | brak danych |
| S42.8 | Złamanie innych części barku i ramienia | brak danych |
| S42.9 | Złamanie obręczy barkowej, część nieokreślona | brak danych |
Podkody sumują się do 18 151, czyli więcej niż 18 110 w nagłówku. W części grup udziały w tabeli NFZ przekraczają 100 %, więc jedna hospitalizacja może mieć kilka kodów. Tam do liczby kategorii bierzemy tylko największy wiersz, a tu pokazujemy każdy podkod osobno.
Typowa kwota to mediana kwot za jedną hospitalizację wśród szpitali w 2024 r. (zbiór 4864) — z rodziny „Ile NFZ płaci”. To nie jest cena: szpitale rozliczają się w punktach, a cenę punktu ustala umowa z NFZ.
Kod ICD-10 oznacza rozpoznanie według Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych. Litera i dwie cyfry to kategoria, cyfra po kropce ją zawęża. Kod mówi, jakie rozpoznanie wpisał lekarz. Nie mówi, jak ciężki jest stan ani jak go leczyć — o to zapytaj lekarza, który wystawił dokument.
Liczba hospitalizacji to dolna granica. NFZ publikuje rozpoznania osobno dla każdej grupy JGP i pomija kody z małą liczbą przypadków. Gdy udziały kodów w tabeli przekraczają razem 100 %, jedna hospitalizacja ma w niej kilka kodów, a NFZ nie mówi, który był rozpoznaniem zasadniczym — wtedy bierzemy największy wiersz, a nie sumę. Część grup ma kilka tabel. Jeżeli dzielą one jedną listę kodów (każdy kod w jednej tabeli, udziały razem do 100 %), dodajemy je. Jeżeli mają wspólne kody albo razem przekraczają 100 %, bierzemy tabelę z największą liczbą. Grupy się nie nakładają: każdą hospitalizację szpital rozlicza w jednej grupie, więc liczby grup wolno dodać.