M93 to kod kategorii „Inne osteochondropatie” z rozdziału XIII klasyfikacji ICD-10 (choroby układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej). W 2024 r. szpitale rozliczyły z NFZ co najmniej 226 hospitalizacji z tym rozpoznaniem, najwięcej w grupie JGP PZH04 „Duże zabiegi w zakresie kończyny dolnej i miednicy < 18 r.ż.” (116; mediana pobytu 2 dni). Dane: API NFZ „Statystyki JGP”, słownik ICD-10 z dane.gov.pl.
Blok M91–M94: Choroby tkanki chrzęstnej. Rozdział XIII (M00–M99): Choroby układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.
| Kod | Nazwa | Hospitalizacje w NFZ (co najmniej) |
|---|---|---|
| M93.0 | Oddzielenie górnej nasady kości udowej (nieurazowe) | 226 |
| M93.1 | Choroba Kienböcka dorosłych | brak danych |
| M93.2 | Osteochondroza rozwarstwiająca | brak danych |
| M93.8 | Inne określone osteochondropatie | brak danych |
| M93.9 | Osteochondropatia, nieokreślona | brak danych |
| Grupa JGP | Hospitalizacje z kodem M93 | Wszystkie hospitalizacje grupy | Mediana pobytu, dni | Typowa kwota NFZ za hospitalizację |
|---|---|---|---|---|
| PZH04 Duże zabiegi w zakresie kończyny dolnej i miednicy < 18 r.ż. | 116 | 3 819 | 2 | 11 814 zł |
| PZH09 Złamania lub zwichnięcia w obrębie miednicy lub kończyny dolnej < 18 r.ż. * | 56 | 2 071 | 3 | 12 143 zł |
| PZH14 Zabiegi rekonstrukcyjne deformacji układu kostno-stawowego < 18 r.ż.* | 54 | 3 038 | 4 | 21 305 zł |
Typowa kwota to mediana kwot za jedną hospitalizację wśród szpitali w 2024 r. (zbiór 4864) — z rodziny „Ile NFZ płaci”. To nie jest cena: szpitale rozliczają się w punktach, a cenę punktu ustala umowa z NFZ.
Kod ICD-10 oznacza rozpoznanie według Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych. Litera i dwie cyfry to kategoria, cyfra po kropce ją zawęża. Kod mówi, jakie rozpoznanie wpisał lekarz. Nie mówi, jak ciężki jest stan ani jak go leczyć — o to zapytaj lekarza, który wystawił dokument.
Liczba hospitalizacji to dolna granica. NFZ publikuje rozpoznania osobno dla każdej grupy JGP i pomija kody z małą liczbą przypadków. Gdy udziały kodów w tabeli przekraczają razem 100 %, jedna hospitalizacja ma w niej kilka kodów, a NFZ nie mówi, który był rozpoznaniem zasadniczym — wtedy bierzemy największy wiersz, a nie sumę. Część grup ma kilka tabel. Jeżeli dzielą one jedną listę kodów (każdy kod w jednej tabeli, udziały razem do 100 %), dodajemy je. Jeżeli mają wspólne kody albo razem przekraczają 100 %, bierzemy tabelę z największą liczbą. Grupy się nie nakładają: każdą hospitalizację szpital rozlicza w jednej grupie, więc liczby grup wolno dodać.